— W takim razie zaczynamy się rozumieć — powiedziała Anna i wreszcie odsunęła się, uwalniając przejście. — Piotrze, na co czekasz? Stoisz na środku korytarza jak pomnik na miejskim rynku. Weź walizki mamy i zanieś je do środka! A ja nastawię wodę na herbatę. I ostrzegam, pani Tereso: jeśli przestawi pani choć jeden słoik z konfiturą na inną półkę w lodówce, wróci pani tam, skąd przyjechała, bez prawa odwołania!
— Nie ruszę, Aniu, niczego nie tknę! — zapewniła pospiesznie Teresa, ostrożnie przekraczając próg i z nieoczekiwanym wzruszeniem rozglądając się po jasnym przedpokoju. — W ogóle nie będzie mnie słychać. Będę cichutka jak mysz.
Piotr podniósł obie ciężkie walizki, a przechodząc obok żony, mrugnął do niej i szepnął:
— Jesteś niezwykłą kobietą. Najlepszą. I najbardziej stanowczą w całej Warszawie.
— Piętnaście lat praktyki, Piotrusiu — odpowiedziała Anna z uśmiechem, zamykając za teściową drzwi. — Całe piętnaście lat.
W tej samej chwili z pokoju wybiegła trzynastoletnia Zuzanna.
— Mamo, kto do nas przyjechał?
— Twoja babcia Teresa — odparła Anna i patrzyła, jak zmieszana teściowa ostrożnie obejmuje wnuczkę, którą dotąd znała prawie wyłącznie ze zdjęć. — Co prawda spóźniła się odrobinę. Zaledwie piętnaście lat. Ale, jak mówią, lepiej późno niż wcale.
W jasnym przedpokoju ich mieszkania po raz pierwszy od bardzo dawna zapanował prawdziwy spokój.
Nie ten wymuszony milczeniem, lecz taki, którego nie udało się wcześniej osiągnąć przez kłótnie, wzajemne oskarżenia ani lata upartego trwania przy swoim.
Dawne urazy zaczęły tracić siłę wobec prostych słów skruchy — tych, które powinny paść piętnaście lat wcześniej.
Za zamkniętymi drzwiami została dawna codzienność: duma, pretensje i nieustępliwość.
Przed nimi otwierała się natomiast nowa, jeszcze pusta strona rodzinnej historii. Tym razem mogli spróbować zapisać ją od początku.