Wielkomiejskie randki coraz częściej przypominają dziś bezlitosną rekrutację do zarządu wielkiej korporacji. Przychodzisz na spotkanie z całkiem przyzwoitym życiorysem, a naprzeciw siada komisja kwalifikacyjna z wydętymi ustami, chłodnym spojrzeniem i sercem, które dawno zastąpił terminal płatniczy.
Mam trzydzieści cztery lata. Jestem zwyczajnym facetem, twardo stąpającym po ziemi. Kieruję niewielkim działem projektowym, jeżdżę sprawnym japońskim crossoverem, może nie luksusowym, ale pewnym i wygodnym, a co miesiąc regularnie spłacam kredyt za moje dwupokojowe mieszkanie na spokojnym osiedlu. Nie żyję jak gwiazda z okładki, ale na dobre jedzenie, steki w weekendy i urlop nad morzem wystarcza mi z zapasem.
Martę poznałem przez aplikację randkową. Na zdjęciach była samym uosobieniem powodzenia: kieliszki prosecco na tle cudzych jachtów, zamyślone spojrzenia gdzieś w dal, cytaty o „kobiecej energii” i „życiu w obfitości”. W wiadomościach pisała, że pracuje „w branży estetycznej” i że w jej życiu bardzo brakuje „silnego męskiego ramienia”. Umówiliśmy się w piątkowy wieczór w modnej restauracji ze stekami w centrum. Lokal wybrała oczywiście ona.
Byłem na miejscu dziesięć minut przed czasem. Zamówiłem podwójne espresso, usiadłem przy ciężkim drewnianym stole przy oknie i czekałem.
Marta zjawiła się czterdzieści minut później.
Nie weszła do sali zwyczajnie — ona do niej wpłynęła, niosąc siebie z ostrożnością, jakby była drogocenną porcelaną. Rzuciła beżowy trencz w ręce podbiegającej hostessy, poprawiła perfekcyjną fryzurę, w której każdy włos leżał jak po linijce, i westchnęła ciężko, z takim zmęczeniem, jakby cały świat właśnie zawiódł jej oczekiwania. Potem podeszła do stolika, z hukiem położyła na blacie najnowszego iPhone’a ekranem w dół i opadła na fotel, pokazując całą sobą, jak wielkim wysiłkiem jest dla niej samo istnienie. O przeprosinach za spóźnienie nie było nawet mowy.
Ledwie zdążyłem uchylić usta, żeby się przywitać, a Marta już uniosła palec, zatrzymując przechodzącego obok kelnera.
— Dla mnie ribeye medium, grillowane szparagi, sałatka z burratą. I od razu kieliszek najdroższego czerwonego wina — powiedziała, nawet nie patrząc w kartę. Potem odwróciła się do mnie, omiotła mnie szybkim, oceniającym spojrzeniem i rzuciła: — No, cześć.
Kelner bez słowa wszystko zanotował i zniknął. Ja zamówiłem medaliony wołowe i jeszcze jedną kawę. Nigdy nie należałem do skąpców, ale kiedy od pierwszych sekund w powietrzu czuć nie flirt, nie ciekawość drugiego człowieka, tylko zapach listy zakupów, mój wewnętrzny kalkulator sam wychodzi z trybu uśpienia.
Czekając na zamówienie, Marta od razu przeszła do ofensywy. Nie interesowało jej, jakie filmy oglądam, jak minął mi weekend ani czego słucham w samochodzie. Zamiast rozmowy zaczęła kontrolę.
— A czym przyjechałeś? — zapytała od niechcenia, przewijając coś w telefonie.
— Swoim autem. Crossoverem — odpowiedziałem spokojnie, mieszając kawę łyżeczką.
— Aha, pewnie japoński? Rozumiem… — Jej idealnie wyskubane brwi drgnęły znacząco. — A mieszkanie masz własne czy wynajmujesz? Kredyt? Na jakimś zwykłym osiedlu? Jasne.
Wtedy kelner pojawił się znikąd i postawił przed nią pachnący kawałek drogiego mięsa na grubej drewnianej desce. Marta chwyciła nóż i widelec. I właśnie wtedy zaczęło się to, co najciekawsze. Rozmowa kwalifikacyjna weszła w decydującą fazę.
— Słuchaj, Paweł — powiedziała, odkrawając solidny kawałek steku. Włożyła go do ust, popiła drogim czerwonym winem i spojrzała na mnie z lodowatą pobłażliwością szkolnej wicedyrektorki. — Mam trzydzieści lat. Szanuję swój czas i nie zamierzam tracić go na złudzenia. Powiedz wprost: ile zarabiasz miesięcznie? Tylko uczciwie. Bez tych waszych męskich bajek o premiach i świetlanej przyszłości.
Odłożyłem widelec.
— Średnio wychodzi około dwustu tysięcy. Mnie to w zupełności wystarcza do wygodnego życia — odpowiedziałem, patrząc jej prosto w oczy.
Marta znieruchomiała. Widelec ze szparagiem zatrzymał się w połowie drogi do ust. Jej dopracowana twarz wydłużyła się tak, jakbym właśnie wyznał, że mieszkam pod mostem, myję się na stacji benzynowej i żywię się wyłącznie suchym chlebem.
— Dwieście… tysięcy? — powtórzyła dźwięcznym szeptem, tak głośnym, że przy sąsiednim stoliku jakiś siwy mężczyzna w marynarce drgnął nerwowo. — Ty mówisz serio? W dużym mieście?
— Jak najbardziej — odparłem, upiłem łyk kawy, oparłem się wygodniej i postanowiłem obejrzeć ten spektakl do końca.
Z brzękiem rzuciła sztućce na talerz.
— Paweł, to przecież jest śmieszne! — wyrzuciła z siebie, gwałtownie rozkładając ręce, tak że omal nie strąciła kieliszka. — Facet w twoim wieku z pensją poniżej trzystu tysięcy to nie jest żaden poziom! To ledwo próg biologicznego przetrwania! Rozumiesz? Mężczyzna z takim dochodem po prostu nie jest zdolny wziąć odpowiedzialności za kobietę z klasą!
Milczałem. Pozwalałem jej mówić dalej i kopać sobie dołek coraz głębiej. A ona, czując, że nikt jej nie przerywa, tylko się rozkręcała.