— Mario, tej porcji lepiej nie ruszaj. To sałatka z majonezem, a tobie przecież takich rzeczy nie wolno — rzucił Artur, nie odrywając nawet oczu od mięsa leżącego na ruszcie. Po chwili sam parsknął śmiechem, jakby właśnie powiedział coś niezwykle błyskotliwego.
Przy stole siedziało dwanaście osób. Letnia weranda naszego domu, ciepły wieczór, talerze, kieliszki, zapach dymu i szaszłyków. Mięso od rana marynowałam sama, potem sama je pilnowałam przy ogniu. Marynatę dopracowywałam prawie trzy lata, aż wreszcie była taka, jak chciałam. Sałatkę, nawiasem mówiąc, też zrobiłam własnymi rękami.
Od siedmiu lat słyszałam to samo. Od pierwszego dnia, kiedy Krzysztof przyprowadził go do mnie, żeby nas poznać. Artur obejrzał mnie wtedy od stóp do głów, zagwizdał cicho i powiedział: „No, Krzychu, nie wiedziałem, że lubisz kobiety z takim rozmachem”. Uśmiechnęłam się. Uznałam, że to żart. Chamski, niezgrabny, ale jednak żart.
Nie mogłam się bardziej pomylić.
Z Krzysztofem pobraliśmy się osiem lat temu. Ja miałam czterdzieści lat, on trzydzieści osiem. Dla nas obojga było to drugie małżeństwo. On pracował jako inżynier w biurze projektowym, a ja wtedy zdążyłam już otworzyć drugi punkt „Słodkiej Sprawy”. Sieci cukierni. Mojej sieci. Zbudowanej od zera, bez kredytów, bez wspólników, bez czyjegoś ratunku. Przez trzy lata każdy zarobiony rubel wracał do firmy. Kiedy podpisywaliśmy akt ślubu, miałam dwie cukiernie. Teraz mam pięć.
Artur był przyjacielem Krzysztofa jeszcze ze szkolnych lat. Razem dorastali, razem służyli, co jesień jeździli na ryby. Dla Krzysztofa był prawie jak brat. Rozumiałam to bardzo dobrze. Chyba właśnie dlatego tak długo znosiłam rzeczy, których nie powinnam była znosić ani dnia.
Krzysztof wiedział o wszystkim. Sama poprosiłam go kiedyś, żeby nic Arturowi nie mówił. Nie chciałam mieszać ich przyjaźni z moimi sprawami zawodowymi. Krzysztof więc milczał.
A Artur rzucał swoje żarciki dalej.
Tamtego wieczoru wyniosłam na werandę ostatni półmisek z pieczonymi warzywami i usiadłam obok męża. Artur akurat nalewał wino do kieliszków. Jego żona, Anna, siedziała naprzeciwko i patrzyła w talerz. Zawsze patrzyła w talerz, kiedy jej mąż zaczynał kolejny popis.
— Mario, do lata mogłabyś chociaż trochę zrzucić — powiedział Artur, podając komuś kieliszek. — Strój kąpielowy jeszcze zakładasz? Czy znowu chowasz się pod pareo?
Przy stole zapadła cisza. Ktoś zakaszlał z zakłopotaniem. Krzysztof położył mi dłoń na kolanie. Ten sam gest, który znałam aż za dobrze. „Wytrzymaj. On przecież nie chciał źle”.
Wzięłam kieliszek. Popatrzyłam prosto na Artura.
— Artur, a ty wiesz, że twoja agencja nadal nie spłaciła kredytu za biuro? — zapytałam spokojnie. Bez nacisku, bez złośliwości. Jakbym mówiła o pogodzie. Wiedziałam o tym, bo Wiktoria kiedyś mimochodem wspomniała, że opóźnienia w makietach tłumaczyli kłopotami z wynajmem.
Jego uśmiech na moment się zachwiał. Naprawdę tylko na ułamek sekundy. Zaraz potem znowu się roześmiał.
— A skąd ty niby wiesz o moim biurze? — obracał kieliszek w palcach. — Krzychu ci się wygadał? No pięknie, bracie.
Krzysztof nic nie powiedział.
Dopiłam wino. Artur natychmiast przerzucił rozmowę na coś innego: piłkę nożną, wakacje, samochód. Wszystko wróciło do normy. A ja pomyślałam tylko: dobrze. Nie pierwszy raz. To też przełknę.
Późno wieczorem, gdy wszyscy już rozjechali się do domów, stałam przy zlewie i myłam naczynia. Krzysztof podszedł od tyłu i objął mnie ramionami.
— Wybacz mu. On po prostu taki jest.
— Ja doskonale wiem, jaki on jest — odpowiedziałam. — Tylko że „on taki jest” nie jest żadnym usprawiedliwieniem.
Krzysztof pocałował mnie w tył głowy i poszedł spać. A ja jeszcze długo stałam przy zlewie. Gorąca woda spływała po moich palcach, lecz nie czułam ani jej ciepła, ani domowego spokoju. Czułam wyłącznie zmęczenie. Siedem lat tych samych przytyków. Siedem lat tych samych wymówek Krzysztofa. Siedem lat tego samego ciężkiego milczenia przy stole.
Miesiąc później zadzwonił Artur. Zaprosił nas na swoje urodziny. Kończył czterdzieści dwa lata.
Upiekłam tort. Może to było głupie. Ale jestem cukiernikiem. Zrobiłam trzypiętrowy, oblany czekoladową polewą, z karmelową dekoracją. Sześć godzin pracy. Osobno beza, osobno przełożenie, osobno ozdoby. Ważył prawie cztery kilogramy.
Krzysztof niósł pudełko do samochodu tak ostrożnie, jakby trzymał w rękach dziecko.
— Cudo — powiedział. — Arturowi szczęka opadnie.
I rzeczywiście opadła. Tylko zupełnie nie tak, jak się spodziewaliśmy.
Było około dwudziestu gości. Restauracja, którą Artur wynajął na cały wieczór. Długi stół, śnieżnobiałe obrusy, muzyka na żywo. Anna w nowej sukience, cicha jak zawsze. Artur w centrum uwagi. Opalony, z szerokim białym uśmiechem, w koszuli za jakieś trzydzieści tysięcy. Ściskał wszystkich wchodzących, mężczyzn klepał po ramionach, kobietom całował dłonie. Człowiek pełen uroku. O ile nie poznało się go bliżej.