— Mamo! PATRZ!
Franek omal nie wylał napoju, wskazując ogromny ekran zawieszony nad boiskiem.
Ostatnim życzeniem naszego dziesięcioletniego syna był prawdziwy mecz piłkarski, na który mógłby pójść razem z mamą i tatą.
Podniosłam wzrok.
Na ekranie byliśmy my.
Piotr siedział po jednej stronie Franka, ja po drugiej. Nasz syn znajdował się między nami w niebieskiej koszulce swojej drużyny i uśmiechał się tak szeroko, że przez tę jedną, cudowną chwilę wyglądał jak każdy inny dziesięciolatek na stadionie.
Pomachałam do kamery.
Piotr uniósł obie ręce.
— JESTEŚMY SŁAWNI! — wrzasnął Franek.
Ludzie siedzący obok zaczęli się śmiać i również machać do kamery.
Tego popołudnia zrobiłam już więcej zdjęć, niż potrafiłam policzyć, ale mimo to znowu sięgnęłam po telefon.
Wtedy odezwał się stadionowy spiker.
— Franku, bardzo się cieszymy, że jesteś dziś z nami.
Chłopiec nagle przestał podskakiwać.
Jego twarz wypełniła cały wielki ekran.
— Ale jest coś, o czym nie wiesz w związku z tym wyjazdem — ciągnął spiker.
Spojrzałam na Piotra.
Wyglądał na równie zdezorientowanego jak ja.
— Cała wasza trójka — powiedział spiker — niech odwróci się i spojrzy za siebie.
Wokół nas ludzie zaczęli obracać się na swoich siedzeniach.
Franek ścisnął moją dłoń.
— Co się dzieje, mamo?
— Nie wiem, Kapitanie.
Odwróciliśmy się.
Schodami stadionu schodził jakiś mężczyzna.
Piotr spojrzał na niego i natychmiast pobladł.
— Marek?
Za Markiem pojawił się Roman ze szpitala. Pod jedną pachą niósł zniszczoną, plastikową planszę do piłki nożnej, którą Franek od miesięcy trzymał przy łóżku.
Za nim szła pielęgniarka z oddziału Franka, a razem z nią Kuba i jego mama.
Franek otworzył usta ze zdumienia.
— To niemożliwe.
Obserwowałam jego twarz. Cokolwiek wyobrażał sobie w chwili, gdy spiker kazał nam się odwrócić, z pewnością nie spodziewał się właśnie tego.
Roman uniósł starą planszę, a Franek wybuchnął śmiechem.
Jeszcze trzy miesiące wcześniej piłka nożna była w naszym domu czymś zupełnie zwyczajnym.
W niedzielne popołudnia Piotr krzyczał do telewizora, Franek go poprawiał, a ja udawałam, że wcale się tym nie przejmuję. Za każdym razem, gdy uważałam, że sędzia coś przeoczył, narzekałam jeszcze głośniej niż oni obaj.
— Mamo — powiedział kiedyś Franek ze śmiechem — ty nawet nie znasz zasad.
— Rozpoznaję niesprawiedliwość, kiedy ją widzę.
Piotr zakrztusił się chipsami.
Później nowotwór Franka przestał reagować na leczenie.
Pewnego popołudnia jego lekarz poprosił mnie i Piotra, żebyśmy wyszli z sali.
Pamiętam, że podczas rozmowy wpatrywałam się w małą kreskówkową piłkę, którą Franek przykleił do drzwi.
— Naprawdę bardzo mi przykro — powiedział lekarz. — Leczenie nie przynosi takich efektów, na jakie liczyliśmy.
Piotr zadawał pytanie za pytaniem.
Czy istniała jeszcze jakaś metoda?
Inny lek?
Inny szpital?
Ja nie potrafiłam wydusić z siebie nic poza jednym zdaniem.
— Możemy mieć znacznie mniej czasu, niż mieliśmy nadzieję.
Kiedy wróciliśmy do sali, w telewizji trwał właśnie mecz.
Piotr siedział przy łóżku syna.
Nasza drużyna strzeliła gola.
Przez krótką chwilę Piotr poderwał się z krzesła.
— TAK!
Franek wybuchnął śmiechem.
Piotr od razu pochylił się nad nim.
— Wszystko w porządku, Kapitanie?
Uśmiech Franka lekko przygasł.
— Tato, tylko się zaśmiałem.
— Wiem.
— Wolno mi.
Piotr oparł się o krzesło.
— Oczywiście, że wolno.
Wyjęłam telefon.
Pstryk.
Franek popatrzył na mnie.
— Co?
— Nic — odpowiedziałam.
Ale od tamtej pory niemal każda chwila stała się czymś, co czułam, że muszę zachować.
Franek jedzący płatki.
Franek zasypiający w jednej skarpetce.
Jego mina, kiedy spróbował szpitalnej galaretki.
Godziny spędzone na kłóceniu się z Piotrem o statystyki piłkarskie.
Zdjęcia.
Krótkie nagrania.
Wiadomości głosowe.
Wmawiałam sobie, że po prostu zapisuję nasze życie.
Nie zauważyłam, że Franek doskonale to widział.
Kilka dni później do jego sali przyszła kobieta z fundacji spełniającej dziecięce marzenia.
Przysunęła krzesło do łóżka.
— Gdybyś mógł zrobić jedną naprawdę wyjątkową rzecz, Franku… cokolwiek zechcesz. Co byś wybrał?
Byłam przekonana, że wymieni słynnego piłkarza.
Może poprosi o podróż.
Spodziewałam się czegoś niezwykłego i kosztownego.
Franek odpowiedział bez chwili namysłu:
— Mecz piłkarski!
Podał nazwę swojej ulubionej drużyny.
A potem dodał:
— Z mamą i tatą.
Piotr ścisnął jego ramię.
— Oczywiście, Kapitanie.
Kobieta się uśmiechnęła.
Skontaktowała się z personelem medycznym, zorganizowała dla nas łatwo dostępne miejsca, transport i wszystko, co było potrzebne, żeby ten dzień stał się naprawdę wyjątkowy.
Wydawało nam się, że znamy cały plan.
Najwyraźniej jednak Franek poprosił o coś jeszcze, kiedy mnie i Piotra nie było w sali.
Nie przypuszczał tylko, że ktoś potraktuje jego słowa całkiem dosłownie.
W dniu meczu zrozumiałam, dlaczego wybrał stadion, gdy tylko przekroczyliśmy jego wejście.
Franek zatrzymał się w progu.
Po betonowych korytarzach niosły się tysiące głosów.
Sprzedawcy nawoływali kibiców.
Z głośników dudniła muzyka.
