Kolejny tekst wspominał, że właśnie z jej inicjatywy młode matki otrzymały całodobowe wsparcie psychologiczne.
Teresa znalazła również informację o nagrodzie przyznanej Martynie po skomplikowanej operacji, podczas której udało się uratować życie rodzącej kobiety.
Długo siedziała przed ekranem.
Jej dotychczasowy obraz świata powoli się rozpadał.
Przez wszystkie te lata uważała Martynę za niepozorną, ubogą krewną, całkowicie zależną od Adriana.
Tymczasem synowa zarabiała wystarczająco dużo, by pomagać całej rodzinie.
To Martyna opłacała część leczenia Teresy.
Ona również pomogła Wioletcie zebrać pieniądze na wkład własny do mieszkania.
Nawet ukochana działka Teresy została częściowo kupiona za środki, które Martyna przekazała mężowi.
Teściowa nie miała o tym pojęcia.
Następnego dnia zadzwoniła do Adriana.
— Powiedz mi szczerze. To Martyna pomogła kupić działkę?
— Tak.
— I dała Wioletcie pieniądze na mieszkanie?
— Tak.
— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
Adrian odpowiedział zmęczonym głosem:
— Bo i tak znalazłabyś sposób, żeby nazwać ją salową.
Teresa zamknęła oczy.
Po raz pierwszy od wielu lat poczuła prawdziwy wstyd.
Część piąta. „Martyna postawiła warunek”
Kiedy Martyna wróciła do domu, Adrian czekał na nią z bukietem kwiatów.
— To dla ciebie.
Spojrzała na kwiaty.
— Dziękuję.
— Musimy porozmawiać.
— Porozmawiajmy.
Adrian usiadł naprzeciwko niej.
— Zachowałem się źle. Powinienem był powstrzymać matkę już dwanaście lat temu.
— Powinieneś.
Skinął głową.
— Teraz to rozumiem.
— Samo zrozumienie nie wystarczy.
Adrian spojrzał na żonę.
— Co mam zrobić?
Martyna nie odpowiedziała od razu.
— Niczego na pokaz. Nie potrzebuję awantur, wielkich obietnic ani efektownych gestów. Po prostu przestań milczeć. Jeśli ktoś mnie obraża — twoja matka, siostra, krewny czy sąsiad — masz zareagować natychmiast.
— Dobrze. Tak zrobię.
— I jeszcze jedno. Nie będę już jeździła na rodzinne uroczystości, podczas których robi się ze mnie obiekt żartów. Jeśli Teresa chce utrzymywać ze mną kontakt, musi mnie traktować normalnie.
Adrian ponownie skinął głową.
— Zgadzam się.
— To nie jest zemsta.
— Wiem.
— To granica.
Wieczorem ktoś zadzwonił do drzwi.
Na progu stała Teresa.
W rękach trzymała teczkę, a na twarzy miała niezwykłe dotąd zagubienie.
— Martyno, przyszłam przeprosić.
— Słucham.
Teściowa ciężko westchnęła.
— Byłam niesprawiedliwa. Przez lata nazywałam cię salową, chociaż doskonale wiedziałam, że jesteś lekarką. Chyba… chciałam po prostu czuć, że jestem od ciebie lepsza.
Martyna milczała.
Teresa mówiła dalej:
— Pomagałaś naszej rodzinie, a ja odpłacałam ci drwinami. Adrian powiedział mi o działce, o Wioletcie… Nie miałam o tym pojęcia.
— Bo nigdy pani nie zapytała.
— Tak. Wiem.
Martyna spokojnie spojrzała jej w oczy.
— Przyjmuję przeprosiny. Nie potrafię jednak udawać, że dwanaście lat upokorzeń nigdy się nie wydarzyło.
Teściowa skinęła głową.
— Rozumiem.
— Może pani do nas przychodzić. Możemy rozmawiać. Ale bez obrażania. Jeśli jeszcze raz nazwie mnie pani salową po to, żeby mnie poniżyć, po prostu wstanę i wyjdę.
— To się już nie powtórzy.
Teresa położyła teczkę na stole.
— Są tu dokumenty dotyczące działki.
Adrian zmarszczył brwi.
— Po co?
— Chcę oddać Martynie to, co włożyła w jej zakup.
Martyna pokręciła głową.
— Nie trzeba. Tu wcale nie chodzi o pieniądze.
— Mnie są potrzebne — odpowiedziała stanowczo Teresa. — Chcę chociaż raz postąpić właściwie.
Martyna nie zaprotestowała.
Czasami skrucha musi zostać potwierdzona nie tylko słowami, lecz także czynem.
Część szósta. „Wioletta po raz pierwszy stanęła po stronie synowej”
Miesiąc później rodzina znów spotkała się przy dużym, świątecznym stole.
Teresa przygotowywała się do tego wieczoru wyjątkowo starannie.
Przestawiła krzesła.
Nakryła stół.
Po raz pierwszy posadziła Martynę obok Adriana, a nie gdzieś z boku, blisko kuchni.
Kiedy wszyscy goście już przybyli, Wioletta niespodziewanie podniosła kieliszek.
— Chcę coś powiedzieć.
Wszyscy zwrócili się w jej stronę.
— Przez wiele lat śmiałyśmy się z Martyny i nazywałyśmy ją salową, chociaż wiedziałyśmy, że jest lekarką. Dziś kieruje jednym z największych szpitali położniczych w województwie. Zrozumiałam jednak coś ważniejszego: nawet gdyby Martyna naprawdę pracowała jako salowa, nie miałybyśmy prawa patrzeć na nią z góry.
Martyna spuściła wzrok.
— Ja również brałam udział w tych żartach — przyznała Wioletta. — Podobało mi się, że byłam ulubienicą mamy. Myślałam, że skoro ktoś inny jest poniżany, a mnie w tym czasie chwalą, to znaczy, że wygrałam. Teraz wiem, że nie była to żadna wygrana. Stajesz się wtedy po prostu wspólnikiem cudzej podłości.
Przy stole zrobiło się zupełnie cicho.
Wioletta popatrzyła na Martynę.
— Przepraszam.
Martyna odczekała chwilę.
— Wybaczam ci.
— Naprawdę?
— Tak. Ale zaufanie odbudowuje się czynami, nie słowami.
Wioletta poważnie skinęła głową.
— Rozumiem. Postaram się.
Wtedy wstała także Teresa.
— Ja również chcę coś powiedzieć. Martyna nie jest żadną „salóweczką”. Jest dyrektorką, świetną specjalistką i osobą, z której nasza rodzina powinna być dumna już od wielu lat.