– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – zapytał ojciec cicho.
– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – powtórzył ojciec prawie szeptem.
– Zosiu, ile ty masz lat? – spytał spokojnie, choć w jego głosie brzmiało już zmęczenie. – Mam wrażenie, że nie jesteś na pierwszym roku studiów, tylko w pierwszej klasie podstawówki. Miłość miłością, ale gdzieś trzeba mieszkać, coś trzeba codziennie jeść, prawda? Dokąd wam tak pilno? Musicie brać ślub od razu jutro, bo inaczej świat się zawali? Nikt nie jest przeciwko twojemu Michałowi. Niech przyjdzie, poznamy go porządnie, porozmawiamy, spotkamy się z jego rodzicami. Dobrze mówię?
– Piotrze, długo jeszcze będziesz? – zapytała Anna, dzwoniąc do męża do pracy.
– Niedługo. Kończę już ostatnie rzeczy – odpowiedział.
– To się nie ociągaj. Musimy porozmawiać – powiedziała nagle żona.
– Stało się coś? – Piotr od razu się zaniepokoił.
– Jak ci to powiedzieć… Jeszcze się nie stało, ale rozmowa jest konieczna – Anna mówiła nerwowo, choć z jej tonu wynikało, że tragedia na razie nie wybuchła.
Po piętnastu minutach głowa rodziny przekraczała już próg mieszkania.
– Co się tutaj wydarzyło? – zapytał ostrożnie, patrząc na żonę.
– Najpierw się przebierz, umyj ręce i nie rzucaj się od razu ratować całego wszechświata – odparła Anna, pocałowała go krótko i lekko popchnęła w stronę łazienki.
Po chwili Piotr wrócił już w domowym ubraniu, z umytą twarzą i rękami, i wszedł do salonu.
– Chodź – powiedziała żona i poprowadziła go do pokoju córki. Zosia siedziała na kanapie, z oczami czerwonymi od płaczu.
– No dobrze, co się stało? – Piotr starał się mówić spokojnie.
– Zapytaj swoją córkę – prychnęła Anna. – No, proszę bardzo, opowiedz ojcu, co wymyśliłaś!
Zosia jeszcze bardziej naburmuszyła się i odwróciła twarz do okna, jakby szyba mogła ją ochronić przed rozmową.
– Dobrze, dziewczyny – Piotr stanowczo uderzył dłonią w blat biurka. – Albo zaraz, spokojnie, bez krzyków i teatralnych scen, wyjaśnicie mi, o co chodzi, albo radźcie sobie same, a ja pójdę odpocząć po pracy.
– My tu za mąż wychodzimy – oznajmiła Anna z gorzkim sarkazmem. – Najlepiej jeszcze dziś. Bez zbędnego przeciągania.
– To znaczy? – Piotr uniósł brwi. – Tak po prostu za mąż? Za kogo, jeśli można wiedzieć?
Ponieważ Zosia uparcie milczała, odpowiedzieć znowu musiała matka.
– Michał Kowalski. Pamiętasz, ostatnio często u nas bywał.
– Aha. Czyli tak, córeczko?
Zosia nie odezwała się ani słowem.
– Kochanie, skończmy te podchody – powiedział już poważniej ojciec. – Mam przed tobą tańczyć, żeby dowiedzieć się czegokolwiek?
– My z Michałem się kochamy! – wyrzuciła z siebie nagle córka. – On jest najlepszy i weźmiemy ślub!
– No, przynajmniej coś zaczyna się wyjaśniać – westchnął Piotr. – Studiuje z tobą?
– Tak. Jesteśmy w jednej grupie.
– Pierwszy rok – mruknął ojciec, ni to ze zrozumieniem, ni to z rezygnacją. – Dzieci…
– Nie jesteśmy dziećmi! – oburzyła się Zosia. – Mamy po osiemnaście lat. Jesteśmy pełnoletni!
– W porządku. Skoro jesteście pełnoletni, to rozumiem, że jesteście dorośli. A z dorosłymi rozmawia się jak z dorosłymi.
– Ja nie chcę rozmawiać! – wybuchnęła. – Zaraz usłyszę: „Jesteście za młodzi, trzeba poczekać, najpierw stanąć na nogi, sprawdzić uczucia” i całą tę nudną gadkę. Wy jesteście tacy mądrzy, dojrzali, rozsądni, a nie potraficie zrozumieć jednej prostej rzeczy: my się kochamy! To są prawdziwe uczucia! A wy chcecie wszystko zniszczyć!
– Zosiu, ja nie zamierzam niczego niszczyć – ojciec westchnął ciężko. – Chcę tylko zrozumieć. Czyli ty i Michał kochacie się, tak?
Zosia zadziornie skinęła głową.
– To już coś. I chcecie się pobrać? Oboje tego chcecie czy tylko ty?
– Tato, nie próbuj obrażać Michała. On też chce, żebyśmy byli małżeństwem.
– Świetnie. Chęci macie. A gdzie będziecie mieszkać? Za co będziecie żyć? Pomyśleliście o tym?
– To nie ma znaczenia! Jeśli ludzie się kochają, reszta nie jest ważna! – zawołała z pasją.
– Zosiu, ile ty właściwie masz lat? – zapytał ojciec bardzo cicho. – Słucham cię i naprawdę mam wrażenie, że nie jesteś studentką pierwszego roku, tylko uczennicą pierwszej klasy. Nawet największa miłość nie zwalnia z tego, że trzeba mieć dach nad głową. Jeść też trzeba codziennie, prawda? Po co ten pośpiech? Jutro ślub, bo już nie możecie wytrzymać? Przecież nikt nie mówi, że twój Michał jest zły. Niech przyjdzie, usiądziemy, porozmawiamy, poznamy jego rodziców. Mam rację? – odwrócił się do żony.
– Masz, i to całkowitą – odpowiedziała Anna. – Tylko jest jeden szczegół. Oni jednak mają powód, żeby się spieszyć.
– Co, Michała biorą do wojska?
– Nie. Nie do wojska i nie Michała. Zosiu, czemu milczysz? Ja mam wszystko mówić za ciebie?
– Nie milczę – burknęła córka ze złością. – Ja i Michał będziemy mieli dziecko.
– Tak… – Piotr wypuścił powietrze, jakby nagle zabrakło mu słów. – I co zamierzacie zrobić?
– Wziąć ślub! Urodzić! I nawet nie próbujcie mnie odwodzić! Nasze dziecko przyjdzie na świat!