Do domu brakowało im mniej niż dwudziestu minut, gdy nagle osunęła się cała część zbocza.
Błoto i woda uderzyły w samochód, wyrwały fragment ogrodzenia i zepchnęły auto do zalanego wąwozu.
Natalia i Zuzanna przeżyły.
Następnego ranka znaleziono ciało jednej z koleżanek. Karoliny nie odnaleziono nigdy.
Komisarz Kowalski powiedział, że nurt prawdopodobnie porwał ją w dół rzeki. Poszukiwania trwały dwa tygodnie, aż poziom wody uczynił je zbyt niebezpiecznymi.
Kilka miesięcy później Karolinę oficjalnie uznano za zmarłą. Pochowałam pustą trumnę.
Najtrudniej było potem wrócić do domu i widzieć sukienkę wiszącą na drzwiach jej pokoju, jakby czekała na wieczór, który nadszedł i skończył się bez niej.
Przez wiele lat niemal nie potrafiłam wejść do tego pokoju. Każdej wiosny zatrzymywałam się w progu i zastanawiałam, jaką fryzurę Karolina wybrałaby na bal.
Pewnego dnia moja terapeutka, doktor Anna Nowak, zasugerowała, żebym napisała list do córki.
— To nie powinien być wpis w dzienniku — wyjaśniła. — Proszę pisać bezpośrednio do Karoliny.
Napisałam, że ją kocham. Że weszłabym za nią do wody i bez wahania oddała wszystkie pozostałe lata życia za jeszcze jedną minutę u jej boku.
Najbardziej jednak prosiłam ją o wybaczenie. Za to, że mnie tam nie było. Za to, że pozwoliłam jej umrzeć samotnie.
Tydzień później złożyłam list i położyłam go obok sukienki, zanim zapakowałam ubranie do torby przeznaczonej dla sklepu charytatywnego.
Nieświadomie wsunęłam kopertę pod podszewkę.
Teraz siedziałam przy kuchennym stole i czytałam każde zdanie od początku.
Na końcu kartki papier był mokry od łez.
Zadzwoniłam do doktor Nowak.
— Kobieta znalazła mój list w sukience — powiedziałam.
— Ile przeczytała?
— Wystarczająco dużo, żeby przyjść do mojego domu.
Spojrzałam na kopertę.
— Napisałam, że Karolina umarła, czekając na moją pomoc.
— Uwierzyła pani w to, co pani powiedziano.
— Co to znaczy?
— Żałoba wypełnia puste miejsca własnymi odpowiedziami, Zofio. Teraz musi pani odkryć, czego naprawdę chce się dowiedzieć.
Po rozmowie zadzwoniłam do Natalii, Zuzanny i Heleny.
Przyjechały w ciągu godziny.
Helena od razu mnie objęła. Natalia stanęła przy kuchennym blacie, a Zuzanna nawet nie zdjęła płaszcza.
— Dzisiaj przyszła tu kobieta w sukience Karoliny — powiedziałam, kładąc list na stole. — Znalazła go pod podszewką.
— Napisałaś do niej? — zapytała Helena.
— Doktor Nowak poprosiła mnie o to cztery lata po wypadku.
Natalia spojrzała na Zuzannę.
Trwało to krócej niż sekundę, ale zdążyłam zauważyć.
— Co to było? — zapytałam.
Natalia zmarszczyła brwi.
— O czym mówisz?
— O tym spojrzeniu.
— O niczym.
— Nie.
Mój głos sprawił, że zamilkła.
Zuzanna zdjęła płaszcz.
— Co napisałaś?
Przesunęłam list w jej stronę. Rozłożyła kartkę i zaczęła czytać.
Gdy dotarła do fragmentu o tym, że Karolina umarła sama, dłoń zaczęła jej drżeć.
— Dlaczego to napisałaś? — zapytała.
— Bo tak myślałam.
Zuzanna pokręciła głową.
— Nie.
Natalia odsunęła się od stołu tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło po podłodze.
— Zuzanno, zaczekaj.
— Na co? — Zuzanna oparła obie dłonie o blat. — Zofia od dwudziestu lat obwinia się za jej śmierć.
— Nie chciałam, żeby dowiedziała się w taki sposób.
Wstałam.
— Czego dokładnie miałam się dowiedzieć?
Żadna z nich nie odpowiedziała.
— Gdzie Karolina była, kiedy widziałyście ją po raz ostatni?
Twarz Natalii wykrzywiła się z bólu.
— Zofio, proszę.
— Siedziała w samochodzie?
Zuzanna zakryła usta dłonią. Odpowiedź wydostała się spomiędzy jej palców, stłumiona, lecz wyraźna.
— Nie.
W kuchni zapadła absolutna cisza.
— Gdzie więc była?
— Na brzegu — wyszeptała Natalia. — Obok mnie.
Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Zdołałam usiąść, zanim całkiem się pode mną ugięły.
— Wyszła z samochodu?
— Tak — odpowiedziała Zuzanna. — Karolina była bezpieczna.
— Więc jak zniknęła?
Zuzanna zacisnęła palce na oparciu krzesła.
— Zostałam uwięziona na tylnym siedzeniu. Pas się zablokował, a uszkodzone siedzenie przygniotło mi nogę.
— Woda wpadała już przez okna — dodała Natalia. — Cały czas krzyczałam, że pomoc zaraz nadejdzie.
— Ale pomoc nie zdążyła — powiedziała cicho Zuzanna.
Patrzyłam na nie obie.
— Jak zniknęła Karolina?
— Usłyszała cię — powiedziała Zuzanna.
— Co?
— Słyszała, jak wołałaś ją po imieniu. Natalia chwyciła ją za nadgarstek i powiedziała, żeby nie wracała.
— Co odpowiedziała?
Natalia otarła łzę z policzka.
— Powiedziała: „Zuzanna nie ma już prawie czasu”.
Te słowa roztrzaskały obraz, który nosiłam w głowie przez dwadzieścia lat.
— Co stało się potem?
— Karolina zeszła z powrotem do samochodu — wyjaśniła Zuzanna. — Odcięła mój pas ostrym kawałkiem metalu, uwolniła nogę i wypchnęła mnie przez okno.
— Natalia wyciągnęła mnie na brzeg — ciągnęła. — Odwróciłam się i zobaczyłam Karolinę nadal w środku.
— I co wtedy?
Głos Natalii stał się prawie niesłyszalny.
— Nadeszła kolejna fala. Samochód ruszył, zanim Karolina zdążyła się wydostać.
Spojrzałam na list.
Przez dwadzieścia lat wyobrażałam sobie córkę uwięzioną w ciemności, przerażoną i rozpaczliwie wołającą o pomoc.
