Zauważał go już wcześniej, ale w ten konkretny poniedziałek wszystko zdawało się układać w dziwnie spójną całość. Zegar na wyświetlaczu telefonu pokazał dokładnie 8:12, gdy furgonetka linii nr 7 z piskiem opon zatrzymała się na przystanku. Przy środkowych drzwiach, z niemal zegarmistrzowską precyzją, stał starszy mężczyzna. Miał na sobie ciemną puchową kurtkę i nieco wyciągniętą, robioną na szydełku czapkę. W dłoni ściskał starannie złożoną torebkę z apteki. Starszy pan trzymał się poręczy z taką siłą, jakby chciał poddać ją próbie wytrzymałości, a jego wzrok nie błądził za oknem, lecz spoczywał nisko — tam, gdzie zdarty linoleum na podłodze stykało się ze ścianą, tworząc szarą, smutną linię.
Towarzyszył mu Andrzej, który zazwyczaj pokonywał tę trasę w drodze do pracy. To była krótka, poranna podróż, podczas której Andrzej zazwyczaj odcinał się od świata za pomocą słuchawek. Jednak od dwóch tygodni coraz częściej łapał się na tym, że zdejmuje jedną słuchawkę. Nasłuchiwał dźwięków wnętrza pojazdu, jakby w głębi duszy liczył na to, że stanie się świadkiem jakiejś znaczącej, życiowej zmiany. Ale poranki pozostawały niezmienne: furgonetka trzęsła się na zakrętach, konduktorka głośno upominała pasażerów próbujących jechać na gapę, ktoś nerwowo przeglądał wiadomości, a inni kurczowo trzymali torby na kolanach.
Ten mężczyzna był jak stały punkt na mapie — ten sam czas, ta sama trasa, ten sam rytuał. Andrzej widywał go raz przy oknie, raz przy drzwiach, ale zawsze tylko przez jeden przystanek. Wsiadał na „Sadowej”, przejeżdżał do „Szpitala”, a potem, nie oglądając się za siebie, znikał w stronę długiego, szarego budynku, za którym rozpościerał się zdziczały park.
Tamtego poniedziałku Andrzej znalazł się tuż obok niego. Gdy furgonetka gwałtownie szarpnęła, starszy pan stracił równowagę. Andrzej odruchowo wystawił łokieć, chroniąc go przed uderzeniem o metalowy słupek.
— Ostrożnie — rzucił krótko.
Mężczyzna skinął głową. W jego oczach błąkało się coś na kształt uśmiechu lub po prostu głębokiej wdzięczności.
— Dziękuję — odpowiedział.
Głos miał spokojny i czysty, bez cienia chrypki, jak u kogoś, kto nauczył się ważyć każde wypowiadane słowo. Na kolejnym przystanku wsiadła kobieta o kulach. Andrzej natychmiast ustąpił jej miejsca. Kobieta ciężko usiadła, a starszy pan, jakby kierowany jakimś wewnętrznym kodeksem, również się cofnął, robiąc przejście. Trzymał swoją apteczną torebkę z taką gracją, że nie dotknąłby nikogo nawet w największym tłumie. Andrzej pomyślał, że te ruchy są zbyt precyzyjne, by mogły być dziełem przypadku.
Gdy ruszyli dalej, konduktorka przecisnęła się obok nich z terminalem.
— Płatność! — zażądała oschle.
Mężczyzna spokojnie wyciągnął kartę, poczekał na sygnał i schował ją z powrotem. Andrzej nie mógł nie zauważyć jego dłoni — palce były smukłe, paznokcie zadbane, a na palcu brakowało obrączki. Choć wiedział, że to o niczym nie świadczy, odnotował ten fakt w pamięci. Na przystanku przy szpitalu drzwi się otworzyły. Starszy pan wysiadł, zatrzymując się na moment, by przepuścić innych.
Andrzej, wiedziony impulsem, wysiadł tuż za nim, mimo że do jego celu było jeszcze daleko. Zaskoczył samego siebie, tłumacząc sobie w duchu, że po prostu potrzebuje odrobiny ruchu na świeżym powietrzu. Na przystanku unosił się zapach leków wymieszany z wonią mokrego asfaltu. Mężczyzna nie skierował się jednak do apteki. Przeszedł przez pasy i ruszył w stronę szpitalnego ogrodzenia, gdzie na furtce widniała tablica z godzinami odwiedzin.
Andrzej szedł w pewnej odległości, nie chcąc być posądzonym o natręctwo. Mężczyzna zatrzymał się przy furtce, przeczytał napisy na tablicy, jakby robił to po raz pierwszy w życiu, a potem skręcił w alejkę między topolami. Andrzej zwolnił i w końcu przystanął. Poczuł, że nie ma prawa iść dalej. Gdy postać starszego pana zniknęła między drzewami, Andrzej wrócił na przystanek, wsiadł do kolejnego pojazdu i pojechał do biura, czując na siebie niewytłumaczalną złość. Nigdy nie lubił wtrącać się w cudze życie.
Następnego dnia znów go zobaczył. I kolejnego również. Andrzej zaczął nieświadomie planować swoje poranki tak, by trafić na tę samą linię. Wmawiał sobie, że to czysty zbieg okoliczności, a nie celowe działanie.
W czwartek furgonetka utknęła przed światłami. W środku zrobiło się tłoczno, ktoś nadepnął Andrzejowi na but. Starszy pan stał tuż obok. Andrzej dostrzegł, że z jego torebki wystaje róg papierowej recepty.
— Daleko pan jedzie? — zapytał nagle, sam nie wiedząc, dlaczego to robi.
Mężczyzna spojrzał mu prosto w oczy. Były jasne, zmęczone, ale niezwykle uważne.
— Nie. Tylko jeden przystanek.
— Codziennie?
Andrzej natychmiast pożałował tego pytania — brzmiało zbyt wścibsko. Jednak mężczyzna nie poczuł się urażony, jedynie lekko wzruszył ramionami.
— Prawie.
Andrzej skinął głową, chcąc zakończyć rozmowę, ale cisza między nimi nie była już pusta. Mężczyzna spuścił wzrok, a Andrzej zauważył wystającą nitkę na jego czapce. Chciał o tym wspomnieć, ale ostatecznie zamilkł. Na przystanku przy szpitalu mężczyzna wysiadł, a Andrzej został w środku, bo był już spóźniony. Gdy drzwi się zamknęły, poczuł dziwną stratę, choć przecież nic wielkiego się nie stało.