Kiedy milczę — jesteśmy sąsiadami.
Kiedy mówię — komplikuję.
Kiedy płaczę — „robię coś nie tak”.
Kiedy nie pokazuję emocji — on uznaje, że wszystko mi odpowiada.
Zaczęłam ważyć słowa. Omijałam ten temat. Nie zaczynałam rozmów „o nas”. Nie przysuwałam się do niego w nocy — bałam się, że znów poczuje presję.
On też się zmienił. Stał się bardziej uważny — ale w napięty sposób. Jakby odhaczał zadania. Przytulić — zaliczone. Pocałować — zaliczone. Zapytać „jak się czujesz?” — zaliczone.
Czasem łapałam jego spojrzenie — niespokojne, oceniające. Jakby sprawdzał, czy jestem zadowolona. Czy nie płaczę. Czy nie jestem rozczarowana.
A ja nie wiedziałam już, jaką twarz powinnam mieć.
Wesołą? Spokojną? Namiętną? Wdzięczną?
Któregoś razu powiedział:
— Mam wrażenie, że ciągle nie dorastam do oczekiwań.
— W jakim sensie?
— W takim. Ty chcesz więcej bliskości. Ja próbuję. A potem ty płaczesz. I czuję się… jak ktoś beznadziejny.
Chciałam zaprzeczyć. Powiedzieć, że nie jest zły. Że wcale nie zawinił. Ale we mnie też już coś narastało.
— A ja czuję się zbędna — wyrwało mi się. — Jakby moje emocje były problemem.
Zmęczonym ruchem przesunął dłonią po twarzy.
— Ja po prostu nie umiem sobie z tym poradzić. Kiedy płaczesz, mam wrażenie, że cię złamałem.
— A ja mam wrażenie, że ciążę ci swoją obecnością.
Patrzyliśmy na siebie jak dwoje ludzi, którzy chcą dokładnie tego samego. A jednocześnie oboje czują, że robią wszystko źle.
Nie ma zdrady.
Nie ma kłamstwa.
Nie ma krzyków.
Jest strach.
On boi się, że jest niewystarczający. Że wiek, zmęczenie i praca zrobiły z niego kogoś „już nie takiego”. Że któregoś dnia spojrzę na niego z rozczarowaniem.
Ja boję się, że jestem zbyt. Zbyt wrażliwa. Zbyt wymagająca. Zbyt spragniona ciepła.
I każde z nas próbuje nie zranić drugiego — a przez to tylko jeszcze bardziej powiększa między nami dystans.
Czasem myślę: może on ma rację? Może bliskość powinna być lekka, radosna, bez łez? Może moje łzy to znak, że nadaję tej chwili zbyt wiele znaczeń?
A potem myślę: ale przecież to właśnie jestem ja. Ze wszystkimi reakcjami. Z tym wszystkim, co zbierało się we mnie przez lata ciszy.
I jeśli zacznę filtrować nawet to — to co ze mnie zostanie?
Niedawno znów objął mnie w nocy. Ostrożnie. Leżałam nieruchomo, bojąc się cokolwiek zepsuć.
Miałam ochotę się odwrócić. Przytulić się. Powiedzieć: „Jestem tutaj. Nie oskarżam cię. Ja po prostu chcę być z tobą naprawdę żywa”.
Ale nic nie powiedziałam.
Bo nie wiedziałam, czy to znowu nie stanie się kolejnym „tym wszystkim”.
Żyjemy. Pracujemy. Rozmawiamy. Śmiejemy się z memów. Wszystko jest niby normalnie.
Tylko gdzieś między nami stoi niewidzialne pytanie: jak być blisko, żeby się nawzajem nie zranić?
W tej historii nie ma winnych. On nie jest zimnym potworem. Ja nie jestem nienasyconą kobietą.
Jesteśmy po prostu dwojgiem ludzi, którzy oduczyli się mówić o tym, co najdelikatniejsze — i boją się dobić to, co jeszcze jakoś trwa.
Czasem myślę, że może czas sam wszystko poukłada.
A czasem, że właśnie czas zabetonuje to już na zawsze.
Naprawdę nie wiem, co mam robić…