– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – zapytał ojciec cicho.
– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – powtórzył ojciec prawie szeptem.
– Zosiu, ile ty masz lat? – spytał spokojnie, choć w jego głosie brzmiało już zmęczenie. – Mam wrażenie, że nie jesteś na pierwszym roku studiów, tylko w pierwszej klasie podstawówki. Miłość miłością, ale gdzieś trzeba mieszkać, coś trzeba codziennie jeść, prawda? Dokąd wam tak pilno? Musicie brać ślub od razu jutro, bo inaczej świat się zawali? Nikt nie jest przeciwko twojemu Michałowi. Niech przyjdzie, poznamy go porządnie, porozmawiamy, spotkamy się z jego rodzicami. Dobrze mówię?
– Piotrze, długo jeszcze będziesz? – zapytała Anna, dzwoniąc do męża do pracy.
– Niedługo. Kończę już ostatnie rzeczy – odpowiedział.
– To się nie ociągaj. Musimy porozmawiać – powiedziała nagle żona.
– Stało się coś? – Piotr od razu się zaniepokoił.
– Jak ci to powiedzieć… Jeszcze się nie stało, ale rozmowa jest konieczna – Anna mówiła nerwowo, choć z jej tonu wynikało, że tragedia na razie nie wybuchła.
Po piętnastu minutach głowa rodziny przekraczała już próg mieszkania.
– Co się tutaj wydarzyło? – zapytał ostrożnie, patrząc na żonę.
– Najpierw się przebierz, umyj ręce i nie rzucaj się od razu ratować całego wszechświata – odparła Anna, pocałowała go krótko i lekko popchnęła w stronę łazienki.
Po chwili Piotr wrócił już w domowym ubraniu, z umytą twarzą i rękami, i wszedł do salonu.
– Chodź – powiedziała żona i poprowadziła go do pokoju córki. Zosia siedziała na kanapie, z oczami czerwonymi od płaczu.
– No dobrze, co się stało? – Piotr starał się mówić spokojnie.
– Zapytaj swoją córkę – prychnęła Anna. – No, proszę bardzo, opowiedz ojcu, co wymyśliłaś!
Zosia jeszcze bardziej naburmuszyła się i odwróciła twarz do okna, jakby szyba mogła ją ochronić przed rozmową.
– Dobrze, dziewczyny – Piotr stanowczo uderzył dłonią w blat biurka. – Albo zaraz, spokojnie, bez krzyków i teatralnych scen, wyjaśnicie mi, o co chodzi, albo radźcie sobie same, a ja pójdę odpocząć po pracy.
– My tu za mąż wychodzimy – oznajmiła Anna z gorzkim sarkazmem. – Najlepiej jeszcze dziś. Bez zbędnego przeciągania.
– To znaczy? – Piotr uniósł brwi. – Tak po prostu za mąż? Za kogo, jeśli można wiedzieć?
Ponieważ Zosia uparcie milczała, odpowiedzieć znowu musiała matka.
– Michał Kowalski. Pamiętasz, ostatnio często u nas bywał.
– Aha. Czyli tak, córeczko?
Zosia nie odezwała się ani słowem.
– Kochanie, skończmy te podchody – powiedział już poważniej ojciec. – Mam przed tobą tańczyć, żeby dowiedzieć się czegokolwiek?
– My z Michałem się kochamy! – wyrzuciła z siebie nagle córka. – On jest najlepszy i weźmiemy ślub!
– No, przynajmniej coś zaczyna się wyjaśniać – westchnął Piotr. – Studiuje z tobą?
– Tak. Jesteśmy w jednej grupie.
– Pierwszy rok – mruknął ojciec, ni to ze zrozumieniem, ni to z rezygnacją. – Dzieci…
– Nie jesteśmy dziećmi! – oburzyła się Zosia. – Mamy po osiemnaście lat. Jesteśmy pełnoletni!
– W porządku. Skoro jesteście pełnoletni, to rozumiem, że jesteście dorośli. A z dorosłymi rozmawia się jak z dorosłymi.
