Antonina starała się nie reagować, ale bolało ją to bardziej, niż chciała przyznać. Jeszcze niedawno podwórko rozbrzmiewało śmiechem, a teraz między działkami zawisła ciężka, nieprzyjemna cisza.
Tymczasem Zofia zaczęła opowiadać innym działkowcom własną wersję wydarzeń.
— Wyobraźcie sobie, jaka chciwość! Dziecku jednej jagódki żałuje! Płot jak mur postawiła!
— Dużo te dzieci zjadły? — pytali sąsiedzi.
— A gdzie tam dużo. Garstkę może. A ona robi taki dramat, jakby jej majątek wynieśli.
Wersja Zofii brzmiała wygodniej i lżej. Bo kto miał uwierzyć, że piątka dzieci potrafiła ogołocić krzewy z całego plonu?
Powoli wśród działkowców zaczęło krążyć przekonanie, że Antonina jest zachłanna, zgryźliwa i przesadza. A Zofia? Biedna babcia, która sama opiekuje się pięciorgiem wnucząt i jeszcze musi znosić pretensje sąsiadki.
Pod koniec lata zrobiło się jeszcze gorzej. Skoro dzieci nie mogły już wejść do ogrodu, zaczęły mścić się inaczej.
Raz przerzucały przez płot piłkę, innym razem papierki. Pewnego ranka Antonina znalazła między grządkami niedopałki, opakowania po cukierkach i pogniecione serwetki.
— Zofio, upomnij swoje wnuki!
— A co niby zrobiły?
— Naśmieciły mi w ogrodzie.
— Skąd wiesz, że to moje? Może wiatr przyniósł.
I tak ciągnęło się dalej. To chlusnęły wodą z węża przez ogrodzenie, to rzuciły kamykiem w szybę altanki. Antonina coraz mocniej czuła, że Zofia nie tylko ich nie powstrzymuje, ale cichym przyzwoleniem dodaje im odwagi.
— Może trzeba zgłosić to na policję? — zapytała któregoś dnia męża.
— Tosiu, daj spokój. Będziemy ludziom zawracać głowę dziecięcymi wybrykami?
— Ale to już nie są zwykłe wybryki.
— Wytrzymajmy. Lato się kończy, za chwilę pojadą do miasta.
I rzeczywiście, pod koniec sierpnia hałaśliwa gromadka spakowała plecaki, torby i rowerki, a potem odjechała z rodzicami.
Tego wieczoru Antonina siedziała na ławce w ciszy i patrzyła na swój ogród. Myślała o następnym lecie. Zofia zapewne znów przywiezie całą piątkę wnuków. I co wtedy?
Znów wrogie spojrzenia przez płot, znów kamyki w grządkach, wyzwiska i szepty za plecami? Dzieci już teraz uważały ją za złą, chciwą staruchę, a ich babcia wcale nie zamierzała wyprowadzać ich z błędu.
Ogród, który przez lata był dla Antoniny miejscem radości, odpoczynku i dumy, nagle przestał kojarzyć się ze spokojem. Stał się twierdzą. Miejscem, w którym trzeba było bronić nie tylko borówek, malin i winogron, ale także własnego serca i prawa do ciszy.