Zosia uśmiechnęła się blado, choć po policzkach wciąż spływały jej łzy.
— Jasne.
Wyszła. Przez następne trzy tygodnie nie pojawiła się w ich mieszkaniu. Piotr martwił się o siostrę i kilka razy do niej dzwonił. Anna mu tego nie zabraniała.
Pewnego wieczoru sama powiedziała:
— Zadzwoń do Zosi.
— Myślisz, że powinienem?
— Oczywiście.
— Nadal jesteś na nią zła?
Na twarzy Anny pojawił się zmęczony uśmiech.
— Nie jestem na nią zła. Po prostu nie zamierzam wracać do tego, co było wcześniej.
Piotr usiadł obok niej.
— Przepraszam cię.
— Za co?
Przez chwilę szukał właściwych słów.
— Za to, że tak bardzo bałem się zranić siostrę, iż przestałem zauważać, że ranię ciebie.
Anna nie odpowiedziała. Oparła tylko głowę na jego ramieniu.
Mniej więcej miesiąc później Zosia sama zadzwoniła.
— Aniu…
— Cześć.
— Będziecie jutro wieczorem w domu?
Anna uśmiechnęła się mimowolnie. Wcześniej Zosia niemal nigdy o to nie pytała.
— Po osiemnastej.
— Mogę wpaść?
— Jasne.
Następnego dnia Zosia przyszła z małym sernikiem.
— Przyniosłam coś do kawy.
Piotr spojrzał na nią zaskoczony.
— Sama kupiłaś?
— Nie, ukradłam — burknęła, po czym się roześmiała. — Oczywiście, że kupiłam.
Przy kolacji opowiedziała, że znalazła pracę jako pomoc projektanta w niewielkiej drukarni.
— Na razie nie zarabiam szczególnie dużo — przyznała Zosia. — Ale muszę wstawać o siódmej.
— Straszne — droczył się Piotr.
— Nawet nie wiesz jak. Już dwa razy chciałam wszystko rzucić.
Cała trójka wybuchnęła śmiechem.
Później, przed wyjściem, Zosia zatrzymała się przy drzwiach.
— Aniu.
— Tak?
— Wtedy byłam na ciebie naprawdę wściekła.
— Wiem.
— Myślałam, że po prostu chcesz mnie odsunąć od Piotrka.
Anna słuchała bez przerywania. Zosia spuściła wzrok.
— Potem coś do mnie dotarło. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio sama kupiłam proszek do prania. Przecież cały czas brałam wasz.
Anna uśmiechnęła się lekko.
— A teraz kupujesz?
— Tak. Ser i kawę też. Nawet papier toaletowy.
— Witaj w dorosłym życiu.
— Okropne miejsce — zaśmiała się Zosia.
Założyła buty, pożegnała się i wyszła. Piotr zamknął drzwi, a potem odruchowo sprawdził nowy zamek. Anna zauważyła jego ruch.
— I jak?
— Wygląda na porządny.
— Też tak uważam.
Piotr objął żonę.
— Twój klucz i mój. Tylko dwa.
— Dokładnie.
Kroki Zosi stopniowo ucichły na klatce schodowej. W kuchni zostały trzy kubki, okruszki sernika i ciepłe światło lampy padające na stół.
Anna patrzyła na ten spokojny obraz i pomyślała, że odmówienie bliskiej osobie nie zawsze oznacza odrzucenie jej.
Czasem oznacza jedynie przestanie wyręczać kogoś w sprawach, z którymi od dawna powinien radzić sobie sam. A czasem jest też przypomnieniem, że dobroć nie wymaga płacenia własnym spokojem bez końca.
Mieszkanie pozostało takie samo.
Zmieniło się tylko to, że jego drzwi znowu miały znaczenie. Zanim ktoś wszedł do środka, musiał najpierw zapukać.