Do piątkowego wieczoru wszystko wydawało się całkiem zwyczajne. Mam czterdzieści sześć lat, od dawna rozwiedziona, pracuję jako główna księgowa w małej firmie transportowo-logistycznej. Dzieci dorosły, życie ustabilizowane, więc pomyślałam, że warto dać sobie szansę na nowe znajomości. Tak trafiłam na portal randkowy, gdzie wśród setek przeciętnych profili, Valerii od razu przykuł moją uwagę.
Był starszy ode mnie o dwanaście lat. Na zdjęciach prezentował się dostojnie: srebrne włosy, drogi garnitur, pewny wzrok, w tle luksusowy samochód. W profilu napisał:
„Jestem ustatkowanym mężczyzną, cenię wygodę i jakość życia. Szukam kobiety do poważnego związku — takiej, która zmęczona jest chłopcami i darmozjadami”.
Brzmiało kusząco. Pismem eleganckim, z cytatami i przemyśleniami o zasadach, Valerii przez tydzień budował obraz człowieka starej szkoły, dla którego honor, słowo i godność wciąż mają znaczenie.
Kiedy zaproponował spotkanie, sam wybrał znaną mięsą restaurację w centrum miasta. Lokal był wyraźnie ekskluzywny: przyciemnione światło, masywne skórzane sofy, witryny z dojrzewającym mięsem. Już wtedy pomyślałam, że mężczyzna chce zrobić wrażenie.
Przyszłam punktualnie, lekko ułożyłam włosy, założyłam ulubioną suknię w odcieniu szmaragdu. Valerii siedział już przy stoliku. Na żywo okazał się nieco niższy i bardziej krępy niż na zdjęciach, ale emanował pewnością — niemal protekcjonalnie, jak ktoś, kto wszystko widział i wszystko wie.
„Wiecie, tydzień był piekielny. Negocjacje, partnerzy, ciągłe napięcie… ciało potrzebuje białka” — głośno oznajmił kelnerowi, aby słyszeli sąsiedzi. „Poproszę ribeye, medium. A skoro już tu jesteśmy, dwa. Dziś głodny jak wilk. I butelkę najlepszego shiraza”.
Kelner skinął uprzejmie i odszedł. Zdziwiłam się jego apetytem, ale przemilczałam. Dorosły, zamożny mężczyzna ma prawo do wieczornego posiłku, szczególnie w piątek.
Podczas oczekiwania Valerii wygłosił monolog o swoich rzekomych sukcesach, szacunku współpracowników i opinii partnerów, po czym przeszedł do ulubionego tematu wielu mężczyzn z portali randkowych — „mercantylności współczesnych kobiet”.
„Wiesz, Anno” — rzekł pouczająco, gdy kelner otwierał wino i nalewał do kieliszka. Nie zaproponował mi nawet wina, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — „Dzisiejszym kobietom potrzebne są tylko pieniądze. Nikt nie patrzy na mężczyznę jak na człowieka. Liczy się portfel.
A ja nie jestem bankomatem. Chcę partnerstwa, równości. Jak w Europie”.
Skinęłam głową, delikatnie podjadając krewetki z sałatki. W tym czasie przyniesiono mięso — dwa olbrzymie kawałki marmurkowej wołowiny, na drewnianej desce, pachnące rozmarynem, masłem i przyprawami.
Valerii rzucił się na steki z taką zachłannością, że odwróciłam wzrok. Kroił na duże kawałki, popijał winem i wciąż mówił o godności, zasadach i „odpowiednich kobietach”. Sok z mięsa lśnił na jego brodzie — romantycznie nie było.
Do końca kolacji z dwóch steków pozostały tylko resztki tłuszczu na desce, a butelka shiraza opróżniona do ostatniej kropli. Moja herbata dawno wypita, czekałam, aż przedstawienie się skończy.
Valerii odbił głośno w serwetkę, rozsiadł się i pstryknął palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, proszę!”
Na stole pojawiła się czarna skórzana teczka. Valerii powoli ją otworzył, przeglądając sumę, a zadowolenie zmieniło się w biznesową powagę. Potem spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„Anno, razem 16 800 rubli. Od Ciebie — 8 400”.
Na chwilę zamarłam, jakby ktoś wcisnął pauzę w mojej głowie. Spojrzałam na rachunek, potem na Valerii, znowu na rachunek.
„Przepraszam, Valerii, dobrze usłyszałam? Chcesz, żebym zapłaciła połowę tego wszystkiego?”
Spojrzał na mnie zirytowany, jakbym zadała najgłupsze pytanie.
„Co cię dziwi? W restauracji rachunek dzielimy po równo. Nie jestem sponsorem, który karmi obce kobiety. Jesteśmy nowocześni. Od razu mówiłem, że chcę równych relacji. Albo chcesz się sprzedać za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności dawno nie widziałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie 1 200 rubli. Reszta — ponad 15 tysięcy — to jego dwa steki i butelka wina, których nawet nie dotknęłam. Innymi słowy, postanowił luksusowo zjeść na mój koszt, maskując chciwość słowami o europejskiej równości.
Chciało mi się krzyczeć. Powiedzieć temu samozadowolonemu manipulantowi wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Liczby nie kłamią, a emocje często tylko komplikują sprawę.
Uśmiechnęłam się uroczo.
„Wiesz, Valerii, masz rację. Ja też cenię europejskie podejście, niezależność i finansową uczciwość. Przepraszam, zaraz tylko poprawię makijaż i wrócę”.
Valerii uśmiechnął się pewnie, myśląc, że trik zadziałał. Rozsiadł się i zabrał do dłubania wykałaczką w zębach.
Podniosłam się, wzięłam torebkę i ruszyłam do toalety. Po drodze skręciłam do recepcji, gdzie stał kelner.
„Proszę, wystaw osobny rachunek. Przy czwartym stoliku zamawiałam tylko sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner zrozumiał sytuację i szybko kliknął kilka przycisków na terminalu.
„Tysiąc dwieście rubli” — podał.
Przyłożyłam kartę, dopłaciłam mu 300 rubli napiwku.
„Resztę — wskazałam na Valerii’ego. On sam nalegał na rozdzielny rachunek, prawdziwy Europejczyk”.
Do stolika już nie wróciłam. Spokojnie przeszłam przez salę, aby mnie zauważył. Przy wyjściu spotkałam jego wzrok. Nadal czekał, pewny, że wrócę i wyciągnę portfel. Wysłałam mu powietrzny pocałunek, pomachałam i wyszłam w chłodną noc.
W taksówce telefon niemal eksplodował. Valerii dzwonił kilka razy z rzędu. Pojawiły się wiadomości — początkowo zdezorientowane: „Anno, gdzie jesteś? Kelner domaga się zapłaty”. Później wściekłe: „Co sobie pozwalasz?” W końcu otwarcie obraźliwe: „Jesteś drobną, chciwą oszustką! Tak się nie postępuje!”
Okazało się, że „udany biznesmen” nie miał nawet pieniędzy na własny rachunek i musiał prosić znajomych o pożyczkę, żeby opłacić własną chciwość.
Z przyjemnością zablokowałam numer i usunęłam rozmowy. Tak poznałam współczesnego „dzielnika rachunków” — człowieka, który boi się, że go wykorzystają, a sam z radością próbuje zjeść na cudzy koszt, nazywając to „równością”.
Czy spotkaliście kiedyś takich ludzi — próbujących finansowe problemy rozwiązać pod płaszczykiem uczciwego partnerstwa? Jak sobie z tym radziliście?