Piotr westchnął. Nie chciał kłócić się z sąsiadami przez owoce.
Po kilku dniach zniknęła nawet porzeczka.
– Dosyć! – stanowczo oznajmiła Antonia.
Znów udała się do Zinyidy, która podlewała kwiaty.
– Teraz i porzeczkę zjedli!
– Jaką porzeczkę?
– Moją! Twoje wnuki znów przeskakiwały przez płot!
– Antonia, uspokój się. Przecież dzieci tylko skubnęły owoce, to nie tragedia.
– Nie skubnęły, a zebrały wszystko! Mój cały plon przepadł!
– A czemu obwiniasz dzieci? Sama jesteś winna!
Antonia nie mogła uwierzyć w swoje uszy.
– Jak to „ja winna”?
– Kto pozwolił im biegać po twojej działce? – odparła Zina. – Teraz przyzwyczaili się, że wszystko można.
– Myślałam, że dobrze robię! Chciałam, żeby dzieci się przyjaźniły!
– No i masz rezultat swoich dobrych chęci!
Sąsiadka odłożyła konewkę i ruszyła do domu:
– A jeśli nie chcesz, żeby brali, zrób wyższy płot. W przeciwnym razie każdy będzie przeskakiwał przez dziury.
– Zina, ale trzeba dzieci nauczyć, że nie wolno brać cudzych rzeczy!
– Trzeba, ale po co? I tak nie zrozumieją.
Antonia wróciła do domu ze złamanym sercem. Usiedziała na ławce i zapłakała. Przez tyle lat pielęgnowała sad, czekała na plony, a teraz wszystko zniknęło.
– Tylko nie płacz, Antonia – pocieszał Piotr. – W przyszłym roku będą nowe owoce.
– Nie chodzi o owoce! – łkała. – Chodzi o to, że sąsiadka nawet nie chce przeprosić! Stała się bezczelna!
– No i co z tego? Wiesz, jaka jest.
Rzeczywiście, Zina miała opinię trudnej sąsiadki, ale dotąd Antonia dogadywała się z nią dobrze.
– Piotrze, zróbmy wyższy płot – zaproponowała.
– Możemy, ale będzie kosztować.
– Co robić? Inaczej zniszczą cały sad.
Następnego dnia rozpoczęto budowę nowego ogrodzenia. Piotr przywiózł deski, siatkę, słupy. Pracował od rana do wieczora.
Zina obserwowała z własnej działki, złośliwie komentując:
– No i chciwe! Od dzieci odgradzają się płotem!
Antonia milczała, zaciskając usta.
Wnuki sąsiadki także krążyły przy płocie, szukając nowych dziur, ale Piotr wszystkie zatarł, wypełnił szczeliny.
– Ciociu Mario, dlaczego zbudowaliście płot? – zapytała mała Katarzyna.
– Aby chronić owoce.
– Czy możemy przychodzić się bawić?
– Nie, już nie.
Płot pomógł, ale relacje z sąsiadami zostały nieodwracalnie popsute. Zina odwracała się przy spotkaniach, a dzieci nie odwiedzały już ogrodu.
– Chciwa! – krzyknęły przez płot. – Stara chciwa!
Antonia starała się nie zwracać uwagi, ale serce bolało. Kiedyś ogród wypełniał śmiech dzieci, teraz panowała cisza.
Tymczasem Zina opowiadała innym działkowcom swoją wersję:
– Wyobraźcie sobie, jakie chciwe! Nie pozwalają dzieciom skosztować owoców! Wybudowali wysoki płot!
– A ile zjedli? – dopytywali sąsiedzi.
– Kilka garści! A ona mówi, jakby ukradli miliony!
Wersja Ziny brzmiała lepiej. Kto uwierzy, że dzieci mogły zjeść wszystkie owoce z krzewów?
Stopniowo w całym osiedlu zaczęto uważać, że Antonia jest chciwa i złośliwa, a Zina dobrotliwa babcia, wychowująca sama pięcioro wnuków.
Do końca lata sytuacja tylko się pogarszała. Dzieci, nie mając dostępu do sadu, zaczęły mścić się inaczej – przerzucany piłką, śmieci w ogrodzie. Pewnego ranka Antonia odkryła porozrzucane papierki i niedopałki.
– Zina, wstrzymaj swoje wnuki!
– Co zrobiły?
– Śmieci na warzywniku!
– Skąd wiesz, że to moje? Może wiatr je przyniósł.
Dzieci dalej psociły – podlewały wodą z węża przez płot, rzucały kamyczki w okna. Antonia zdała sobie sprawę, że babcia nie tylko ich nie powstrzymuje, ale wręcz zachęca.
– Może, Piotrze, powinniśmy zgłosić to na policję?
– Antonia, co ty! Przez psoty dzieci ludziom głowę zawracać?
– Ale to wandalizm!
– Poczekajmy. Wkrótce lato się skończy, wyjadą.
I rzeczywiście, pod koniec sierpnia hałaśliwa kompania wróciła do miasta.
Antonia siedziała wieczorem na ławce w ciszy, myśląc o następnym lecie. Pewnie Zina znów przywiezie swoich pięcioro wnuków. Co wtedy?
Znowu napięte stosunki przez płot, znowu kamyczki w ogrodzie i obelgi? Dzieci teraz uznają ją za złą babcię-chciwą, a ich babcia nie zamierza ich przekonywać.
Sad przestał być miejscem radości i odpoczynku – stał się twierdzą, w której trzeba było chronić nie tylko owoce, ale i własny spokój.