— Mój mąż zawsze cię usprawiedliwiał — ciągnął Władysław. — A ja mu na to pozwalałem.
Starsza kobieta, którą znałam już jako Marię, pokręciła głową z niedowierzaniem.
— Boże…
— Chwileczkę — powiedziałam. — To nie było jej pierwsze ostrzeżenie?
— Oczywiście, że nie — odparł Władysław.
Adrianna zacisnęła usta.
— To nie ma nic wspólnego z tym, co się wydarzyło!
— Ma związek ze wszystkim — odpowiedział Władysław. — Chcesz kierować fundacją, a nie potrafisz oddać jednego indyka choremu dziecku.
— Miałaś dwanaście — dodałam. — Maria potrzebowała tylko jednego.
Władysław zwrócił się do kierownika sklepu.
— Proszę odłożyć wszystkie indyki z powrotem do chłodni.
— Nie możesz tego zrobić! — oburzyła się Adrianna.
— Nie zostały jeszcze kupione — wyjaśnił kierownik.
— Mam pełne prawo je kupić!
— A sklep ma pełne prawo przekazać swój towar na cele społeczne — powiedział Władysław. — Wszystkie dwanaście sztuk trafi do lokalnej jadłodzielni i magazynu żywności.
W alejce rozległy się brawa.
Adrianna nie miała pojęcia, że to dopiero początek jej problemów.
Władysław odwrócił się do Marii.
— Jak pani ma na imię?
— Maria.
— Mario, przygotujemy dla pani i wnuka bezpłatny kosz z żywnością.
Kobieta zakryła usta dłonią.
— Dziękuję. Naprawdę dziękuję.
Adrianna skrzyżowała ręce na piersi.
— To absurd. Zadzwonię do męża.
— Świetnie — odparł Władysław. — Właśnie chciałem z nim porozmawiać.
— To może być interesujące — mruknęłam.
Władysław przez chwilę patrzył na Adriannę.
— Skoro tak bardzo interesują cię pieniądze, porozmawiajmy o twoich.
Kobieta rozejrzała się po zgromadzonych klientach.
— Być może najwyższy czas, żeby twój mąż dowiedział się, jak wygląda życie bez moich pieniędzy.
— Co masz na myśli?
— Opłacam wasz kredyt hipoteczny, samochody, wakacje, a nawet pokrywam straty twojej restauracji. Od dziś to się kończy.
— Nie możesz publicznie rozmawiać o naszych finansach!
— Nie miałaś problemu, żeby publicznie rozmawiać o problemach Marii — odparł Władysław.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Może luksusowe wakacje nie są tym, na co powinniście wydawać pieniądze.
Ktoś stojący za nami parsknął śmiechem.
— A nasz wyjazd w przyszłym miesiącu? — zaprotestowała Adrianna.
— Odwołajcie.
— A samochody?
— Sami za nie zapłaćcie.
— A restauracja?
— O jej finansach porozmawiamy osobno. Nie będę już bez końca pokrywał strat ludzi, którzy nie ponoszą odpowiedzialności za własne decyzje.
Adrianna wyglądała tak, jakby nagle zabrakło jej powietrza.
— No cóż — powiedziałam cicho. — To były wyjątkowo kosztowne zakupy.
Władysław wyjął telefon.
— Rozumiesz, co właśnie powiedziałem?
— Przecież działalność charytatywna wymaga organizacji! — wybuchła Adrianna. — Nie można rozdawać jedzenia każdemu, kto o nie poprosi!
W jej wózku zauważyłam broszurę zapowiadającą wieczorny bankiet.
— Władysławie, mam pewien pomysł.
Pochyliłam się i wyszeptałam mu kilka zdań.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
— To może być naprawdę interesujące.
Adrianna zmarszczyła brwi.
— Co planujesz?
— Dowiesz się dziś wieczorem — odpowiedziałam.
Władysław zwrócił się do niej:
— Bankiet się odbędzie, ale Zofia pomoże go zorganizować.
— Ona? Absolutnie nie!
— W takim razie wyjaśnię zarządowi, dlaczego wycofałem swoje poparcie dla twojej kandydatury.
— Szantażujesz mnie!
— Daję ci możliwość udowodnienia, że naprawdę zależy ci na fundacji.
Adrianna spojrzała na mnie z wściekłością.
— Dobrze. Ale nie będzie żadnego publicznego upokorzenia.
— W takim razie lepiej się zachowuj — powiedziałam.
Odeszła, żeby zadzwonić do męża.
Spojrzałam na broszurę wystającą z jej wózka. Na okładce widniała uśmiechnięta twarz Adrianny.
— „Hojność zaczyna się od nas” — przeczytałam na głos. — Całkiem niezłe hasło.
Władysław parsknął śmiechem.
— Szczególnie po tym poranku.
— Zaufaj mi — odparłam. — Dzisiejszy wieczór nada mu zupełnie nowe znaczenie.
— Dopilnuję, żebyś miała wszystko, czego potrzebujesz.
Adrianna wróciła po kilku minutach, nadal wyraźnie zirytowana.
— Skończyliśmy już?
— Na razie — powiedziałam.
Adrianna spędziła dwanaście indyków, próbując udowodnić, że jest kimś ważnym.
Do końca dnia miała żałować, że opuściła sklep z czymkolwiek innym niż pustym wózkiem.
***
Tego popołudnia Adrianna opublikowała w internecie wiadomość:
„Dziś wieczorem świętujemy hojność, współczucie i ekscytujące nowe początki!”
Pokazałam ją mamie.
— Chodzi o tego indyka? — zapytała.
— Właśnie o niego.
— Co wydarzy się wieczorem?
— Ktoś nauczy się pokory.
Mama wyszczerzyła zęby w uśmiechu.
— Mogę przyjść?
— Lekarz zalecił ci odpoczynek.
— Lekarze zawsze wszystko psują.
***
O piątej byłam już w restauracji Adrianny. Władysław powierzył mi koordynację działań charytatywnych.
Przy kuchni czekał na nas Damian, menedżer lokalu.
— Adrianna zamówiła fontanny z szampana i sprowadziła desery z zagranicy — poinformował.
— A jaka część dochodu zostanie przekazana fundacji?
— Niewielki procent z dzisiejszego wieczoru.
Spojrzałam na Władysława.
— Naprawdę?
Westchnął.
— Damianie, czy wasza kuchnia jest w stanie przygotować dwieście posiłków przy dodatkowej obsadzie?
