Pożegnałam się z teściową, ale przez przypadek nie zakończyłam połączenia.
Katarzyna postawiła filiżankę naparu z melisy na szklanym stoliku i ciężko opadła na miękki fotel.
Po każdej rozmowie z teściową zostawało w niej coś lepkiego i nieprzyjemnego, choć pani Halina zawsze mówiła cicho, łagodnie, niemal z przesadną delikatnością. Nawet teraz, kiedy po raz kolejny prosiła o pieniądze, przepraszała tak często, jakby każde zdanie było dla niej osobnym przewinieniem.
— Kasiu, wybacz mi, starej kobiecie — zawodziła z poczuciem winy. — Wiem, że znów zawracam ci głowę. Ale lekarze ostrzegli, że tych zabiegów nie wolno przerwać. A z mojej emerytury, sama rozumiesz…
Katarzyna odruchowo skinęła głową, chociaż kobieta po drugiej stronie i tak nie mogła tego zobaczyć.
Trzy miesiące wcześniej pani Halina, płacząc przez telefon, opowiedziała jej o diagnozie: początkowa choroba zwyrodnieniowa stawów i konieczność regularnych, kosztownych zabiegów, żeby nie dopuścić do kalectwa. Katarzyna oczywiście nie potrafiła odmówić. Pięćdziesiąt tysięcy złotych miesięcznie nie było dla jej firmy kwotą, która mogłaby ją zachwiać, a zdrowie bliskiej osoby wydawało się ważniejsze niż pieniądze.
— Pani Halino, proszę się nie denerwować — odpowiedziała ciepło. — Jutro przeleję potrzebną sumę. I proszę już przestać ciągle przepraszać. Przecież jesteśmy teraz rodziną.
— Ach, Kasiu, ty jesteś prawdziwym skarbem! Nasz Mareczek miał ogromne szczęście, że spotkał taką żonę. Boże, czym ja sobie zasłużyłam na takie dobro?
Katarzyna cierpliwie wysłuchała kolejnej fali wdzięczności, pożegnała się i nacisnęła przycisk zakończenia rozmowy. Na długie, puste pogawędki naprawdę nie miała czasu.
Firma odzieżowa „KasiaModa” wymagała jej stałej obecności. Następnego dnia miała się odbyć prezentacja nowej kolekcji, a dzień później czekały ją poważne rozmowy z potencjalnym inwestorem. Mając dwadzieścia osiem lat, Katarzyna zarządzała trzydziestoosobowym zespołem. Niewielki projekt, który kiedyś pomógł jej uruchomić ojciec, po latach pracy zamienił się w rozpoznawalną i solidną markę.
Już sięgała po tablet, żeby sprawdzić ostatnie szkice, kiedy nagle dobiegły ją znajome głosy. Najpierw pomyślała, że w drugim pokoju gra telewizor, bo Marek lubił zostawiać włączone różne programy publicystyczne. Ale jeden z głosów zbyt mocno przypominał głos jej teściowej.
— Mareczku, znowu mi się udało! Jutro twoja żonka znów posmaruje mi rączkę złotem! — pani Halina roześmiała się lekko i wesoło.
Katarzyna znieruchomiała.
To naprawdę była teściowa. Tylko skąd dochodził jej głos? Spojrzała na telefon i zobaczyła podświetlony ekran z aktywnym połączeniem. Najwyraźniej przycisk nie zadziałał, kiedy próbowała zakończyć rozmowę.
— Ile tym razem dostaniesz? — zapytał Marek.
Serce Katarzyny uderzyło szybciej. Mąż powinien być w biurze i pracować nad ważnym projektem przebudowy strony internetowej. Dlaczego więc w środku dnia siedział u matki?
— Pięćdziesiąt tysięcy, jak zawsze. Aż rozczulające, jak szczerze martwi się o moje zdrowie!
Znowu rozległ się śmiech. Razem z panią Haliną śmiał się Marek.
— Mamo, jesteś genialna! A ta wymyślona choroba stawów to po prostu mistrzostwo.
Katarzyna powoli podniosła telefon. Jej palce ledwie zauważalnie drżały.
Co znaczy „wymyślona”? Przecież własnymi oczami widziała wyniki badań i zalecenia, które pokazywała jej pani Halina.
