Michał wszedł z bukietem kwiatów i zawołał radośnie:
— Jak się dziś czuje mój przyszły syn?
Karolina nerwowo się zaśmiała i poprawiła sukienkę.
— Jeszcze nawet nie zaczęliśmy badania USG.
Barbara czule ścisnęła jej dłoń.
— Wszystko będzie idealnie, kochanie.
Kilka minut później do gabinetu wszedł doktor Piotr Nowak. Przywitał zebranych i rozpoczął badanie. Michał wpatrywał się w świecący monitor, a potem wskazał na ekran.
— Czy to jest jego głowa?
Lekarz skinął głową.
— Tak. To profil płodu.
Andrzej roześmiał się dumnie z kąta pomieszczenia.
— Spójrzcie tylko na tę mocną linię szczęki. Już widać charakterystyczną brodę Zielińskich!
Agata zachichotała.
— I nos zdecydowanie ma po Michale.
Doktor nie odpowiedział. Przez dłuższą chwilę sprawdzał pomiary na monitorze. Potem jeszcze raz spojrzał na dokumentację Karoliny. Jego twarz nagle spoważniała.
Karolina natychmiast to zauważyła.
— Coś jest nie tak z dzieckiem?
— Sama ciąża wygląda zupełnie prawidłowo — uspokoił ją doktor Nowak, choć nadal patrzył na kartę. — Muszę jednak wyjaśnić pewną kwestię dotyczącą dat podanych w formularzu.
Michał podszedł bliżej.
— Jaki jest problem z datami?
— Zapisali państwo, że ciąża trwa około czternastu tygodni. Tymczasem obecne pomiary odpowiadają ciąży trwającej mniej więcej dwadzieścia jeden tygodni.
W gabinecie zapadła ciężka cisza. Michał zamrugał.
— Dwadzieścia jeden tygodni?
— To mój kliniczny szacunek oparty na dzisiejszych pomiarach — wyjaśnił lekarz. — Oczywiście datowanie może się nieznacznie różnić, ale różnica siedmiu tygodni jest bardzo znacząca.
Karolina gwałtownie pobladła. Agata szeroko otworzyła oczy.
— Chwileczkę — powiedziała, spoglądając to na brata, to na Karolinę. — Wy dwoje nie byliście razem dwadzieścia jeden tygodni temu.
Michał zesztywniał, a jego twarz poczerwieniała.
— Przecież wtedy już ze sobą rozmawialiśmy.
Karolina niespokojnie poruszyła się na leżance i unikała wzroku wszystkich.
— Michale, to naprawdę nie jest odpowiednie miejsce na rozmowę o naszych prywatnych sprawach.
Andrzej wyjął telefon i otworzył kalendarz.
— Dwadzieścia jeden tygodni temu oznacza początek lutego — powiedział chłodno.
Barbara gwałtownie zasłoniła usta dłonią.
— W pierwszym tygodniu lutego Michał był w Gdańsku na czterodniowej konferencji budowlanej!
Karolina próbowała usiąść, a jej głos lekko drżał.
— USG podaje tylko przybliżone dane. Takie pomiary nigdy nie są całkowicie dokładne!
Doktor Nowak odchrząknął i cofnął się w stronę drzwi.
— Jeśli mają państwo poważne wątpliwości dotyczące daty poczęcia, zalecam umówienie osobnej konsultacji z lekarzem prowadzącym.
Kiedy wyszedł, Michał wpatrywał się w Karolinę z narastającym niedowierzaniem.
— Powiedziałaś mi wyraźnie, że dziecko zostało poczęte po walentynkach!
— Powiedziałam, że wydawało mi się, iż tak było! — odpowiedziała defensywnie.
Agata skrzyżowała ręce na piersi. Jej wcześniejsze ciepło całkowicie zniknęło.
— Wydawało ci się?
Wielka uroczystość rodziny Zielińskich rozpadła się w ciągu kilku sekund. Wszyscy patrzyli na siebie w absolutnej ciszy.
CZĘŚĆ 3
Na międzynarodowym terminalu córki dostrzegły mnie, gdy szłam w stronę bramki. Zosia podbiegła pierwsza z szerokim uśmiechem, a Hania ruszyła tuż za nią.
— Mamo! — zawołała dziewięciolatka i objęła mnie w pasie.
Pani Kowalska, nasza zaufana opiekunka, stała niedaleko sterty bagaży. Uśmiechała się spokojnie i ciepło. Przez kilka miesięcy pomagała mi przygotować przeprowadzkę do naszego nowego domu pod Krakowem, dbając o to, by wszystko przebiegło bez problemów.
Moja matka kilka lat wcześniej przeniosła się do Polski, aby kierować krajowym oddziałem Wysocki Global Logistics. Obie dziewczynki były już zapisane do świetnej prywatnej szkoły w pobliżu naszego nowego domu.
Nie uciekłyśmy potajemnie. Michał znał nasz adres, miał pełne prawo do odwiedzin i sam podpisał wszystkie wymagane dokumenty.
Hania spojrzała na mnie jasnymi oczami i pociągnęła mnie za płaszcz.
— Mamo, czy nasz nowy dom ma duży ogród z kwiatami?
Zaśmiałam się cicho. Po raz pierwszy od wielu lat poczułam w sobie prawdziwą radość.
— Tak, kochanie. Nawet bardzo duży. Jest z tyłu domu.
— Naprawdę? — pisnęła zachwycona i mocno ścisnęła moją dłoń, gdy ustawiałyśmy się do wejścia na pokład.
Stojąc w zatłoczonym terminalu z moimi córkami, po raz pierwszy od ponad dziesięciu lat poczułam się naprawdę wolna.
Kiedy czekałyśmy w kolejce, telefon w mojej torebce zaczął wibrować. Na ekranie wciąż pojawiało się imię Michała. Trzy pierwsze połączenia zignorowałam. Potem jednak zaczęły przychodzić wiadomości, jedna za drugą.
MICHAŁ: Zadzwoń natychmiast! Zarządca budynku powiedział, że mam trzydzieści dni na podpisanie umowy najmu po cenie rynkowej albo muszę opuścić apartament!
MICHAŁ: Dlaczego firma leasingowa twierdzi, że w przyszłym miesiącu samochód ma wrócić do floty firmowej?
MICHAŁ: Anno, odbierz telefon!
