„A co panią w tym dziwi? W restauracji rachunek dzieli się po równo. Nie jestem sponsorem, żebym utrzymywał kobiety, które ledwo znam. Jesteśmy przecież nowoczesnymi ludźmi. Od początku mówiłem, że zależy mi na równych zasadach. Czy pani należy do tych, które gotowe są sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności, szczerze mówiąc, dawno nie spotkałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie pięćdziesiąt dwa złote. Cała reszta — ponad sześćset sześćdziesiąt złotych — przypadała na jego dwa ogromne steki i butelkę drogiego wina, których nawet nie tknęłam. W gruncie rzeczy postanowił zjeść wystawną kolację w połowie na mój koszt, przykrywając zwykłe skąpstwo ładnymi słowami o partnerskiej równości.
W pierwszych sekundach miałam ogromną ochotę zrobić awanturę. Chciałam powiedzieć temu zadowolonemu z siebie manipulatorowi w dobrym garniturze wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Przywykłam do liczb i wiem jedno: tam, gdzie wystarczy precyzyjne rozliczenie, nie warto marnować energii na nadmiar emocji.
Uśmiechnęłam się do niego najczarującej, jak potrafiłam.
„Wiesz, Wiesławie, masz całkowitą rację. Ja też jestem za zachodnim podejściem, samodzielnością i finansową uczciwością. Wybacz, odejdę dosłownie na minutkę przypudrować nos, a potem wszystko spokojnie załatwimy”.
Uśmiechnął się z wyższością, najwyraźniej przekonany, że jego prosty manewr się powiódł. Oparł się wygodniej o kanapę i zaczął dłubać wykałaczką w zębach.
Wstałam, wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę toalety. Po drodze skręciłam jednak do stanowiska menedżera sali, gdzie akurat stał nasz kelner.
„Proszę pana — powiedziałam cicho, ale stanowczo — byłby pan tak uprzejmy i wystawił mi osobny rachunek? Przy stoliku numer cztery zamawiałam tylko zieloną sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner najwyraźniej zdążył już zorientować się w sytuacji i bez zbędnych pytań skinął głową. Szybko wcisnął kilka przycisków na terminalu.
„Pięćdziesiąt dwa złote” — poinformował.
Przyłożyłam kartę, zapłaciłam za swoje zamówienie i dołożyłam mu jeszcze dwadzieścia złotych napiwku w gotówce.
„A całą resztę — zrobiłam krótką pauzę — włącznie z dwoma ribeyeami i butelką wina, proszę przekazać mojemu towarzyszowi. Bardzo nalegał na osobne rozliczenie, jak prawdziwy Europejczyk”.
Do stolika już nie wróciłam. Spokojnie przeszłam przez salę tak, żeby Wiesław mnie zauważył. Przy samym wyjściu złapałam jego spojrzenie. Wciąż siedział i czekał, pewien, że za moment wrócę i potulnie wyjmę portfel. Posłałam mu całusa w powietrzu, przyjaźnie pomachałam ręką i wyszłam w chłodny warszawski wieczór.
Kiedy jechałam taksówką do domu, telefon dosłownie nie dawał mi spokoju. Wiesław dzwonił chyba pięć razy z rzędu. Potem zaczęły przychodzić wiadomości. Najpierw zagubione: „Ewo, gdzie pani jest? Kelner żąda zapłaty”. Potem oburzone: „Co pani sobie wyobraża?” A na końcu już otwarcie wściekłe: „Jest pani drobiazgową, pazerną oszustką! Normalni ludzie tak się nie zachowują!”
Później okazało się, że „człowiek sukcesu” nie miał nawet na karcie wystarczającej kwoty, żeby opłacić kolację, którą sam sobie zamówił. Musiał wydzwaniać do znajomych i prosić o pożyczkę, by zamknąć rachunek za własną chciwość.
Z ogromną satysfakcją zablokowałam jego numer i usunęłam całą korespondencję. Tak poznałam prawdziwego nowoczesnego „zwolennika dzielenia rachunków” — mężczyznę, który tak panicznie boi się, że ktoś go wykorzysta, że sam z przyjemnością próbuje usiąść kobiecie na karku, nazywając swoje skąpstwo pięknymi słowami o równości.
A wam zdarzali się tacy ludzie — osoby, które próbowały rozwiązać własne problemy finansowe pod pozorem uczciwego partnerstwa i współczesnego równouprawnienia? Jak wychodziliście z podobnych sytuacji?