Tak właśnie myślałam aż do poprzedniego piątkowego wieczoru.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako główna księgowa w niewielkiej firmie transportowo-spedycyjnej. Moje życie jest spokojne, poukładane, dzieci są już dorosłe, więc w pewnym momencie pomyślałam: a może warto jeszcze raz spróbować? Może dać sobie szansę na relację, która nie będzie tylko wspomnieniem młodości? Tak trafiłam na portal randkowy. Wśród dziesiątek podobnych profili i wiadomości bez treści od razu zwrócił moją uwagę Waldemar.
Miał pięćdziesiąt osiem lat. Na zdjęciach prezentował się naprawdę solidnie: szlachetna siwizna, elegancki garnitur, pewne spojrzenie, w tle porządny niemiecki samochód. W opisie profilu napisał:
„Jestem mężczyzną z zasadami, cenię domowe ciepło, jakość życia i szukam kobiety do poważnego związku — takiej, która ma już dość chłopców i pasożytów”.
Muszę przyznać, że brzmiało to całkiem kusząco. Pisaliśmy do siebie mniej więcej tydzień. Waldemar używał poprawnej polszczyzny, lubił wplatać cytaty, mówił o wartościach i sprawiał wrażenie mężczyzny starej daty, dla którego honor, dane słowo i godność nadal coś znaczą.
Kiedy zaproponował spotkanie, sam wybrał znaną restaurację ze stekami w centrum Warszawy. Lokal zdecydowanie nie należał do tanich: przygaszone, miękkie światło, ciężkie skórzane kanapy, przeszklone lodówki z dojrzewającą wołowiną ustawione wprost na sali. Już wtedy pomyślałam, że najwyraźniej chce zrobić mocne wrażenie.
Przyszłam punktualnie, ułożyłam włosy i założyłam swoją ulubioną szmaragdową sukienkę. Waldemar już czekał przy stoliku. Na żywo okazał się trochę niższy i wyraźnie masywniejszy niż na fotografiach, ale nadrabiał to pewnością siebie — nawet lekko protekcjonalną, jak ktoś, kto rzekomo wiele przeżył, wiele widział i wszystko zrozumiał lepiej od innych.
„Proszę pani, ten tydzień był po prostu morderczy. Negocjacje, kontrahenci, ciągłe napięcie… organizm domaga się białka” — oznajmił głośno kelnerowi, tak aby usłyszeli go ludzie przy sąsiednich stolikach. „Poproszę ribeye. Wysmażenie medium. A właściwie wie pan co? Skoro już wyszliśmy, nie będziemy się rozdrabniać. Proszę przynieść dwa. Dzisiaj jestem głodny jak wilk. I butelkę najlepszego shiraza”.
Kelner uprzejmie skinął głową i odszedł. Oczywiście zdziwił mnie taki apetyt, ale nic nie powiedziałam. W końcu dorosły, dobrze sytuowany mężczyzna ma prawo zjeść kolację tak, jak lubi, zwłaszcza w piątkowy wieczór.
Gdy czekaliśmy na zamówienie, Waldemar rozpoczął prawdziwy monolog. Opowiadał o swoich rzekomo wielkich sukcesach zawodowych, o tym, jak bardzo szanują go pracownicy, jak partnerzy biznesowi liczą się z jego zdaniem, a potem płynnie przeszedł do tematu, który z jakiegoś powodu uwielbia wielu panów z portali randkowych — „materializmu współczesnych kobiet”.
„Widzę pani, Hanno — powiedział pouczającym tonem, kiedy kelner otwierał drogą butelkę wina i napełniał jego kieliszek. Mnie nawet nie zaproponował, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — Dzisiejszym kobietom chodzi tylko o pieniądze. Nikt już nie patrzy na mężczyznę jak na człowieka. Wszystkie szukają portfela.
A ja bankomatem nie jestem. Interesuje mnie partnerstwo, równość, wzajemna odpowiedzialność. Tak jak w Europie”.
Kiwałam grzecznie głową, ostrożnie nabierając widelcem krewetki z sałatki. W tym czasie Waldemarowi podano już mięso. Dwa ogromne kawałki marmurkowej wołowiny leżały na drewnianej desce, parując i pachnąc przyprawami. W powietrzu mieszał się aromat rozmarynu, masła i mocno przypieczonej skórki.
Mój towarzysz rzucił się na steki z taką zachłannością, że mimowolnie odwróciłam wzrok. Kroił mięso na wielkie kawały, wkładał je do ust, popijał winem i jednocześnie nadal rozprawiał o godności, zasadach i „porządnych kobietach”. Sok z mięsa błyszczał mu na brodzie. Widok był, delikatnie mówiąc, mało romantyczny.
Pod koniec kolacji po dwóch stekach została tylko pusta deska i tłuste ślady, a butelka shiraza została opróżniona do ostatniej kropli. Ja już dawno dopiłam herbatę i po prostu czekałam, aż ten występ wreszcie dobiegnie końca.
Waldemar beknięciem stłumionym w serwetkę zakończył ucztę, rozparł się na kanapie i pstryknął palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, młody człowieku!”
