Dmitry patrzył na Tatyannę z dziwną, wymuszoną pewnością siebie, gdy wyznał: „Odlatuję, Tania. Do Olgi.”
W pokoju zapadła cisza, przerywana jedynie tykaniem starego zegara na ścianie. Tatyanna spokojnie odwróciła wzrok od okna, gdzie deszcz tworzył nieregularne wzory na szybie, i spojrzała mu w oczy. Znała ten wyraz – determinacja zmieszana z poczuciem winy. Człowiek gotowy zadać cios.
„Studentka z twojego wydziału?” – jej głos brzmiał zadziwiająco opanowanie.
„Tak. Uczucia wygasły. Szukam nowych emocji, świeżych wrażeń. Powinnaś zrozumieć, jesteś przecież inteligentną kobietą.”
Tatyanna uśmiechnęła się. „Inteligentną kobietą” – ile razy używał tego zwrotu, gdy czegoś pragnął.
„Jesteś pewna?” – zapytała, nie dodając nic więcej.
„Absolutnie” – odpowiedział Dmitry. „Już spakowałem rzeczy.”
Tatyanna kiwnęła głową, po czym sięgnęła do szafy po butelkę, którą odkładali na wyjątkowe okazje. „Cóż, dzisiaj właśnie taki dzień,” powiedziała, otwierając ją. „Zróbmy pożegnalną kolację. Zaproś przyjaciół, rodzinę. Siedemnaście lat to nie byle co.”
Dmitry zmarszczył brwi, nie dowierzając. „Chcesz urządzić przyjęcie z powodu naszego rozstania?”
„Dlaczego nie?” – uśmiechnęła się Tatyanna. W tym uśmiechu było coś, co sprawiło, że drgnął. „Uczyńmy nasze wspólne lata pięknym wspomnieniem. Przypomnij sobie – jestem przecież inteligentną kobietą.”
Wyciągnęła telefon i zaczęła wysyłać wiadomości, palce poruszały się po ekranie z precyzją chirurga. „Jutro o siódmej. Przygotuję twoje ulubione dania. To mój prezent pożegnalny.”
Dmitry stał oszołomiony. Nie spodziewał się takiego spokoju ani braku wybuchów. „I tak, dodaje Tatyanna, nie podnosząc wzroku, przekaż Oldze, że ona też jest zaproszona. Chcę poznać dziewczynę, która zdołała zrobić to, czego mi nie udało się w tobie rozpalić.”
Następny dzień Tatyanna rozpoczęła niezwykle wcześnie. Telefonicznie załatwiła sprawy w banku, spotkała się z prawnikiem, przygotowała dokumenty. Każdy ruch był przemyślany, dokładny niczym operacja.
Wieczorem ich przestronne mieszkanie wypełniły aromaty starannie przygotowanych potraw. Tatyanna nakryła stół najlepszą porcelaną, prezent od teścia z okazji ślubu. „Wszystko musi być perfekcyjne,” wyszeptała, układając serwetki.
Goście zaczęli przybywać punktualnie o siódmej. Najpierw rodzice Dmitry’ego. Jego matka, Anna Siergiejewna, objęła niezdarnie synową. „Taniu, może jeszcze nie jest za późno?”
„Nie, mamo. Czasem najlepszym wyborem jest pozwolić odejść.”
Stopniowo pojawili się przyjaciele. Dmitry z Olgą wkroczyli jako ostatni.
„Proszę, usiądźcie,” wskazała Tatyanna na honorowe miejsce. „Dzisiaj jesteście głównymi bohaterami.”
Podniosła kieliszek. „Drodzy przyjaciele, dzisiejszy wieczór jest wyjątkowy. Świętujemy koniec jednej historii i początek innej.”
Obróciła się w stronę Dmitry’ego. „Dziękuję ci za siedemnaście lat wzlotów i upadków, radości i smutków. Nauczyłeś mnie wielu rzeczy – choćby tego, że miłość przybiera różne formy.”
Po pokoju przeszedł niezręczny szept. Olga trzymała w dłoniach serwetkę, spuszczając oczy.
„Nauczyłeś mnie też zwracać uwagę na detale,” kontynuowała Tatyanna, wyjmując gruby kopert. „Szczególnie finansowe.”
Rozłożyła dokumenty na stole. „Kredyt na twój samochód jest na naszym wspólnym koncie. Zaległości podatkowe twojej firmy. A tu najciekawsze – paragony z restauracji i jubilerskich sklepów z ostatniego roku. Chciałeś zrobić wrażenie na Oldze?”
Dmitry zbledł. Olga podniosła gwałtownie głowę. Cisza stała się przytłaczająca, słychać było nawet kapanie kranu w kuchni.
„Mieszkanie jest na mnie,” kontynuowała Tatyanna. „Rachunki zablokowane. Wczoraj wieczorem złożyłam wniosek o rozwód.”
Spojrzała na Olgę. „Witaj w nowym życiu, Olgo. Mam nadzieję, że było warto. Teraz proszę do stołu – jedzenie wciąż ciepłe.”
