Stefan Zalewski, jej brat i dyrektor zakupów, siedział z rozpiętą marynarką, nonszalancko wyciągając nogi pod szklanym stołem.
Joanna Zalewska, jej siostra i główna księgowa, przewijała coś na tablecie.
Dwóch siostrzeńców zajmowało miejsca przeznaczone dla członków najwyższego kierownictwa.
Kuzyn odpowiedzialny za kontakty z dostawcami miał przed sobą talerz ciastek.
Wyglądali na całkowicie zadomowionych.
To właśnie uspokoiło mnie najbardziej.
Nie skradając się.
Nie byli nerwowi.
Przebywali w firmie mojej rodziny tak długo, że uwierzyli, iż sala naprawdę do nich należy.
Położyłam dłoń na dębowych drzwiach.
Nacisnęłam klamkę i weszłam.
Śmiech ucichł.
Wszystkie twarze odwróciły się w moją stronę.
Teresa zobaczyła mnie pierwsza. Zaskoczenie przebiegło przez jej twarz, potem ustąpiło irytacji, a na końcu pojawił się znajomy uśmiech, którego używała, gdy chciała kogoś obrazić, udając uprzejmość.
— Heleno — powiedziała — co robisz tutaj w godzinach pracy?
W jej głosie brzmiało protekcjonalne ciepło, którym przez lata posługiwała się w mojej kuchni.
— To spotkanie najwyższego kierownictwa. Jeśli czegoś potrzebujesz, możemy porozmawiać w domu.
Podeszłam do głównego końca stołu.
Nikt się nie poruszył.
Postawiłam torebkę i położyłam teczkę na szklanym blacie. Głuchy dźwięk przeszył pomieszczenie.
— Tereso, wygląda na to, że zapomniałaś o podstawowej zasadzie. W domu byłaś kiedyś moją teściową. W tym budynku jestem córką przewodniczącego, Wiktora Wysockiego, oraz drugim największym udziałowcem tej korporacji.
Jej uśmiech zesztywniał.
— A od dzisiejszego ranka — ciągnęłam — nie łączy mnie już żadna więź rodzinna z twoim synem.
Po raz pierwszy Teresa wyglądała na naprawdę zdezorientowaną.
— Rozwód?
Kilka osób nerwowo poprawiło się na krzesłach. Joanna przestała przewijać ekran. Stefan lekko rozchylił usta.
— Marek ci nie powiedział? — zapytałam.
Zmieszanie Teresy natychmiast przerodziło się w gniew.
— Myślisz, że jedna kartka papieru pozwala ci upokarzać moją rodzinę?
— Nie — odparłam. — Wasza rodzina zrobiła to sama.
Teresa gwałtownie odsunęła krzesło i wstała.
— Uważaj, Heleno. Marek zarządza tą firmą od lat. Wszystkie działy mu podlegają. Kontrakty są w jego rękach. Jeśli go usuniesz, zniszczysz całe przedsiębiorstwo.
Spojrzałam na Roberta.
— Proszę odczytać decyzję.
Robert wystąpił do przodu i otworzył teczkę.
Jego głos był formalny, spokojny i wystarczająco donośny, by dotrzeć do każdego kąta sali.
— Z decyzji przewodniczącego Wiktora Wysockiego oraz w związku z udokumentowanymi naruszeniami finansowymi i etycznymi, nieautoryzowanymi relacjami z dostawcami, nadużyciem dostępu do systemów oraz konfliktem interesów dział kadr ogłasza natychmiastowe odwołanie Marka Zalewskiego z funkcji dyrektora generalnego, do czasu zakończenia postępowania prawnego.
Teresa znieruchomiała.
Robert mówił dalej:
— Jednocześnie zawiesza się, do czasu przeprowadzenia śledztwa, Stefana Zalewskiego, dyrektora zakupów, Joannę Zalewską, główną księgową, oraz piętnastu powiązanych pracowników, wykonawców i przedstawicieli dostawców związanych z rodziną Zalewskich.
Jeden z siostrzeńców chwycił telefon.
Joanna dotknęła tabletu.
Stefan spojrzał na laptop.
Robert przewrócił stronę.
— Całkowity dostęp do baz danych firmy, platform finansowych, systemów dostawców, budynku, wind zarządu, komunikacji wewnętrznej i bankowych kanałów autoryzacyjnych został zablokowany piętnaście minut temu. Aktywne umowy z sześcioma oznaczonymi podmiotami dostawców zamrożono do czasu kontroli prawnej i regulacyjnej.
Na ekranie laptopa Stefana pojawił się czerwony komunikat.
Dostęp odrzucony.
Tablet Joanny wrócił do ekranu logowania.
Telefon siostrzeńca zaczął dzwonić. Chłopak spojrzał na niego, a potem na Teresę.
Teresa zacisnęła dłonie na oparciu fotela.
— Nie możecie tego zrobić.
— Już to zrobiłam.
— Ty niewdzięczna, mała…
— Proszę bardzo ostrożnie wybierać następne słowo — przerwałam jej.
W sali zapadła cisza.
Twarz Teresy poczerwieniała.
— Nasza rodzina pracowała dla tej firmy! Daliśmy wszystko, żeby pomóc Markowi utrzymać podupadające imperium twojego ojca!
Otworzyłam teczkę i przesunęłam pierwszy dokument po stole.
— Twój brat zatwierdzał umowy na materiały po cenach niemal trzykrotnie wyższych od rynkowych.
Twarz Stefana pobladła.
Położyłam kolejny dokument.
— Twoja siostra zatwierdzała płatności dla dostawców, którzy nie mieli biur, pracowników ani wykonanych zleceń.
Joanna wyszeptała:
— To nie jest…
Położyłam na wierzchu trzecią kartkę.
— Twój siostrzeniec zatwierdzał zlecenia zmian projektowych, za które nigdy nie wykonano wymienionych usług. Dostawcy powiązani z waszą rodziną co miesiąc wystawiali faktury za konsultacje, które najwyraźniej istniały wyłącznie na papierze.
Teresa patrzyła na dokumenty, ale ich nie dotknęła.
— Myślisz, że przestraszysz nas papierami?
— Nie. Dokumenty przerażają tylko tych, którzy wiedzą, co podpisali.
Odwróciłam się do szefa ochrony.
— Proszę wyprowadzić z budynku cały nieupoważniony personel. Spokojnie i profesjonalnie. Majątek firmy pozostaje na miejscu. Rzeczy osobiste mogą zostać zabrane pod nadzorem.