– Ja nie chcę rozmawiać! – wybuchnęła. – Zaraz usłyszę: „Jesteście za młodzi, trzeba poczekać, najpierw stanąć na nogi, sprawdzić uczucia” i całą tę nudną gadkę. Wy jesteście tacy mądrzy, dojrzali, rozsądni, a nie potraficie zrozumieć jednej prostej rzeczy: my się kochamy! To są prawdziwe uczucia! A wy chcecie wszystko zniszczyć!
– Zosiu, ja nie zamierzam niczego niszczyć – ojciec westchnął ciężko. – Chcę tylko zrozumieć. Czyli ty i Michał kochacie się, tak?
Zosia zadziornie skinęła głową.
– To już coś. I chcecie się pobrać? Oboje tego chcecie czy tylko ty?
– Tato, nie próbuj obrażać Michała. On też chce, żebyśmy byli małżeństwem.
– Świetnie. Chęci macie. A gdzie będziecie mieszkać? Za co będziecie żyć? Pomyśleliście o tym?
– To nie ma znaczenia! Jeśli ludzie się kochają, reszta nie jest ważna! – zawołała z pasją.
– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – zapytał ojciec bardzo cicho. – Słucham cię i naprawdę mam wrażenie, że nie jesteś studentką pierwszego roku, tylko uczennicą pierwszej klasy. Nawet największa miłość nie zwalnia z tego, że trzeba mieć dach nad głową. Jeść też trzeba codziennie, prawda? Po co ten pośpiech? Jutro ślub, bo już nie możecie wytrzymać? Przecież nikt nie mówi, że twój Michał jest zły. Niech przyjdzie, usiądziemy, porozmawiamy, poznamy jego rodziców. Mam rację? – odwrócił się do żony.
– Masz, i to całkowitą – odpowiedziała Anna. – Tylko jest jeden szczegół. Oni jednak mają powód, żeby się spieszyć.
– Co, Michała biorą do wojska?
– Nie. Nie do wojska i nie Michała. Zosiu, czemu milczysz? Ja mam wszystko mówić za ciebie?
– Nie milczę – burknęła córka ze złością. – Ja i Michał będziemy mieli dziecko.
– Tak… – Piotr wypuścił powietrze, jakby nagle zabrakło mu słów. – I co zamierzacie zrobić?
– Wziąć ślub! Urodzić! I nawet nie próbujcie mnie odwodzić! Nasze dziecko przyjdzie na świat!
– Spokojnie. Nikt cię od niczego nie odwodzi – powiedział ojciec, starając się nie podnieść głosu. – Trzeba to po prostu poukładać. Powiedz lepiej, czy rodzice Michała już wiedzą?
– On dzisiaj… Umówiliśmy się, że każde z nas porozmawia dziś ze swoimi rodzicami.
– I co? Nie zadzwonił jeszcze, jak poszło?
– Nie.
– Dobrze. Jak się odezwie, powiesz mi. A teraz dajcie mi coś zjeść, bo przez wasze dramaty zostanę głodny.
Razem z żoną poszedł do kuchni. Anna szybko odgrzała kolację i postawiła przed nim talerz.
– I co my teraz zrobimy? – zapytała cicho.
– Na razie nie wiem. Naprawdę nie wiem. Poczekajmy, co powiedzą jego rodzice. Może razem znajdziemy jakieś wyjście.
Kolacja ledwie dobiegła końca, kiedy przyszła zła wiadomość od Michała. Jego rodzice byli stanowczo przeciwni. Rozmowa była ciężka i skończyła się awanturą. Sprawy wyglądały niedobrze.
Po kolejnych piętnastu minutach Zosia weszła do salonu z telefonem w dłoni i, zasłaniając mikrofon, powiedziała cicho:
– Mama Michała. Chce porozmawiać z którymś z was.
Anna skrzyżowała ręce na piersi.
– Kochanie, porozmawiaj ty, proszę. Ja nie dam rady.
