– Zina, twoje wnuki zerwały wszystkie moje krzewy jagód! – powiedziała z niedowierzaniem Antonia. Sąsiadka nawet nie drgnęła.
– I co z tego? Przecież to tylko dzieci.
– Jak to „tylko dzieci”? – oburzyła się Antonia. – Zniszczyły cały mój plon!
Każdego ranka Antonia Maria przechadzała się po swoim ogrodzie z kubkiem herbaty, sprawdzając grządki i podziwiając drzewa owocowe.
Ich działka z mężem, Piotrem Adamem, zajmowała piętnaście arów. Połowę stanowił warzywnik z ziemniakami, marchewką i kapustą. Drugą połowę zajmował sad z jabłoniami, gruszami i krzewami.
Szczególnie dumna była z krzewów jagód. Pięć lat temu posadziła pierwsze sadzonki i teraz oczekiwała pierwszego naprawdę dorodnego plonu.
Obok rosły krzewy malin, które co roku obdarzały ją dużymi, słodkimi owocami. Wzdłuż płotu rozciągała się winorośl z ciężkimi gronami.
– Piotr, zobacz, jak pięknie dojrzewają jagody! – wołała do męża.
– Cudownie – zgadzał się on, uśmiechając się.
Latem przyjeżdżały do nich wnuki – Aleksander, lat dwanaście, i Lena, lat dziesięć. Dzieci pomagały w ogrodzie, zbierały owoce, kąpały się w rzece. Antonia rozpływała się z miłości do nich.
Po sąsiedzku mieszkała Zinaida Maria. Jej działka była niewielka, sześć arów, bez warzywnika, tylko kwiaty i mały domek.
Latem przyjeżdżało do niej pięcioro wnucząt w wieku od czterech do czternastu lat. Rodzice pracowali w mieście, a babcia całe lato spędzała z rozbrykanymi dziećmi.
Dzieci zaprzyjaźniły się i biegały między działkami. Antonia nie miała nic przeciwko – wręcz cieszyła się z ich śmiechu.
– Ciociu Mario, możemy się pobawić u was? – pytali sąsiedzi.
– Oczywiście, tylko uważajcie na grządki – odpowiadała z uśmiechem.
Pewnego ranka Antonia zobaczyła niepokojący widok. Niektóre krzewy jagód stały niemal nagie. Zamiast dojrzałych owoców wisiały tylko zielone, niedojrzałe jagody.
– Piotr, chodź tutaj! – zawołała.
– Co się stało? – podszedł mąż.
– Spójrz na jagody! Gdzie owoce?
Piotr przyjrzał się uważnie.
– To dziwne… Wczoraj jeszcze były pełne.
– Może ptaki?
– Ptaki jedzą po jednej jagodzie, a tu wszystko zniknęło. Jakby ktoś celowo zerwał.
Antonia sprawdziła resztę krzewów. Maliny także były niemal puste, nawet zielone owoce zostały zerwane.
– Piotr, i maliny zostały obdarowane!
– Nie może być…
Fakt jednak pozostawał faktem – krzewy, które wczoraj były pełne owoców, dzisiaj stały nagie.
Wieczorem Antonia postanowiła obserwować. Usiadła na ławce z książką, zerkając na sad.
Po godzinie zauważyła, jak przez dziurę w płocie przemykają wnuki Zinaidy. Wszystkie pięcioro ruszyło w stronę krzewów jagód.
– Patrzcie, jakie są piękne! – cieszyła się najmłodsza.
– Zbierajmy wszystko! – zaproponował najstarszy.
Dzieci zaczęły metodycznie zrywać owoce. Jadły po drodze, zapełniały kieszenie i worek znaleziony na miejscu.
– Co wy tutaj robicie? – wyszła zza roślin Antonia.
Dzieci zamarły w miejscu, starsi próbowali schować worek.
– Tylko trochę spróbowaliśmy – tłumaczył trzynastoletni Michał.
– Trochę? Przecież zebraliście wszystkie krzewy!
– Ciociu Mario, możemy jeszcze wziąć? – zapytała czteroletnia Katarzyna. – Są takie smaczne!
– Nie, to nasze owoce, my je sami uprawialiśmy.
Dzieci posmutniały i ruszyły do dziury w płocie. Antonia spojrzała za nimi i udała się do sąsiadki, która siedziała na werandzie.
– Zina, musimy porozmawiać.
– Mów – odparła spokojnie.
– Twoje wnuki zerwały wszystkie moje krzewy jagód!
Sąsiadka nawet nie zdziwiła się.
– I co z tego? Przecież to dzieci.
– Jak to? Zniszczyły cały mój plon! – oburzyła się Antonia.
– No i co z tego? – machnęła ręką Zina. – Będziesz jeszcze uprawiać.
Antonia była zaskoczona.
– „Jeszcze uprawiać”? Przez pięć lat pielęgnowałam jagody! Każdy krzew podlewałam i nawoziłam!
– No to posadź nowe. Czego się martwisz?
– Zina, chociażby mogłaś przeprosić!
– Za co? Dzieci są dziećmi. Co z nimi zrobić?
Rozmowa ugrzęzła w martwym punkcie. Sąsiadka ewidentnie nie uważała zachowania wnuków za coś złego.
Następnego dnia Antonia zauważyła, że zniknęły też grona winogron, które miały dojrzeć pod koniec sierpnia.
– Zina! – krzyknęła przez płot.
– Co teraz?
– Twoje wnuki zerwały teraz winogrona!
– A co w tym złego? Pewnie były kwaśne.
– Oczywiście, że kwaśne! Były jeszcze zielone! Prawie wszystkie grona zerwali!
– No spróbowali i rzucili. Przecież dzieci są ciekawe.
Antonia poczuła, jak w środku gotuje się gniew.
– Zina, twoje dzieci niszczą cały mój sad!
– Nie przesadzaj! Twój sad jest duży i bogaty.
– Co to za różnica? Te rośliny pielęgnowałam latami!
– No to pielęgnuj dalej – rzuciła sąsiadka i weszła do domu, trzaskając drzwiami.
Wieczorem Antonia opowiedziała mężowi o rozmowie.
– Wyobraź sobie, nawet się nie przeprosiła! – powiedziała zrozpaczona. – Mówi, dzieci są dziećmi.
– No i czego oczekiwałaś? – wzruszył ramionami Piotr Adam. – Łatwiej jej machnąć ręką niż prowadzić wychowawcze rozmowy.
– Ale to przecież kradzież!
– Antonia, nie denerwuj się. Dzieci są małe, nie rozumieją.
– Starszy ma trzynaście lat! Już powinien wiedzieć, że nie wolno brać cudzych rzeczy!