Następnego ranka, trzymając Noego w pokoju dziecięcym, próbowałam skupić się na radości z tego, że jest w domu. Jego maleńkie paluszki owinęły się wokół moich, a jego delikatny oddech wypełniał ciszę pokoju. Ale w mojej głowie cały czas rozbrzmiewały oskarżenia Karen.
Wkrótce dołączył do mnie Jake.
„Nie będziemy się z nią kontaktować” – powiedział stanowczo. „Przekroczyła granicę i nie przyjmiemy jej z powrotem, dopóki nie przeprosi i nie zaakceptuje Noego”.
Chciałem wierzyć, że odcinając Karen od świata, rozwiążę wszystkie problemy, ale w głębi duszy wiedziałem, że to jeszcze nie koniec.
Nie była osobą, która potrafiła przyznać się do błędu, a sama myśl, że będzie rozpowszechniać swoje kłamstwa wśród pozostałych członków rodziny Jake’a, przyprawiała mnie o skurcze żołądka.
Później tego samego dnia Jake opowiedział mi o rozmowie z siostrą, która zadzwoniła do niego, gdy dowiedziała się o Karen.
„Ona już sieje ziarno” – powiedział mi ponuro Jake. „Powiedziała Serenie, że jest przekonana, że coś ukrywasz, ale Serena jej nie uwierzyła”.
Myśl, że Karen wciągnęła innych członków rodziny w swoje złudzenia, sprawiła, że krew mi się zagotowała.
„Może mówić, co chce” – powiedziałam stanowczo – „ale nie pozwolę jej już mieć nad nami władzy”.
Jake objął mnie za ramiona.
„Poradzimy sobie z tym razem, Bet” – powiedział. „Ona nie będzie już kierować naszym życiem”.
Po raz pierwszy od kilku dni poczułam promyk nadziei. Karen mogła kontynuować swoją paranoiczną kampanię, ale Jake i ja byliśmy zespołem i wiedziałam, że nic nie będzie w stanie nas rozdzielić. Nawet jej brednie.