Piotr spojrzał na żonę z wyrzutem, ale wziął telefon, włączył tryb głośnomówiący i przyłożył palec do ust.
– Halo, dzień dobry. Mówi Piotr Nowak, ojciec Zosi.
– Ewa. Matka Michała. Nasz syn oznajmił dziś, że spotyka się z państwa córką. I, sądząc po jej stanie, zdążyli już posunąć się dalej, niż należało. Teraz mają wielkie plany. Są państwo świadomi sytuacji?
– Tak. Rozmawialiśmy z Zosią.
– Doskonale. W takim razie proszę przyjąć do wiadomości, że my jesteśmy kategorycznie przeciwni tym ich wielkim planom – słowo „plany” wypowiedziała z taką ironią, jakby mówiła o dziecięcej zabawie. – Nasz syn ma studiować, zdobyć zawód, zrobić karierę. Małżeństwo na pierwszym roku, a tym bardziej dziecko, nie mieszczą się w naszych zamierzeniach.
– W naszych planach nagły ślub córki też, proszę pani, nie był przewidziany – odpowiedział Piotr sucho. – Ale Zosia będzie miała dziecko. Dziecko państwa syna, dodam. I co mamy z tym zrobić?
– To, proszę wybaczyć, państwa problem, panie Piotrze. Po pierwsze, wcale nie mam pewności, że to dziecko Michała. Po drugie, nawet jeśli tak jest, ten numer z szybkim ślubem, bo dziewczyna jest w ciąży, z nami nie przejdzie. Państwa córka, jak każda młoda dziewczyna, chce wyjść za mąż, a Michał nie pochodzi z byle jakiego domu. Ma perspektywy, mieszkanie, nazwisko, więc po kobiecemu ja to wszystko rozumiem. Ale jako matka zrobię wszystko, żeby zostawili państwo mojego syna w spokoju. To nie jest tylko moje zdanie. Mąż myśli tak samo. Porozmawialiśmy z Michałem, przyznał nam rację i prosił przekazać państwa córce, żeby więcej go nie niepokoiła. Niech robi, co chce. Niech rodzi albo… To już nas nie dotyczy. Żegnam.
W słuchawce rozległy się krótkie sygnały. Piotr przez chwilę patrzył ciężko na swoje dwie kobiety, a potem powiedział ponuro:
– Słyszałyście? Krótko mówiąc, rodzimy. Dziecko nie jest winne, że jego ojciec okazał się draniem. Nic strasznego. Weźmiesz dziekankę, potem wrócisz na studia. Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Pomożemy finansowo, przy dziecku też posiedzimy. A z tamtymi jeszcze sobie porozmawiamy. Co za ludzie… Jak przychodzi odpowiedzialność, to nagle nikt nic nie wie. No już, uspokójcie się. Popłaczcie, jeśli trzeba, ale krótko. Poradzimy sobie.
Odciągnął Annę na bok i powiedział półgłosem:
– Weź dziś Zosię do siebie, żeby nie zrobiła czegoś głupiego. Pogadaj z nią, uspokój ją. Ja położę się w jej pokoju.
Godzinę później zadzwonił dzwonek do drzwi.
– Kogo tu jeszcze niesie po nocy? – mruknął ze złością Piotr i poszedł otworzyć.
Po chwili wrócił do salonu, a obok niego stał młody mężczyzna.
– Michał! – Zosia zerwała się i pobiegła do niego. – Przyszedłeś po mnie?
– Tak, po ciebie. Panie Piotrze, pani Anno, przyjechałem zabrać Zosię.
– Zabrać dokąd, jeśli to nie tajemnica?
– Jeszcze nie wiem. Pewnie wynajmiemy mieszkanie. Jesteśmy pełnoletni, więc proszę nam nie przeszkadzać. Jedziesz ze mną? – zapytał Zosię.
– Oczywiście! Wszędzie!
– Stop – ojciec podniósł rękę. – Najpierw kilka pytań. Twoja matka powiedziała, że cała wasza rodzina jest przeciwna waszej decyzji z Zosią. Ty podobno też.
