Katarzyna runęła nagle na podłogę pośród weselnych gości, jakby w jednej chwili ktoś odciął ją od świata. Jeszcze tego samego dnia jej ciało trafiło do prosektorium. Ale młoda salowa zauważyła coś, czego nie potrafiła wyrzucić z głowy: twarz panny młodej nie miała w sobie martwego chłodu, a spod białej koronki zdawało się przebijać coś cichego, kruchego, przerażająco żywego.
To, co stało się później, odebrało wszystkim mowę 😯
Rankiem przed budynkiem zatrzymała się karetka. Jej sygnał urwał się ostro, jak przecięta nić, a po chwili na podjazd zaczęły wjeżdżać samochody przybrane białymi wstążkami i bukietami. Przed drzwiami prosektorium zebrał się orszak, który jeszcze kilka godzin wcześniej miał prowadzić pannę młodą ku szczęściu. Goście w eleganckich ubraniach stali bezradnie — jedni szlochali, inni patrzyli przed siebie tak pusto, jakby nie rozumieli, gdzie się znaleźli.
Pannę młodą przeniesiono na noszach. Leżała w koronkowej sukni, z perfekcyjnie upiętymi włosami i bukietem położonym na piersi. Tuż obok szedł jej narzeczony, Piotr. Nie krzyczał, nie łamał się w rozpaczy, nie rzucał na nosze. Patrzył na nią długo i nieruchomo, jak człowiek, który jeszcze nie pozwolił prawdzie wejść do środka, jakby wciąż czekał, że ktoś powie: to pomyłka.
Ewa widziała wszystko z korytarza. W prosektorium pracowała od niedawna i na początku lęk ściskał jej gardło przy każdym metalicznym odgłosie. Śniły jej się wąskie przejścia, ciężkie drzwi, białe kafelki i chłód, który wchodził pod skórę. Pewnego dnia starszy lekarz, doktor Malinowski, powiedział do niej:
— Umarłych nie trzeba się bać. Bardziej uważaj na tych, którzy oddychają, chodzą po ulicach i potrafią się uśmiechać.
Od tamtej rozmowy nauczyła się patrzeć na zmarłych inaczej. W ich milczeniu nie było już zagrożenia. Nie mogli nikogo skrzywdzić.
Kiedy rodzinę i gości wyprowadzono, ciało panny młodej zostało w jednym z boksów. Lekarz zerknął na dokumenty niedbale, jakby chciał jak najszybciej zamknąć sprawę, po czym rzucił:
— Sekcja jutro. Ty kończysz zmianę i nie zostawaj tu bez potrzeby.
— Czy przyczyna zgonu jest już pewna? — zapytała Ewa.
Nie odpowiedział. Odwrócił się i wyszedł. W sali została tylko cisza.
Ewa została sama. Zrobiła kilka kroków w stronę stołu. Katarzyna wyglądała nienaturalnie spokojnie. Jej skóra nie była szara ani ziemista. Wargi nie przybrały sinego koloru. Na policzkach wciąż utrzymywał się delikatny róż, tak lekki, jakby pod skórą nadal krążyło ciepło.
Ewa ściągnęła brwi. W prosektorium zawsze było zimno. Ciała błyskawicznie traciły temperaturę.
Dotknęła dłoni dziewczyny i natychmiast cofnęła palce. Skóra nie była lodowata.
Spróbowała ponownie, tym razem wolniej, ostrożniej, jakby bała się, że sama siebie oszukuje. Pod opuszkami poczuła miękkość, która nie pasowała do śmierci. Przez jedną krótką chwilę miała wrażenie, że pierś panny młodej uniosła się niemal niezauważalnie.
— To przecież niemożliwe… — wyszeptała.
Pochyliła się i przyłożyła ucho do piersi dziewczyny. W martwej ciszy prosektorium usłyszała coś tak słabego, że mogło być złudzeniem.
Bicie serca.
Ewa odskoczyła, zasłaniając usta dłonią. Jeśli się nie myliła, tę młodą kobietę można było pochować żywą.
Nie straciła ani sekundy. Wypadła na korytarz i niemal pobiegła do gabinetu doktora Malinowskiego.
— Proszę iść ze mną. Natychmiast. Ona żyje. Musi pan to sprawdzić.
Lekarz oderwał wzrok od papierów, a na jego twarzy pojawiło się rozdrażnienie.
— Kto żyje?
— Panna młoda. Ma ciepłe ciało. I serce… jej serce bije. Słyszałam.
Westchnął, odłożył długopis i podniósł się z krzesła z taką niechęcią, jakby przeszkodziła mu w czymś zupełnie błahym.
— Dobrze. Chodźmy. Ale jeśli znowu dałaś się ponieść nerwom, będziesz musiała napisać wyjaśnienie.
Weszli do boksu. Dziewczyna leżała tak samo jak wcześniej — nieruchomo, z zamkniętymi powiekami, w białej sukni, która w tym miejscu wyglądała upiornie nie na miejscu.
Doktor podszedł do stołu, założył rękawiczki i rozpoczął badanie. Dotknął szyi, sprawdził źrenice, przyłożył stetoskop do piersi.
Ewa nie spuszczała z niego oczu.
— I co? — spytała półgłosem.
Lekarz wyprostował plecy.
— Przez kilka godzin ciało może utrzymywać ciepło. To się zdarza. A to, co uznałaś za puls, mogło być zwykłym skurczem mięśni. Przy niektórych zatruciach występują odruchy pośmiertne.
— Ale ja słyszałam serce.
— Wydawało ci się. Badano ją już na sali weselnej. Nie ma akcji serca.
Ściągnął rękawiczki i wrzucił je do pojemnika.
— Nie nakręcaj się. To trudna praca. Z czasem przestaniesz widzieć rzeczy, których nie ma.
Wyszedł, zostawiając ją samą.
Ewa znów zbliżyła się do stołu. Dziewczyna wyglądała zbyt żywo, zbyt spokojnie, zbyt ciepło jak na kogoś, kto miał już nie należeć do tego świata.
Po kilku minutach wydało jej się, że palce Katarzyny poruszyły się ledwie dostrzegalnie.
Ewa pochyliła się gwałtownie.
— Jeśli mnie słyszysz, daj jakiś znak — szepnęła.
Nic się nie stało.