Na stole pojawiła się czarna skórzana teczka. Waldemar otworzył ją leniwie, przebiegł wzrokiem po kwocie, a zadowolenie na jego twarzy natychmiast ustąpiło miejsca rzeczowej surowości. Po chwili spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No dobrze, Hanno. Razem mamy tysiąc sześćset osiemdziesiąt złotych. Na ciebie wypada osiemset czterdzieści”.
Na moment kompletnie znieruchomiałam. Jakby ktoś wcisnął we mnie pauzę. Spojrzałam na paragon, potem na Waldemara, później znów na paragon.
„Przepraszam, Waldemarze, czy ja dobrze usłyszałam? Proponujesz, żebym zapłaciła połowę całego tego rachunku?”
Popatrzył na mnie z wyraźnym rozdrażnieniem, jakbym zadała pytanie tak głupie, że aż obraźliwe.
„A co cię dziwi? W restauracji rachunek dzieli się po równo. Nie jestem sponsorem, żeby karmić obce kobiety. Jesteśmy przecież nowocześni. Od początku mówiłem, że zależy mi na równych relacjach. Czy może należysz do tych, które są gotowe sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności, szczerze mówiąc, dawno nie widziałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie sto dwadzieścia złotych. Cała reszta — ponad półtora tysiąca — przypadała na jego dwa ogromne steki i butelkę drogiego wina, których nawet nie tknęłam. W gruncie rzeczy postanowił zjeść luksusową kolację w połowie na mój koszt, przykrywając zwykłe skąpstwo pięknymi słowami o europejskiej równości.
Przez pierwsze sekundy naprawdę miałam ochotę zrobić scenę. Chciałam powiedzieć temu zadowolonemu z siebie manipulatorowi w eleganckim garniturze wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Przywykłam do liczb i wiem jedno: tam, gdzie wystarczy precyzyjne rozliczenie, emocje są tylko zbędnym dodatkiem.
Uśmiechnęłam się do niego najczarującej, jak potrafiłam.
„Wiesz, Waldemarze, masz całkowitą rację. Ja też jestem za europejskim podejściem, niezależnością i uczciwością finansową. Wybacz, odejdę dosłownie na minutkę przypudrować nos, a potem wszystko załatwimy”.
Uśmiechnął się z samozadowoleniem, najwyraźniej przekonany, że jego prosty numer się udał. Oparł się wygodniej o kanapę i zaczął dłubać wykałaczką w zębach.
Wstałam, wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę toalety. Po drodze skręciłam jednak do stanowiska kierownika sali, gdzie akurat stał nasz kelner.
„Proszę pana — powiedziałam cicho, ale bardzo pewnie — proszę nabić mi osobny rachunek. Przy stoliku numer cztery zamawiałam wyłącznie zieloną sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner chyba zdążył już zorientować się w sytuacji, bo bez żadnych dodatkowych pytań skinął głową. Szybko wystukał coś na terminalu.
„Sto dwadzieścia złotych” — poinformował.
Przyłożyłam kartę, zapłaciłam za swoje zamówienie i dołożyłam mu jeszcze trzydzieści złotych gotówką napiwku.
„A całą resztę — zawiesiłam głos na krótką chwilę — w tym dwa ribeye i butelkę wina, proszę przekazać mojemu towarzyszowi. Bardzo nalegał na oddzielne rozliczenie, jak prawdziwy Europejczyk”.
Do stolika już nie wróciłam. Przeszłam spokojnie przez salę tak, aby Waldemar mnie zauważył. Przy samym wyjściu złapałam jego spojrzenie. Nadal siedział i czekał, pewny, że za moment wrócę i potulnie wyciągnę portfel. Posłałam mu całusa w powietrzu, przyjaźnie pomachałam ręką i wyszłam w chłodny warszawski wieczór.
Kiedy jechałam taksówką do domu, telefon dosłownie nie przestawał dzwonić. Waldemar dzwonił chyba pięć razy z rzędu. Potem zaczęły przychodzić wiadomości. Najpierw zagubione: „Hanno, gdzie jesteś? Kelner każe płacić”. Potem oburzone: „Co ty sobie wyobrażasz?” A następnie już jawnie wściekłe: „Jesteś małostkową, wyrachowaną oszustką! Normalni ludzie tak nie postępują!”
Później okazało się, że „człowiek sukcesu” nie miał nawet na karcie wystarczającej kwoty, żeby opłacić kolację, którą sam sobie zamówił. Musiał dzwonić po znajomych i prosić o pożyczkę, by zamknąć rachunek za własną chciwość.
Z ogromną przyjemnością zablokowałam jego numer i usunęłam całą korespondencję. Tak poznałam prawdziwego nowoczesnego „zwolennika dzielenia rachunków” — mężczyznę, który tak panicznie boi się, że ktoś go wykorzysta, że sam bez wahania próbuje usiąść kobiecie na karku, nazywając swoje skąpstwo pięknymi słowami o równości.
A wam zdarzyło się spotkać takich ludzi — takich, którzy próbują rozwiązywać własne problemy finansowe pod przykrywką uczciwego partnerstwa i nowoczesnego równouprawnienia? Jak wybrnęłyście z podobnych sytuacji?
