Anna stała oparta o framugę i uważnie mu się przyglądała. Po chwili jej wzrok zatrzymał się na czymś dziwnym. Dłonie mężczyzny były brudne, popękane, z poranionymi kostkami, lecz palce miał długie, smukłe, niemal eleganckie. Paznokcie zachowały regularny kształt, a stawy nie były zgrubiałe od ciężkiej, fizycznej pracy. Te ręce nie przypominały rąk zwyczajnego włóczęgi. Było w nich coś z człowieka wykształconego, przyzwyczajonego do precyzji, spokoju i dokładności.
W tej samej chwili drzwi cicho zaskrzypiały i do kuchni weszła Hania. Blada, krucha, w długiej nocnej koszuli, z wielkimi, czujnymi oczami, zatrzymała się w progu i zaczęła oglądać nieznajomego. Anna natychmiast zesztywniała, gotowa w każdej sekundzie porwać córkę na ręce i odprowadzić do pokoju. Ale dziewczynka nie krzyknęła i nie cofnęła się ze strachu.
Podeszła ostrożnie bliżej, przyciskając do piersi starego pluszowego króliczka z oderwanym uchem. Potem, po krótkim wahaniu, wyciągnęła zabawkę w stronę Jakuba.
Mężczyzna zastygł. Powoli wziął króliczka drżącymi palcami, jakby podano mu coś bezcennego. Po chwili jego ramiona zaczęły się trząść, a po policzkach popłynęły łzy. Płakał bezgłośnie, lecz tak gorzko, jakby ten dziecięcy gest przebił w nim grubą ścianę zapomnienia. Jakub nie pamiętał swojej przeszłości, ale w środku odezwało się boleśnie coś bardzo ważnego — strata, której nie potrafił nazwać.
Kiedy trochę się ogrzał i zjadł, Anna rozłożyła mu w przedpokoju, tuż przy kaloryferze, stary, lecz czysty koc. Przyniosła poduszkę i bez słowa wskazała miejsce, gdzie może się położyć. Postanowiła, że rano zaprowadzi go do parafialnej noclegowni, gdzie bezdomni dostają ciepły posiłek i łóżko na noc.
Zamknąwszy drzwi sypialni na zasuwkę, Anna jeszcze długo leżała z otwartymi oczami. Nasłuchiwała każdego szmeru za ścianą, ściskała w dłoni telefon i próbowała przekonać samą siebie, że zrobiła to, co należało.
Styczniowa zawierucha wciąż uderzała w szyby, zawodząc nad dachami małego miasteczka. Mróz tężał z każdą godziną, jakby sama noc postanowiła sprawdzić, ile miłosierdzia zostało w ludziach. Na ulicach prawie nikogo już nie było: samochody znikały pod śniegiem, latarnie świeciły słabo, a wiatr pędził po podwórkach lodowy pył. Przy takiej pogodzie każdy szczelniej zamykał drzwi, starając się myśleć tylko o własnym cieple i własnym bezpieczeństwie.
Jeszcze kilka godzin wcześniej Jakub brnął tymi ulicami, nie czując palców i ledwie rozróżniając drogę. Nie wiedział, dokąd ma iść, nie wiedział, kim był dawniej, i nie potrafił poprosić o ratunek. Jego ciało pamiętało chłód, głód i uderzenia, a umysł — jedynie pustkę. Po wypadku życie zmieniło się dla niego w niekończącą się tułaczkę: obce dworce, piwnice, przypadkowe datki, ostre krzyki i drzwi zamykane tuż przed twarzą.
Wciąż od nowa próbował chować się w klatkach schodowych. Wszędzie jednak witano go podobnie: podejrzliwie, ze strachem albo z irytacją. Ktoś krzyczał, że śmierdzi. Ktoś kazał mu natychmiast wynosić się na mróz. Ktoś popchnął go tak mocno, że upadł na stopnie i długo nie mógł się podnieść. Ludzie widzieli w nim zagrożenie, brud, problem — prawie nikt nie dostrzegał człowieka.
Tylko w starym bloku, na piątym piętrze, wydarzyło się coś, czego już się nie spodziewał. Drzwi otworzyły się nie po to, by wyrzucić go z powrotem w zamieć, lecz żeby wpuścić go do środka. Anna sama nie rozumiała, skąd wzięła w sobie tę odwagę. Bała się. W mieszkaniu spała jej chora córka, pieniędzy prawie nie było, sił również. A jednak nie potrafiła zostawić człowieka, by umierał kilka kroków od jej progu.
Teraz leżał w przedpokoju przy kaloryferze, przykryty kocem, i pierwszy raz od bardzo dawna nie dygotał z zimna. Sen przyszedł ciężki, niespokojny. W mroku przewijały się poszarpane obrazy: białe ściany, ostre światło, czyjeś głosy, dziecięcy śmiech, zapach leków, krew na śniegu. Wzdrygał się, ale się nie budził.
Rankiem Annę wyrwały ze snu dziwne metaliczne odgłosy. Usiadła gwałtownie na łóżku. Serce zaczęło bić niespokojnie. Pierwsza myśl była prosta i straszna: nieznajomy czegoś szuka, rozkręca, kradnie. Starając się nie narobić hałasu, wzięła z nocnego stolika ciężką książkę i ostrożnie uchyliła drzwi.
Ale w kuchni działo się coś zupełnie innego, niż się obawiała.
Jakub klęczał przy zlewie i naprawiał stary kran, który od pół roku przeciekał, doprowadzając Annę do rozpaczy. Obok leżały równo ułożone narzędzia znalezione w pawlaczu. Wszystkie naczynia były umyte, kubki ustawione na półkach, blat wytarty. Mężczyzna pracował skupiony i pewny, jakby robił to nie pierwszy raz.
Gdy zobaczył Annę, szybko się podniósł. W jego oczach przemknął lęk — jakby spodziewał się, że za chwilę znów zostanie wyrzucony. Potem wskazał na kran, na szafkę z przekrzywionymi drzwiczkami, na stary piecyk elektryczny w kącie i gestami poprosił, by pozwoliła mu zostać choć trochę dłużej. Nie umiał mówić, ale sens był czytelny: chciał odwdzięczyć się pracą za okazane dobro.
Anna długo patrzyła na niego w milczeniu. Nie potrafiła odmówić.