„A co cię dziwi? W restauracji rachunek dzieli się po równo. Nie jestem sponsorem, żeby karmić obce kobiety. Jesteśmy przecież nowocześni. Od początku mówiłem, że zależy mi na równych relacjach. Czy może należysz do tych, które są gotowe sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności, szczerze mówiąc, dawno nie widziałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie sto dwadzieścia złotych. Cała reszta — ponad półtora tysiąca — przypadała na jego dwa ogromne steki i butelkę drogiego wina, których nawet nie tknęłam. W gruncie rzeczy postanowił zjeść luksusową kolację w połowie na mój koszt, przykrywając zwykłe skąpstwo pięknymi słowami o europejskiej równości.
Przez pierwsze sekundy naprawdę miałam ochotę zrobić scenę. Chciałam powiedzieć temu zadowolonemu z siebie manipulatorowi w eleganckim garniturze wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Przywykłam do liczb i wiem jedno: tam, gdzie wystarczy precyzyjne rozliczenie, emocje są tylko zbędnym dodatkiem.
Uśmiechnęłam się do niego najczarującej, jak potrafiłam.
„Wiesz, Waldemarze, masz całkowitą rację. Ja też jestem za europejskim podejściem, niezależnością i uczciwością finansową. Wybacz, odejdę dosłownie na minutkę przypudrować nos, a potem wszystko załatwimy”.
Uśmiechnął się z samozadowoleniem, najwyraźniej przekonany, że jego prosty numer się udał. Oparł się wygodniej o kanapę i zaczął dłubać wykałaczką w zębach.
Wstałam, wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę toalety. Po drodze skręciłam jednak do stanowiska kierownika sali, gdzie akurat stał nasz kelner.
„Proszę pana — powiedziałam cicho, ale bardzo pewnie — proszę nabić mi osobny rachunek. Przy stoliku numer cztery zamawiałam wyłącznie zieloną sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner chyba zdążył już zorientować się w sytuacji, bo bez żadnych dodatkowych pytań skinął głową. Szybko wystukał coś na terminalu.
„Sto dwadzieścia złotych” — poinformował.
Przyłożyłam kartę, zapłaciłam za swoje zamówienie i dołożyłam mu jeszcze trzydzieści złotych gotówką napiwku.
„A całą resztę — zawiesiłam głos na krótką chwilę — w tym dwa ribeye i butelkę wina, proszę przekazać mojemu towarzyszowi. Bardzo nalegał na oddzielne rozliczenie, jak prawdziwy Europejczyk”.
Do stolika już nie wróciłam. Przeszłam spokojnie przez salę tak, aby Waldemar mnie zauważył. Przy samym wyjściu złapałam jego spojrzenie. Nadal siedział i czekał, pewny, że za moment wrócę i potulnie wyciągnę portfel. Posłałam mu całusa w powietrzu, przyjaźnie pomachałam ręką i wyszłam w chłodny warszawski wieczór.
Kiedy jechałam taksówką do domu, telefon dosłownie nie przestawał dzwonić. Waldemar dzwonił chyba pięć razy z rzędu. Potem zaczęły przychodzić wiadomości. Najpierw zagubione: „Hanno, gdzie jesteś? Kelner każe płacić”. Potem oburzone: „Co ty sobie wyobrażasz?” A następnie już jawnie wściekłe: „Jesteś małostkową, wyrachowaną oszustką! Normalni ludzie tak nie postępują!”
Później okazało się, że „człowiek sukcesu” nie miał nawet na karcie wystarczającej kwoty, żeby opłacić kolację, którą sam sobie zamówił. Musiał dzwonić po znajomych i prosić o pożyczkę, by zamknąć rachunek za własną chciwość.
Z ogromną przyjemnością zablokowałam jego numer i usunęłam całą korespondencję. Tak poznałam prawdziwego nowoczesnego „zwolennika dzielenia rachunków” — mężczyznę, który tak panicznie boi się, że ktoś go wykorzysta, że sam bez wahania próbuje usiąść kobiecie na karku, nazywając swoje skąpstwo pięknymi słowami o równości.
A wam zdarzyło się spotkać takich ludzi — takich, którzy próbują rozwiązywać własne problemy finansowe pod przykrywką uczciwego partnerstwa i nowoczesnego równouprawnienia? Jak wybrnęłyście z podobnych sytuacji?