Prawda była jeszcze gorsza.
Ktoś sprawił, że uwierzyłem, iż nie warto mnie szukać.
Mój ojciec.
Przełknąłem z trudem.
— Więc jaki jest ten warunek?
Robert nabrał powietrza.
— Pański dziadek nie chciał, żeby odziedziczył pan jedynie jego pieniądze.
— Czego chciał?
— Chciał, żeby zrozumiał pan, co właściwie dziedziczy.
Zmarszczyłem brwi.
Robert podał mi kolejny dokument.
Była to ostatnia strona testamentu.
Przeczytałem pierwszy akapit. Potem drugi. Wreszcie trzeci.
Serce zaczęło bić mi coraz szybciej.
— Co to znaczy?
Robert wskazał jedno zdanie.
— Pański dziadek przekazał panu cały majątek pod pewnym warunkiem.
Przeczytałem je jeszcze raz.
Michał Kowalski nie może wrócić do rodzinnego domu przez trzydzieści dni.
Podniosłem wzrok.
— To wszystko?
— Nie.
Głos Roberta stał się cichszy.
— Jest jeszcze jeden wymóg.
— Jaki?
— Przez te trzydzieści dni musi pan utrzymać się finansowo całkowicie samodzielnie.
Wpatrywałem się w niego.
— Czyli nie mogę korzystać ze spadku?
— Zgadza się.
— Żadnych pieniędzy z rachunków?
— Żadnych.
— Żadnych kart kredytowych?
— Żadnych.
— Żadnej nieruchomości?
— Żadnej.
— To jak mam przetrwać?
Robert spojrzał na mój samochód.
— Tak jak do tej pory.
Prawie się roześmiałem.
— To szaleństwo.
— Będzie jeszcze gorzej.
Oczywiście, że było.
Robert otworzył ostatnią teczkę.
— Pański dziadek chciał wiedzieć, co pan zrobi, kiedy uwierzy, że nie ma już nic.
— Co to ma znaczyć?
— Nie chciał zostawić swojego imperium komuś, kto stałby się od niego całkowicie zależny.
— Chciał mnie poddać próbie?
— Tak.
— A jeśli zawiodę?
— Nie odziedziczy pan niczego.
Patrzyłem na dokument i po raz pierwszy od chwili spotkania z Robertem poczułem prawdziwą złość.
— Znalazł mnie pan śpiącego w samochodzie, bo ojciec wyrzucił mnie z domu, i mówi mi pan, że dziadek celowo czekał aż do teraz, żeby zobaczyć, co zrobię?
Robert nawet nie drgnął.
— Nie wiedział, że pański ojciec wyrzuci pana z domu.
— Ale wiedział, że mam problemy.
— Tak.
— Więc dlaczego mi nie pomógł?
— Bo testament miał pana chronić.
— Przed czym?
Robert spojrzał mi prosto w oczy.
— Przed pańską rodziną.
Te słowa ścisnęły mnie w piersi.
— O czym pan mówi?
Robert położył przede mną jeszcze jeden dokument.
Tym razem nie pochodził z kancelarii spadkowej.
Był to wyciąg z mojego starego konta oszczędnościowego. Tego, na którym znajdowało się ponad dwanaście tysięcy złotych zabranych przez ojca.
Wpatrywałem się w liczby.
Wtedy zauważyłem coś jeszcze.
Widniały tam transakcje, których nie rozpoznawałem.
— Co to jest?
Robert wskazał wypłaty.
— Pański ojciec nie wydał tych pieniędzy na podania pańskiego brata.
Zacisnąłem szczękę.
— Więc na co?
Robert przewrócił stronę.
— Na honoraria prawników.
Spojrzałem na niego.
— Prawników? W jakiej sprawie?
— W sprawie jego próby przejęcia firmy pańskiego dziadka.
Poczułem, jak coś we mnie pęka.
Ojciec zabrał każdą zarobioną przeze mnie złotówkę.
Nie dla mojego brata.
Nie jako czynsz.
Nie na jedzenie.
Dla siebie.
Robert mówił dalej:
— Pański dziadek umieścił w testamencie jeszcze jedną klauzulę.
— Jaką?
Podał mi ostatnią kartkę.
Przeczytałem ją raz. Potem drugi.
Nazwisko mojego ojca znajdowało się na środku strony.
Poniżej zapisano:
Jeżeli Piotr Kowalski świadomie ukrywał przed Michałem Kowalskim informację o spadku, ingerował w jego korespondencję lub przywłaszczył sobie jego prywatne środki, nie otrzyma żadnej części majątku Kowalskich i będzie podlegał postępowaniu prawnemu.
Powoli podniosłem głowę.
— Czyli ojciec straci wszystko?
— Jeśli dowody zostaną uznane za wystarczające, tak.
Nie byłem w stanie odpowiedzieć.
Robert pochylił się w moją stronę.
— Jest jeszcze coś.
Prawie się roześmiałem.
— Oczywiście, że jest.
Z teczki wyjął mały, czarny pendrive.
— Pański dziadek zostawił panu nagranie.
— Jakie?
— Rozmowę z pańskim ojcem.
Serce stanęło mi w piersi.
— Kiedy ją nagrano?
— Dwa miesiące temu.
— To niemożliwe.
— Pański dziadek wiedział, że umiera.
Patrzyłem na pendrive.
— Co jest na nagraniu?
Robert nie odpowiedział. Zamiast tego podał mi telefon.
Na ekranie był już uruchomiony film.
Nacisnąłem odtwarzanie.
Zobaczyłem salę konferencyjną.
Mój ojciec siedział przy długim stole. Naprzeciwko niego znajdował się starszy mężczyzna, którego rozpoznałem natychmiast.
Antoni Kowalski.
Mój dziadek.
Żywy.
Zdrowy.
Wściekły.
Ojciec pochylił się do przodu.
— Popełniasz błąd.
Dziadek pokręcił głową.
— Nie, Piotrze. Błędem było to, że ci zaufałem.
— Nie możesz zostawić wszystkiego temu chłopakowi.
— To mój wnuk.
— On nic nie wie o prowadzeniu firmy.
— Nie musi wiedzieć wszystkiego od razu.
Ojciec uderzył pięścią w stół.
— Jest słaby.
Dziadek uśmiechnął się smutno.
— Nie. Jest nieskażony.
Twarz ojca pociemniała.
— Nie wiesz, co robisz.
— Wiem dokładnie.
Dziadek pochylił się nad stołem.
— Kiedy umrę, Michał odziedziczy wszystko.
Wyraz twarzy ojca zmienił się.
— W takim razie dopilnuję, żeby nigdy się o tym nie dowiedział.
Nagranie zatrzymało się.
Nie mogłem złapać oddechu.
Robert odebrał ode mnie telefon.
