Marek patrzył na mnie z ulgą, ale dostrzegłam w jego oczach także lekkie rozczarowanie.
Skinął głową i wrócił do swojego łóżka.
Zgasiłam lampkę. W pokoju zapanowała ciemność. Tylko blady blask księżyca oświetlał strugi deszczu spływające po szybie.
— Dobranoc, pani Zofio — odezwał się z ciemności.
— Słodkich snów, Marku — odpowiedziałam, uśmiechając się do poduszki. — I nawet nie myśl o nocnych spacerach po pokoju. Śpię bardzo mocno i mogę przez przypadek wziąć cię za włamywacza.
Cicho się roześmiał.
Kilka minut później usłyszałam jego spokojny oddech.
Ja długo leżałam z otwartymi oczami, patrząc w ciemny sufit i myśląc o dziwności ludzkiego życia. Minęło ponad pół wieku, a we mnie wciąż mieszkała ta sama młoda dziewczyna, gotowa wymknąć się z domu na tańce.
Laweta przyjechała wczesnym rankiem, gdy tylko na szosie zrobiło się jasno.
Siedzieliśmy w kabinie kierowcy i w milczeniu słuchaliśmy ciężkiego silnika, który ciągnął naszego pechowego poloneza.
Od czasu do czasu łapałam spojrzenie Marka.
Patrzył teraz inaczej niż w nocy. W jego oczach pojawiło się coś ciepłego, a także szacunek.
W mieście czekała na nas Karolina — z typową dla siebie niezadowoloną miną i pytaniem, dlaczego dotarcie do domu zajęło nam tak wiele czasu.
Objęłam córkę, pocałowałam ją w policzek i powiedziałam, że z Markiem świetnie się bawiliśmy: piliśmy wódkę i rozmawialiśmy o jego trudnym charakterze.
— Mamo! — oburzyła się Karolina.
Ja jednak już ruszałam do domu z torbą w dłoni. Czułam niezwykłą lekkość i skrywałam zadowolony uśmiech.
Wieczorem, gdy Karolina poszła pod prysznic, Marek przyszedł do mnie do kuchni.
Położył dłoń na moim ramieniu — tylko na sekundę.
— Dziękuję — powiedział prawie bezgłośnie. — Za tę rozmowę.
Mrugnęłam do niego, nie przerywając nalewania herbaty.
— Nie lituj się nade mną, Marku. Jestem dokładnie taka, jaka jestem. A tamta noc dobrze się skończyła. Myślę, że oboje długo będziemy ją pamiętać.
Uśmiechnął się i wyszedł z kuchni.
Zostałam sama, patrząc na kubek, w którym powoli kołysała się torebka herbaty.
Nagle pomyślałam, że może wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak powinno.
Dobrze, że stary polonez odmówił posłuszeństwa. Dobrze, że za oknem szalał wiatr, padał deszcz i musieliśmy zatrzymać się w tamtym rozpadającym się motelu.
Czasami człowiek musi utknąć pośrodku drogi, żeby wreszcie przypomnieć sobie, kim naprawdę jest.
Upiłam łyk gorącej herbaty i cicho się roześmiałam.
Wszystko było na swoim miejscu.
Bez litości.
Po prostu prawdziwe życie — ze skrzypiącymi łóżkami, tanią wódką, zepsutym samochodem i niespodziewanymi iskrami, które potrafią na nowo rozpalić serce nawet wtedy, gdy dawno przekroczyło się pięćdziesiątkę.