– Niezupełnie tak, panie Piotrze. Tak zdecydowała moja matka. Ojciec zgadza się z nią z zasady – powiedział spokojnie, jakby to było oczywiste. – A ja tylko udawałem, że mnie przekonali. Potem wziąłem portfel, dowód, kartę i jestem tutaj.
– No proszę… – Piotr nie ukrywał zaskoczenia, tym razem raczej przyjemnego. – Czyli chcesz zabrać Zosię, wynająć mieszkanie, a za co, przepraszam, zamierzasz to wszystko opłacić?
– Mam trochę odłożonych pieniędzy. Od dwóch lat dorabiam przy stronach internetowych i sklepach online. Po zajęciach mogę pracować więcej. Poza tym mam stypendium. Wystarczy, żebyśmy zaczęli.
– Aha. Nieźle. Co powiesz, żono? Puścimy córkę? Chłopak chyba nie jest taki prosty, jak myśleliśmy.
– Sama nie wiem – Anna wzruszyła ramionami. – Gdzie oni teraz pójdą? Noc jest.
– Słusznie myślisz. Po nocy nigdzie się nie wychodzi. Teraz ustalimy wszystko spokojnie. Chcecie się pobrać?
– Tak! – odpowiedzieli oboje niemal jednocześnie.
– I dziecko urodzić?
Odpowiedź była taka sama.
– W takim razie pomożemy wam, ale pod pewnymi warunkami. Po pierwsze, ty zrobisz wszystko, żeby pogodzić się z rodzicami, a ty, Zosiu, będziesz go w tym wspierać. Michał zostaje dziś u nas. Jest noc, nigdzie nie jedziecie. Pościelimy ci w salonie. Na razie jesteś po prostu gościem i przyjacielem naszej córki. Napiszesz swoim, że nocujesz u znajomych. Później przygotujesz ich na prawdę, ale bez awantur. Studiów nie rzucacie. Zwłaszcza ty – skinął w stronę Michała. – Zosia pójdzie na urlop macierzyński, potem nadrobi. My pomożemy, ile będziemy mogli: pieniędzmi, opieką nad dzieckiem, wsparciem. Ale nie będziemy żyć za was. Ślub proponuję na razie cichy, bez wielkiego wesela. Trzeba oszczędzać. Później możecie zrobić uroczystość. Zgadzacie się?
– Tak – odpowiedział Michał bez chwili wahania.
– A ja jednak chciałam prawdziwe wesele – powiedziała Zosia z wyraźnym rozczarowaniem. – Z welonem, limuzyną, gośćmi…
– To jeszcze nie ten moment – sprzeciwił się narzeczony. – Teraz weźmiemy ślub spokojnie, a za rok albo dwa urządzimy takie wesele, jakie będziesz chciała.
– No dobrze. Skoro tak mówisz…
– W porządku, dzieci. Plan jest jasny, zadania rozdane. Idziemy spać, bo jutro wszyscy wcześnie wstają.
Mimo to Anna zatrzymała męża, kiedy wszedł do kuchni napić się wody.
– Posłuchaj, jak ty tak nagle zmieniłeś front?
– Nagle? – Piotr spojrzał na nią zmęczonym wzrokiem. – Po rozmowie z jego matką aż mnie trzęsło. A potem przychodzi on, chłopak, którego brałem za maminsynka. I co się okazało? Że zachował się jak prawdziwy mężczyzna. Nie uciekł, nie odwrócił się od dziewczyny, którą kocha. Za takiego można wydać córkę.
– Jak zawsze masz rację, kochanie – szepnęła Anna, pocałowała go i poszła rozdzielać wszystkim miejsca do spania.
Tamtej nocy życie dało im wszystkim bolesną lekcję: miłości nie sprawdza się pięknymi słowami, lecz czynami. A czasem najtrudniejsze próby nie niszczą więzi, tylko pokazują, które z nich naprawdę są warte walki.
