— W dniu, kiedy urodziło się nasze dziecko, zemdlałaś w szpitalu. Lekarz powiedział, że jesteś bardzo osłabiona, że musisz lepiej się odżywiać i kontynuować leczenie. Wymienił produkty bogate w żelazo. Fasola również się wśród nich znalazła.
Patrzyłam na niego, nie mogąc uwierzyć własnym uszom.
— I przez dwadzieścia lat próbowałeś mnie leczyć fasolką?
Doktor Kowalski uśmiechnął się pod nosem.
Piotr spuścił wzrok.
— Wiem, jak niedorzecznie to brzmi. Wtedy byłem przerażony, że coś ci się stanie. Bałem się, że mogę cię stracić. Na początku naprawdę wierzyłem, że ci pomagam. Potem stało się to naszym zwyczajem. A kiedy pytałaś, dlaczego tak nalegam, było mi wstyd przyznać, jak głupi był powód.
Nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy wybuchnąć śmiechem.
— A twoje „kiedyś zrozumiesz”?
Piotr bezradnie wzruszył ramionami.
— Mówiłem tak, bo nie miałem pojęcia, co innego mógłbym odpowiedzieć.
Doktor Kowalski nie wytrzymał i roześmiał się głośno.
Później wyjaśnił, że ból brzucha nie miał nic wspólnego z fasolką po bretońsku.
Wykryto u mnie schorzenie, które można było skutecznie leczyć. Potrzebowałam jednak regularnej kontroli lekarskiej i rozsądnie ułożonej diety, a nie dwudziestu lat domowych eksperymentów Piotra.
Dwa dni później wróciliśmy do domu.
Wieczorem Piotr zajrzał do kuchni.
Od razu pomyślałam, co tym razem przygotował.
Na stole postawił jednak wielki talerz makaronu.
Następnie wyjął z szafki dwie puszki fasoli i z przesadnie uroczystym gestem wrzucił je do kosza.
— Czyli kara za ostatnie dwadzieścia lat właśnie się skończyła? — zapytałam.
Uśmiechnął się.
— Jeśli jeszcze kiedyś zmuszę cię do jedzenia fasoli, sama zawieź mnie z powrotem do szpitala.
Roześmiałam się.
Wtedy zrozumiałam coś ważnego.
Przez całe lata byłam przekonana, że za dziwnym zachowaniem mojego męża kryje się ponura tajemnica.
Tajemnica rzeczywiście istniała.
Nie chodziło jednak o zdradę.
Ani o oszustwo.
Tym bardziej nie o koszmar, który zdążyłam sobie wyobrazić, leżąc samotnie w szpitalnej sali.
Dwadzieścia lat wcześniej Piotr tak bardzo przestraszył się o moje życie, że słowa lekarza zamienił w rodzinną zasadę.
Od tamtej pory mamy nową regułę.
Piotr nie udziela mi już własnych porad medycznych.
A fasolka po bretońsku pojawi się na naszym stole tylko wtedy, gdy sama nabiorę na nią ochoty.