Przez chwilę milczał.
— Niedługo dostanie pani odpowiedzi. Obiecuję.
Telefon, który ściskałam w dłoni, zawibrował.
Wiadomość od Michała:
„Mamo, proszę, nie panikuj. Po prostu nam zaufaj”.
Nam zaufaj.
Po czterech godzinach absolutnej ciszy.
Natychmiast odpisałam:
„GDZIE JESTEŚCIE?”
Wiadomość została dostarczona.
Nie została jednak odczytana.
Patrzyłam na tył głowy policjanta, gdy nagle przeszyła mnie pewna myśl.
— Pan zna moje dzieci.
Nie odpowiedział od razu.
Dopiero po chwili powiedział cicho:
— Tak, proszę pani.
Serce ścisnęło mi się boleśnie.
— Są w niebezpieczeństwie?
— Nie.
— To dlaczego jadę radiowozem?
Wypuścił powoli powietrze, jakby każde kolejne słowo musiało zostać wcześniej dokładnie zważone.
— Proszę wytrzymać jeszcze chwilę.
Skręciliśmy na parking.
Od razu rozpoznałam budynek domu kultury. Wiele lat wcześniej przychodziłam tutaj na występy i zawody dzieci, siedząc na twardych, niewygodnych trybunach.
Na parkingu stały samochody.
Znajome samochody.
Granatowy suv Michała.
Samochód Zofii.
Pickup Jakuba.
W ustach natychmiast mi zaschło.
— Co się dzieje?
Policjant zaparkował, wysiadł, obszedł samochód i otworzył moje drzwi.
Wyciągnął do mnie rękę.
Nie przyjęłam jej.
Wysiadłam sama, chociaż nogi drżały tak mocno, że ledwie utrzymywały mnie w pionie.
Poprowadził mnie w stronę budynku.
Za szklanymi drzwiami dostrzegłam ruch.
Zatrzymałam się.
— Jeżeli to jakiś żart…
— To nie jest żart — odpowiedział.
W mojej piersi jednocześnie zderzyły się nadzieja, lęk i gniew.
Policjant otworzył drzwi.
W sali zapaliły się światła.
— Sto lat… — zaczął Jakub, lecz natychmiast zamilkł, gdy zobaczył moją twarz.
Na obliczu Michała od razu pojawiło się poczucie winy.
Zofia szeroko otworzyła oczy.
Aleksandra zasłoniła dłonią usta.
Kacper gwałtownie pobladł.
Na ścianie wisiał ogromny napis:
„SZEŚĆDZIESIĄT LAT, MAMO!”
Wokół znajdowały się balony, girlandy i wielki tort, który z pewnością kosztował niemało.
Pięcioro moich dzieci stało na środku sali, jakby dopiero teraz zrozumiały, jak bardzo przekroczyły granicę.
Nie ruszyłam się z miejsca.
Odezwałam się cicho, lecz każde słowo zabrzmiało ostro:
— Czyli przez cały ten czas byliście tutaj.
Michał szybko podszedł do mnie.
— Mamo, zaczekaj.
— Czekałam na was cztery godziny — powiedziałam. — Cztery.
Jakub zaczął mówić pospiesznie:
— Nie ignorowaliśmy cię.
W oczach Aleksandry pojawiły się łzy.
— Myśleliśmy…
Zofia nagle jej przerwała:
— Dlaczego przyjechałaś z policjantem? Co się stało?
Powoli spojrzałam na każde z nich.
— Siedziałam sama przy tamtym stole — powiedziałam. — Jak kompletna idiotka.
Twarz Michała zmieniła się w jednej chwili.
— Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. Grzegorz powiedział, że wszystko zorganizuje i sam cię przywiezie.
Serce znów zaczęło mi walić.
— Gdzie jest Grzegorz?
Jakub zmarszczył brwi.
— Mówił, że będzie tu o siódmej. To on miał po ciebie przyjechać.
Zofia gwałtownie odwróciła się do Michała.
— Spóźnia się.
Michał spojrzał na telefon i zacisnął szczękę.
— Nie odbiera.
Zwróciłam się do policjanta. Tym razem mój głos był już naprawdę głośny.
— Przywiózł mi pan jego wiadomość. Przywiózł mnie pan tutaj. Gdzie jest mój syn?
Policjant otworzył usta.
Po chwili znów je zamknął.
Zacisnęłam dłonie w pięści.
— Gdzie jest Grzegorz?!
Wtedy za oknami przemknęło światło reflektorów.
Na parking wjechał kolejny radiowóz.
W sali zapadła cisza tak nagła, jakby ktoś wyssał z niej całe powietrze.
Samochód zatrzymał się.
Drzwi się otworzyły.
Rozległy się kroki.
A potem do środka wszedł Grzegorz.
Miał na sobie policyjny mundur.
Na piersi połyskiwała odznaka.
Jakub zdołał tylko wyszeptać:
— Chyba żartujesz…
Zofia powiedziała bezgłośnie:
— Grzegorz…
Aleksandra wydała z siebie cichy, zduszony dźwięk.
Kacper wpatrywał się w brata bez słowa.
Grzegorz uniósł obie ręce, jakby z góry się poddawał.
— Dobrze. Zanim ktoś mnie zabije… wszystkiego najlepszego, mamo.
W końcu odzyskałam głos.
— Co ty masz na sobie?
Przełknął ślinę.
— Mundur.
Michał spojrzał na niego oszołomiony.
— Ty jesteś policjantem.
— Tak.
Zofia wybuchła:
— Ty w ogóle masz rozum?! Ona myślała, że nie żyjesz!
Grzegorz skrzywił się.
Potem popatrzył prosto na mnie.
— Mamo, przepraszam. Naprawdę nie pomyślałem, jak to wszystko będzie wyglądało.
— Nie pomyślałeś — powtórzyłam.
Te dwa słowa zabrzmiały jak policzek.
Skinął głową. Na jego twarzy widać było szczere skruszenie.
— Chciałem cię tylko trochę przestraszyć, a potem od razu pokazać niespodziankę. Nie wiedziałem, że spędzisz kilka godzin sama w domu.
Po tych słowach wszystkim nagle zabrakło powietrza.
Michał spuścił wzrok.
Aleksandra zaczęła cicho płakać.
— Nikomu jeszcze nie powiedziałem o akademii — ciągnął Grzegorz. — Nie chciałem, żeby wszyscy patrzyli na mnie i czekali, aż znowu coś zepsuję.
Gorzko się uśmiechnęłam.
— I uznałeś, że ja również patrzyłabym na ciebie w ten sposób?
— Nie — odpowiedział zbyt szybko. — Ty jako jedyna nigdy tak na mnie nie patrzyłaś.
Ciężko przełknął ślinę.
— Zawsze mówiłaś, że mogę zostać, kim tylko zechcę, jeśli przestanę udawać człowieka, któremu na niczym nie zależy.