Luba nie potrafiła pojąć, że to dzieje się naprawdę. Jej mąż, najbliższy człowiek, ten jedyny, na którym przez lata opierała cały swój świat, dziś bez cienia litości rzucił jej prosto w twarz: „Już cię nie kocham”.
To uderzyło w nią tak mocno, że skamieniała. Stała bez ruchu, a on krzątał się po mieszkaniu, zgarniał swoje rzeczy, hałasował kluczami i zachowywał się tak, jakby właśnie załatwiał jakąś zwyczajną, nieważną sprawę.
Jakby nieszczęść było mało. Ledwie co nagle odszedł jej ojciec, a na nią spadła troska o posiwiałą ze zmartwień matkę i młodszą siostrę, która po ciężkim urazie czaszki, jeszcze jako osiemnastolatka, została osobą z niepełnosprawnością.
Bliscy mieszkali w sąsiedniej miejscowości. Syn właśnie zaczął pierwszą klasę. W czerwcu zamknięto zakład, w którym pracowała. Została bez pracy. A teraz jeszcze to. Jeszcze mąż.
Luba chwyciła się za głowę, osunęła na krzesło przy stole i wybuchnęła płaczem.
Boże, co ja teraz zrobię? Jak mam dalej żyć? Ojej, Waniuszka! Muszę biec po niego do szkoły!
Codzienność nie pytała, czy ma siłę. Kazała wstać i iść.
Mamo, płakałaś?
Nie, Waniuś, nie.
Płaczesz za dziadkiem? Mnie też go bardzo brakuje!
Mnie też, synku. Ale musimy być dzielni. Dziadek całe życie taki był. Teraz jest mu u Boga dobrze, więc się nie smuć. Zasłużył na spokój, całe życie nie miał chwili wytchnienia.
A gdzie tata?
Tata? Chyba wyjechał służbowo. No, opowiadaj lepiej, jak było w szkole?
Trzeba żyć dalej. Nie kocha? Cóż, nic na to nie poradzi. Sercu nie da się rozkazać. Najwyraźniej coś przeoczyła w tym wirze dni.
Kiedy Wania jadł obiad i ustawiał swoich cynowych żołnierzyków, Luba weszła do poczty w laptopie zostawionym przez męża. Nigdy wcześniej tego nie robiła. Wejście było banalnie proste — link w lewym rogu.
Wołodia nie zdążył usunąć ostatnich wiadomości. Jego romans rozkwitał w najlepsze. A ona była już tylko „byłą”. Przez dziesięć lat była dla niego „słoneczkiem”, a po długich latach bezskutecznych prób zajścia w ciążę stała się jeszcze „naszą mamusią”.
Teraz to wszystko się skończyło. I musiała jakoś nauczyć się z tym żyć.
Najpierw jednak trzeba było znaleźć pracę. Nikogo nie obchodził jej czerwony dyplom. Nędzne grosze z zasiłku dla bezrobotnych nie mogły uratować ich życia.
Co właściwie się stało? Jak to możliwe, że jej solidny, odpowiedzialny, na swój sposób troskliwy mąż z dnia na dzień stał się obcym człowiekiem? Im dłużej o tym myślała, tym bardziej miała wrażenie, że po prostu oszalał.
Ich wspólny dom, który stawiali cegła po cegle, nadal był niedokończony. Dobrze chociaż, że mieli dach nad głową i jeden pokój, w którym dało się w miarę normalnie mieszkać.
Praca, jak bardzo jesteś mi potrzebna! Luba znów omal nie rozpłakała się bezsilnie, ale nie mogła sobie na to pozwolić. Praca była jej potrzebna rozpaczliwie, na już.
Lubka, i co, nie wrócił twój?
Nie.
A poszłabyś na magazynierkę?
Mówisz poważnie?
Daj spokój, wiem, że po Witce nie jest ci do żartów. Grafik jest z przerwą. Dasz radę odebrać chrześniaka albo załatwić mu świetlicę. Pensja dwadzieścia pięć. Niewiele, jasne. Ale zawsze to coś. Jutro przywieziemy wam jeszcze ziemniaki, cebulę i kurczaka.
Igor, przecież ja mam swoje kury. Karmią nas, jajka znoszą.
I niech karmią dalej. Tylko nie bierz ich na rosół.
Dziękuję wam. A jak Nadia?
Trzyma się. Twarda z niej kobieta.
On już taki był. Jego żona Nadia przeszła ciężką operację, potem chemioterapię, a on ani razu nie poskarżył się, że wszystko spadło na niego. U niego zawsze było tylko: „wszystko dobrze”.
