— Wiedziałem, że przeżyłaś — powiedział. — Takie jak ty nie umierają tak po prostu.
Zofia milczała.
— Sprzątnęłaś już resztę? — uśmiechnął się krzywo. — Dobra robota.
Cisza między nimi zgęstniała.
— Po co? — spytał nagle.
Patrzyła na niego długo.
— Bo zostawiłeś mnie żywą.
Uśmiechnął się.
— Błąd.
— Tak.
Stali naprzeciw siebie.
Dwoje ludzi, których już nie było.
Tylko powłoki.
— Kończymy? — zapytał.
— Tak.
Ale nie ruszyła się.
On też nie.
Sekundy rozciągały się nieznośnie.
Potem spuścił wzrok.
— Wiesz… — powiedział cicho. — Ja wtedy zrozumiałem. Już później. Że wrócisz.
Zofia nie odpowiedziała.
— I mimo to żyłem — dodał. — Śmieszne, prawda?
Zrobiła krok naprzód.
Nie cofnął się.
I nagle wszystko zniknęło.
Nie las.
Nie noc.
Nie ból.
Tylko pustka.
Zofia zatrzymała się.
Ręka nie uniosła się.
Po raz pierwszy.
Spojrzał na nią.
— Nie możesz? — spytał.
Nie odpowiedziała.
Bo sama nie wiedziała.
I właśnie w tej chwili zrozumiała.
Jeśli to zrobi — nic się nie zmieni.
Ani wtedy.
Ani teraz.
Ani później.
Pustka zostanie.
Na zawsze.
Czekał.
Ale ona opuściła rękę.
— Odejdź — powiedziała.
Nie uwierzył.
— Co?
— Odejdź.
Cisza.
Długa.
Potem powoli skinął głową.
I odszedł.
Bez słowa.
Nie odwracając się.
Zofia została sama.
Stała tak długo.
Aż zaczęło świtać.
Dwóch wciąż pozostawało.
Ale już ich nie szukała.
Droga dobiegła końca.
Nie tam, gdzie myślała.
Wróciła do Warszawy.
Cicho.
Niezauważenie.
Do tego samego pokoju.
Do tego samego lustra.
Starła dawne słowa.
I nie napisała nowych.
Minął czas.
Dużo czasu.
Pewnego dnia wyjęła harmonijkę.
Tę samą.
Dla brata.
Usiadła przy oknie.
I po raz pierwszy od dawna pozwoliła sobie po prostu żyć.
Nie jak broń.
Nie jak cień.
Jak człowiek.
Z bólem.
Z pamięcią.
Z pustką, która nie rządziła nią już więcej.
Gdzieś daleko pozostali wciąż istnieli.
Ale to nie miało już znaczenia.
Bo prawdziwa bitwa skończyła się nie wtedy, gdy zniknęli wrogowie.
Tylko wtedy, gdy ona przestała być jedną z nich.