Później wszystko znów zaczęło przypominać sprawdzian.
W każdym jego ruchu wyczuwałam niepewność. Każdy dotyk brzmiał jak bezgłośne pytanie:
„I jak? Było wystarczająco dobrze?”
Nie chodziło o to, że między nami było spokojnie.
Problem polegał na tym, że nigdzie nie pojawiła się ta wielka iskra, o której opowiadał tak długo i z takim przekonaniem.
Nie było źle. Nie było też niezapomnianie.
Było zwyczajnie.
Między jego historiami a tym, co naprawdę się wydarzyło, rozciągała się jednak ogromna przepaść.
Słowa miał wielkie, a rzeczywistość okazała się całkiem pospolita.
I nagle przyszła mi do głowy dziwna myśl.
Nie czułam jego.
Czułam tylko, jak bardzo się stara.
Czasami człowieka ogarnia osobliwe wrażenie.
Druga osoba leży tuż obok, jest fizycznie blisko, lecz jakaś część jej świadomości stoi z boku i obserwuje wszystko jak sędzia. Kontroluje każdy gest, ocenia każdą chwilę, mierzy własny występ sekunda po sekundzie.
Po pewnym czasie Marek wstał, narzucił szlafrok i poszedł do kuchni.
Zostałam w łóżku, patrząc w milczeniu na sufit i słuchając brzęku kieliszków.
Po chwili wrócił z butelką wina i dwoma kieliszkami.
— No więc… — zaczął, siadając obok mnie. — Nie rozczarowałaś się, prawda?
To pytanie zgasiło we mnie resztkę tego, co jeszcze pozostało.
Bo nie chodziło o to, że noc była zła.
Chodziło o to, że Marek nadal próbował udowodnić swoją wartość niewidzialnemu jury.
Jakby przez cały wieczór nie był ze mną, tylko ścigał się z własną przeszłością.
— Było dobrze — odpowiedziałam spokojnie.
Skinął głową.
Po jego minie widziałam jednak, że sam nie uwierzył w moje słowa.
— Kiedyś oczywiście… — zaczął znowu.
— Marku… — przerwałam łagodnie.
Natychmiast umilkł.
— Moglibyśmy na chwilę odłożyć to całe „kiedyś”?
Spojrzał na mnie z autentycznym zdziwieniem.
Na jego twarzy pojawił się wysiłek człowieka, który naprawdę próbuje zrozumieć, o co mi chodzi.
— To znaczy?
— To bardzo proste — powiedziałam. — Jest także dzisiaj. Jest ta chwila. Życie nie składa się wyłącznie z przeszłości.
Przez moment panowała cisza.
Nie odpowiedział.
Jedynie powoli opuścił głowę i przytaknął.
Właśnie wtedy z całą pewnością zrozumiałam, że żyjemy w dwóch zupełnie różnych światach.
Ja próbowałam być w teraźniejszości.
On wciąż mieszkał we wczoraj.
Położył się znowu obok mnie.
Odwrócił się plecami.
Mniej więcej dziesięć minut później spał już głęboko.
Naprawdę wystarczyło mu dokładnie dziesięć minut.
Nie powiedział nic więcej.
Ja nie zasnęłam.
Słuchałam jego oddechu.
I próbowałam zrozumieć, co właściwie sprawiło, że ta noc okazała się porażką.
Przecież nie dlatego, że wieczór był nieudany.
Prawdziwy problem polegał na czymś innym: człowiek może tak mocno ugrzęznąć we własnej przeszłości, że teraźniejszość staje się dla niego jedynie dekoracją.
Rano Marek wyglądał na wypoczętego.
Sam zaparzył kawę.
Postawił filiżanki na stole, podszedł do mnie i pocałował mnie lekko w skroń.
— Dawno nie spałem tak spokojnie — powiedział z uśmiechem.
Odwzajemniłam uśmiech.
— Powtórzymy to? — zapytał, puszczając do mnie oko.
W tej samej sekundzie poczułam swoją odpowiedź z absolutną jasnością.
Nie.
Nie chciałam.
Nie dlatego, że był złym człowiekiem.
Był uprzejmy.
Okazywał mi szacunek.
Miał dobre intencje.
A jednak przy nim nie czułam się kobietą.
Czułam się jak widz siedzący w teatralnym fotelu.
Przede mną występował aktor, który bez końca próbował wskrzesić własną legendę.
— Zobaczymy — odpowiedziałam tylko.
Skinął głową.
Spojrzał na mnie w taki sposób, jakby wszystko zrozumiał.
W środku miałam jednak silne przekonanie.
Tak naprawdę nie zrozumiał niczego.
Później napisał do mnie jeszcze kilka razy.
Jego wiadomości, jak zawsze, były grzeczne.
Nie nalegał i nie próbował przekraczać granicy, za którą jego zainteresowanie stałoby się uciążliwe.
Odpowiadałam równie uprzejmie.
Nigdy więcej się jednak nie spotkaliśmy.
I wiesz, co jest w tej historii najdziwniejsze?
Mimo upływu czasu nadal nie potrafię wskazać jednego konkretnego powodu.
Na papierze wszystko wyglądało całkiem poprawnie.
Nie pokłóciliśmy się.
Nikt nikogo nie obraził.
Nie wydarzyło się również żadne wielkie rozczarowanie.
A jednak brakowało czegoś najważniejszego.
Samego życia.
Miałam wrażenie, że naprzeciwko mnie nie siedzi prawdziwy człowiek, lecz postać, która od wielu lat zamieszkuje historie opowiadane przez samą siebie.
Może właśnie w tym tkwił cały sens.
Nie szukałam bohatera, który kiedyś dokonał niezwykłych rzeczy.
Chciałam człowieka żyjącego dzisiaj — oddychającego, śmiejącego się, popełniającego błędy i umiejącego po prostu być sobą.
Marek nadal usiłował udowodnić, że kiedyś był legendą.
I wolał oklaski przeszłości od ciszy teraźniejszości.