Luba westchnęła: była szansa, by przetrwać. Dzięki Ci, Boże, Ty wszystko widzisz. Nigdy nie zostawiasz człowieka bez pomocy. Dziękuję za kumpla.
Praca okazała się nieskomplikowana, a czasem trafiały się krótkie chwile, kiedy mogła zostać sama ze sobą, wypłakać się po cichu i jeszcze raz poukładać w głowie to, co ją spotkało.
Dni mijały szybko. Po roku Luba nagle zauważyła, że znowu chce jej się jeść, że znów potrafi spać, śmiać się i cieszyć sukcesami syna. Ból po zdradzie męża wracał tylko wtedy, gdy przychodził zabrać Wanię na weekend.
Nie robiła mu przeszkód — ich rozstanie nie mogło złamać dziecka. Nieraz miała ochotę zapytać: „Czym ci zawiniłam?”. A jednak rozumiała, że nie chodziło o nią, tylko o tę nagłą namiętność, która popchnęła go do innej kobiety.
Przypomniały jej się słowa z jakiegoś filmu: „Miłość kończy się na pierwszym zakręcie, a potem zaczyna się życie”. Dla niej miłość i życie zawsze były jednym. A dla niego?
Jesień tego roku była ciepła, jakby lato nie chciało odejść: zielone liście, dźwięczny śmiech dzieci na podwórku, pstrokate astry i chryzantemy przed domem.
Dzień, w którym Luba poczuła na sobie uważne spojrzenie Siergieja, niczym się nie wyróżniał. Chyba tylko słońce świeciło mocniej, a z otwartego okna sąsiadów głośniej płynęła muzyka. A może po prostu nadszedł moment, kiedy dwie samotności miały się wreszcie spotkać.
Pani pozwoli, pomogę. Naprawdę można tyle dźwigać?
Przywykłam.
To bardzo źle, kiedy taka piękna kobieta przyzwyczaja się do noszenia ciężarów.
A pan wszystkim ładnym kobietom pomaga? Dyżuruje pan pod sklepem?
No pewnie. Dyżurowałem, dyżurowałem i w końcu zobaczyłem tę, o której marzyłem.
Nie dało się nie roześmiać. I śmiali się oboje do łez, szczerze, głośno, bez opamiętania.
Siergiej — powiedział, wyciągając rękę, a w jego oczach wciąż tańczyły wesołe iskierki.
Luba.
„Lubasza, Lubasza, cudza żona” — słyszała pani kiedyś takie słowa?
Nie. I nie jestem żadną żoną.
Naprawdę? No to mam szczęście! Człowiek wreszcie spotyka kobietę, o jakiej można tylko śnić, a ona okazuje się wolna. Wszyscy wokół poslepli czy co?
Widzę, że poczucie humoru ma pan w porządku. A jak z powagą?
Z tym też nie najgorzej. Lubo, a może wybierzemy się do kina i po prostu pogadamy?
Nie mogę, muszę odebrać syna ze świetlicy.
Nie wierzę! Ma pani syna?! Przecież pani wygląda na dwadzieścia lat, jaka świetlica?
Trzydzieści pięć.
Ja też. Ale trafienie. A ja byłem pewien, że jest pani o wiele młodsza.
I co teraz?
Teraz próbuję to wszystko przemyśleć. Każdy facet marzy o synu. A pani tak spokojnie mówi: „Nie jestem mężatką”. To gdzie jest jego ojciec?
Nie chcę o tym teraz mówić.
Rozumiem. Nie będziemy. To może w weekend. Możemy iść z synem na jakiś seans dla dzieci.
W weekendy jest z ojcem.
Luba, nie chcę pani naciskać. Ale jeśli znajdzie się kiedyś wolna godzina, proszę zadzwonić. Tu jest moja wizytówka. A tak przy okazji — jestem hematologiem dziecięcym.
Poważny zawód. Wzięła wizytówkę, czując, jak w piersi porusza się coś ciepłego i ostrożnego — jeszcze nie nadzieja, ale już nie rozpacz. Wieczorem, kiedy położyła Wanię spać, długo siedziała z kubkiem herbaty i patrzyła w okno, za którym nad astrami i chryzantemami powoli gasł zachód słońca. Potem sięgnęła po telefon i zapisała numer Siergieja w kontaktach. Tak po prostu, żeby wiedzieć, że jeśli kiedyś znowu zapragnie śmiać się do łez, ten numer istnieje. A jutro, jak zawsze, trzeba będzie wstać o świcie, nakarmić kury, pójść do magazynu, żyć. Bo życie jednak się nie skończyło. Po prostu skręciło w inną stronę.