Magdalena również się uśmiechnęła.
— Teraz już umiem.
W poniedziałek odświeżyła swoje CV.
We wtorek wysłała siedem zgłoszeń.
Cztery dni później poszła na pierwszą rozmowę kwalifikacyjną.
Po dwóch tygodniach dostała pracę w firmie logistycznej.
Pełny etat.
Pensja nie była oszałamiająca, ale prawie dwukrotnie przewyższała jej dotychczasowe zarobki.
Kiedy powiedziała o tym Pawłowi, wzruszył ramionami.
— Widocznie masz za dużo wolnego czasu.
— Możliwe.
— Tylko później nie narzekaj, że jesteś zmęczona.
— Nie będę.
Nie zauważył najważniejszego.
Magdalena przestała pytać go o pozwolenie.
W dniu otrzymania pierwszej wypłaty otworzyła osobne konto bankowe.
Wpłaciła na nie dwadzieścia procent pensji.
Przy drugiej wypłacie zrobiła to samo.
Później zaczęła przyjmować drobne zlecenia do domu.
Przygotowywała raporty.
Sprawdzała dokumenty.
Pracowała nocami, gdy dzieci już spały.
Czasem Paweł zaglądał do pokoju.
— Znowu siedzisz nad tymi papierami?
— Tak.
— Lepiej obejrzałabyś jakiś serial.
Magdalena tylko się uśmiechała.
— Pewnie masz rację.
Po kilku miesiącach odłożyła kwotę, która jeszcze niedawno wydawała jej się nieosiągalna.
Pieniądze zmieniły jednak nie tylko stan jej konta.
Zmieniła się sama Magdalena.
Przestała kupować ubrania, które podobały się Pawłowi.
Nie pytała już, czy może obciąć włosy.
Zapisała się na basen.
Nauczyła się samodzielnie zmieniać koło.
Zaczęła jeździć samochodem siostry.
Później kupiła sobie starą, używaną Skodę Fabię.
Kiedy zaparkowała ją przed domem, Paweł wyszedł na ganek i przez dłuższą chwilę patrzył na samochód.
— Czyje to?
— Moje.
— Co znaczy „twoje”?
— Kupiłam ją.
— Za co?
Magdalena uśmiechnęła się lekko.
— Za pieniądze na kosmetyki i bluzki.
Paweł nie zrozumiał ironii.
Po raz pierwszy ją to rozbawiło.
Samochód nie był jednak najważniejszy.
Najważniejszą decyzję Magdalena podjęła dużo wcześniej.
I nikomu o niej nie powiedziała.
Pewnego wieczoru Paweł zadzwonił do niej z pracy.
— Za chwilę przyjadę z chłopakami.
— Kiedy dokładnie?
— Za jakieś dwadzieścia minut.
— Pawle, w domu nie ma nic do jedzenia.
— To kupisz.
— Dopiero wróciłam z pracy.
W słuchawce rozległo się jego zirytowane westchnienie.
— Magda, nie zaczynaj. Po prostu nakryj do stołu.
Rozłączył się.
Kiedyś Magdalena pobiegłaby do sklepu.
Tym razem spojrzała na zegarek, zamówiła jedzenie z dostawą i zapłaciła własną kartą.
Nie sięgnęła po konto Pawła.
Gdy mężczyźni przyjechali, wszystko było już przygotowane.
Marek.
Piotr.
Oraz nieznajomy, którego Magdalena widziała pierwszy raz.
Miał na imię Tomasz.
— Ale ty masz dobrze — powiedział Marek do Pawła. — Wracasz do domu, a wszystko już czeka.
— A jakże — zaśmiał się Paweł. — Po co w końcu jest żona?
Magdalena usłyszała te słowa.
Nie odpowiedziała.
Później Tomasz zapytał:
— Magdo, Paweł wspominał, że pracujesz w logistyce?
Była zaskoczona, że w ogóle zapamiętał tę informację.
— Tak.
— W jakim dokładnie obszarze?
Zaczęli rozmawiać.
Okazało się, że Tomasz niedawno uruchomił niewielki projekt związany z magazynowaniem. Przez kilka minut wymieniali uwagi na temat elektronicznego obiegu dokumentów.
Pawłowi wyraźnie się to nie spodobało.
— Tomek, ty mówisz poważnie?
Wszyscy spojrzeli w jego stronę.
— Ona jest zwykłą pracownicą biurową. Przerzuca papiery i wydaje jej się, że prowadzi wielki biznes.
Tomasz zmarszczył brwi.
— Chyba nie pytałem cię, za kogo ją uważasz.
Przy stole zapadła cisza.
Paweł próbował ją rozładować śmiechem.
— Daj spokój. Znam ją. Gdyby nie ja, do dziś siedziałaby w domu i nie miałaby ani grosza.
Magdalena spokojnie odłożyła widelec.
Dawniej serce waliłoby jej jak oszalałe.
Ręce zaczęłyby drżeć.
Chciałaby zniknąć.
Tym razem nie czuła nic podobnego.
Wstała od stołu.
— Przepraszam na chwilę.
Wyszła do sypialni.
Po chwili wróciła z granatową teczką i położyła ją przed Pawłem.
— Co to jest?
— Otwórz.
— Magda, mamy gości.
— Właśnie dlatego.
Paweł otworzył teczkę.
Przeczytał pierwszą stronę.
Potem drugą.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Co to ma znaczyć?
— Umowa.
— Widzę.
— Więc po co pytasz?
Podniósł wzrok.
— Jakie mieszkanie?
— Moje.
Marek przestał przeżuwać.
Piotr odstawił kieliszek.
Tomasz milczał.
Magdalena mówiła dalej:
— Dwa miesiące temu wpłaciłam zaliczkę na dwupokojowe mieszkanie. Za trzy tygodnie odbieram klucze.
— Kupiłaś mieszkanie?!
— Tak.
— Za moimi plecami?!
Zastanowiła się przez moment.
— Nie. Za swoimi.
Paweł zerwał się z krzesła.
— Skąd miałaś pieniądze?
— Pracuję.
— Z tej swojej pensji?!
— Z tej samej pensji, która według ciebie wystarcza tylko na bluzki i kosmetyki.
— Magdalena!
— Do tego dochodziły zlecenia, premia i stare kolczyki po babci. A samochodu nie kupiłam nowego, bo uznałam, że lepiej przeznaczyć pieniądze na coś ważniejszego.
Patrzył na nią tak, jakby po raz pierwszy naprawdę ją zobaczył.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
— A ty kiedykolwiek zapytałeś, ile zarabiam?
Otworzył usta, lecz nie odpowiedział.
— Interesowałeś się kiedyś tym, czym zajmuję się w pracy?
Cisza.
— Wiedziałeś, że dostałam awans?
Znów cisza.