Dwóch bratanków zajmowało miejsca przeznaczone dla dyrektorów.
Kuzyn związany z dostawcami miał przed sobą talerz ciastek.
Wyglądali na całkowicie swobodnych.
To właśnie najbardziej ścisnęło mi klatkę piersiową.
Nie ukradkiem korzystali z firmy.
Nie byli zdenerwowani.
Przebywali w niej wystarczająco długo, by uwierzyć, że sala naprawdę do nich należy.
Artur stanął obok mnie.
Leon pozostał kilka kroków z tyłu.
Położyłam dłoń na dębowych drzwiach.
Następnie je otworzyłam.
Śmiech natychmiast ucichł.
Wszystkie twarze zwróciły się w moją stronę.
Krystyna zobaczyła mnie pierwsza. Zaskoczenie przemknęło po jej twarzy, zaraz potem irytacja, a na końcu pojawił się znajomy uśmiech, którego używała, gdy chciała kogoś obrazić, udając uprzejmość.
— Elżbieta — powiedziała. — Co ty tutaj robisz w godzinach pracy?
Jej głos miał ten sam protekcjonalny ton, którym przez lata przemawiała do mnie w mojej własnej kuchni.
— To zebranie kierownictwa. Jeśli czegoś potrzebujesz, porozmawiamy w domu.
Podeszłam do głównego końca stołu.
Nikt się nie poruszył.
Położyłam torebkę i upuściłam teczkę na szklany blat.
Głuchy odgłos przeciął pomieszczenie.
— Krystyno — powiedziałam — wygląda na to, że zapomniałaś o podstawowej zasadzie. W domu byłaś kiedyś moją teściową. W tym budynku jestem córką prezesa Piotra Wysockiego i drugim największym udziałowcem spółki.
Jej uśmiech stężał.
— A od dzisiejszego ranka nie łączy mnie już z twoim synem żadna więź rodzinna.
Po raz pierwszy Krystyna wyglądała na naprawdę zdezorientowaną.
— Rozwód?
Kilka osób nerwowo przesunęło się na krzesłach.
Zofia przestała przewijać tablet.
Stanisław lekko rozchylił usta.
— Adam ci nie powiedział?
Zmieszanie Krystyny natychmiast zmieniło się w gniew.
— Myślisz, że jeden papier daje ci prawo upokarzać moją rodzinę?
— Nie — odpowiedziałam. — Wasza rodzina poradziła sobie z tym bez mojej pomocy.
Krystyna gwałtownie odsunęła krzesło i wstała.
— Uważaj, Elżbieta. Adam od lat zarządza tą firmą. Te działy odpowiadają przed nim. Kontrakty są w jego rękach. Jeśli go usuniesz, zniszczysz całe przedsiębiorstwo.
Spojrzałam na Artura.
— Proszę odczytać decyzję.
Artur wyszedł naprzód i otworzył teczkę.
Jego głos był formalny, spokojny i wystarczająco donośny, by dotrzeć do każdego kąta sali.
— Na podstawie decyzji prezesa Piotra Wysockiego oraz w związku z udokumentowanymi nieprawidłowościami finansowymi, naruszeniami zasad etycznych, nieautoryzowanymi kontaktami z dostawcami, nadużyciem dostępu do systemów firmowych i konfliktem interesów dział kadr ogłasza natychmiastowe odwołanie Adama Malinowskiego ze stanowiska dyrektora zarządzającego, do czasu zakończenia kontroli prawnej.
Krystyna znieruchomiała.
Artur czytał dalej.
— Stanisław Malinowski, dyrektor działu zamówień, zostaje zawieszony do czasu przeprowadzenia postępowania. Zofia Malinowska, główna księgowa, oraz piętnastu pracowników, podwykonawców i przedstawicieli dostawców powiązanych z rodziną Malinowskich również zostają odsunięci od obowiązków.
Jeden z bratanków chwycił telefon.
Zofia dotknęła tabletu.
Stanisław spojrzał na laptop.
Artur przewrócił stronę.
— Dostęp do baz danych, platform finansowych, systemów dostawców, budynku, wind dla zarządu, komunikacji wewnętrznej i bankowych kanałów autoryzacyjnych został zawieszony piętnaście minut temu. Aktywne umowy związane z sześcioma wskazanymi podmiotami dostawczymi zostają zamrożone do czasu kontroli prawnej i regulacyjnej.
Na ekranie laptopa Stanisława pojawił się czerwony komunikat:
„Dostęp zabroniony”.
Tablet Zofii wrócił do ekranu logowania.
Telefon bratanka zaczął dzwonić. Chłopak spojrzał na niego, a potem na Krystynę.
Krystyna zacisnęła dłonie na oparciu krzesła.
— Nie możecie tego zrobić.
— Już to zrobiłam.
— Ty niewdzięczna mała…
— Dobrze wybierz następne słowo — przerwałam.
W sali zapadła cisza.
Twarz Krystyny poczerwieniała.
— Pracowaliśmy dla tej firmy! — wybuchła. — Oddaliśmy wszystko, żeby pomóc Adamowi uratować podupadające imperium twojego ojca!
Otworzyłam teczkę i przesunęłam po stole pierwszą kartkę.
— Twój brat zatwierdzał umowy na materiały po cenach niemal trzy razy wyższych od rynkowych.
Twarz Stanisława pobladła.
Położyłam kolejną stronę.
— Twoja siostra przetwarzała płatności na rzecz dostawców, którzy nie mieli biur, pracowników ani dowodów wykonania jakiejkolwiek pracy.
— To nie jest… — wyszeptała Zofia.
Na wierzchu położyłam trzeci dokument.
— Twój bratanek zatwierdzał zmiany w projektach, które nigdy nie otrzymały wymienionych usług. Firmy należące do waszych znajomych wystawiały nam co miesiąc faktury za konsultacje, które najwyraźniej istniały wyłącznie na papierze.
Krystyna patrzyła na dokumenty, ale nie odważyła się ich dotknąć.
— Myślisz, że przestraszysz nas papierami?
— Nie. Papier przeraża tylko tych, którzy wiedzą, co podpisali.
Odwróciłam się do Leona.
— Proszę wyprowadzić z budynku osoby bez uprawnień. Spokojnie i profesjonalnie. Mienie firmy zostaje tutaj. Rzeczy osobiste mogą zostać odebrane pod nadzorem.
Ochroniarze weszli do sali.