— Jaka tam genialna! — prychnęła teściowa. — Po prostu twoja żona jest niewiarygodnie naiwna. No i bardzo hojna, a to cenna cecha! Korzystaj z okazji, synku. Tylko nie przegap właściwego momentu.
— Nie przegapię. Chcę nowy samochód z salonu. I nie żadnego chińczyka, tylko porządny europejski model. Najlepiej mercedesa. Taki, który będzie kosztował co najmniej pół miliona.
— No proszę! Ale masz wymagania!
— A co, mam całe życie jeździć tym starym oplem? Przecież nie bez powodu ożeniłem się z bogatą kobietą.
Ożeniłem się z bogatą. Korzystaj z okazji.
Katarzyna kilka razy wzięła głęboki, powolny oddech. Jej umysł nie chciał przyjąć tego, co właśnie słyszała.
To mówił jej Marek. Ten sam lekki, uroczy mężczyzna z cudownym poczuciem humoru, który oczarował ją w zaledwie kilka tygodni. Marek, którego poznała we własnym biurze i w którym zakochała się jak nastolatka. Marek, który pół roku temu, ze łzami w oczach, poprosił ją o rękę i mówił o wielkiej miłości oraz wspólnej przyszłości.
— Tylko ostrożnie, żeby niczego nie zaczęła podejrzewać — niemal szeptem ostrzegła pani Halina. — Kasia jest ufna, ale przecież nie jest zupełnie głupia, skoro potrafiła rozwinąć taki biznes.
— Mamo, nie opowiadaj bzdur. Ona jest teraz tak zakochana, że gdybym poprosił, zdjęłaby mi gwiazdkę z nieba. Trzeba to tylko dobrze podać. Powiem jej, że drogi samochód jest mi potrzebny do pracy, do wizerunku i na spotkania z klientami.
— Zuch chłopak! Tak się bałam, że wybierzesz sobie jakąś pustą kokietkę. A ty nawet zakochać się potrafiłeś rozsądnie!
— Zakochać? — Marek parsknął złośliwym śmiechem. — Mamo, ty to masz wyobraźnię. Wyglądam ci na nieuleczalnego romantyka? Po prostu dobrze się ustawiłem. I prywatnie, i zawodowo.
Katarzyna zamknęła oczy i spróbowała uspokoić oddech. A więc pół roku małżeństwa, które uważała za najszczęśliwszy czas swojego życia, dla niego było tylko korzystną transakcją. A nieistniejąca choroba jego matki okazała się wygodnym sposobem na regularne wyciąganie pieniędzy.
— Ale ja i tak trochę się boję — ciągnęła pani Halina. — A jeśli kiedyś zaproponuje, że pójdzie ze mną do lekarza?
— Wyluzuj, mamo. Po pierwsze, Kasia nie ma ani chwili wolnego. Po drugie, nie zna się na medycynie. Wystarczą jej podrobione zaświadczenia. Gdyby jednak zaczęła pytać, powiem, że krępujesz się wspólnych wizyt albo wymyślę coś innego. Nie martw się.
Katarzyna przycisnęła telefon bliżej ucha.
Czyli dokumenty, które teściowa tak wzruszająco jej pokazywała, były fałszywe. A ona nawet nie próbowała sprawdzić, czy są prawdziwe. Czy komukolwiek przyszłoby do głowy wątpić w słowa chorej kobiety z rodziny?
— Swoją drogą — Marek mówił już rzeczowym tonem — za dwa, trzy miesiące trzeba będzie powoli kończyć tę historię z zabiegami. Zacznę ją przygotowywać do zakupu auta. Jakoś połączę to z pracą.
— A jeśli Katarzyna zaproponuje, żeby kupić samochód służbowy przez firmę?
— Nie zaproponuje. Ona ma wszystko ściśle rozdzielone: firma osobno, rodzina osobno. Pewnie tatuś tak ją nauczył, kiedy podał córeczce gotowy biznes na srebrnej tacy.
Katarzyna zacisnęła dłonie tak mocno, że paznokcie wbiły się w skórę.
Jakby to nie ona przez pięć lat rozwijała firmę, nie spędzała bezsennych nocy nad projektami, nie szukała klientów, dostawców i ludzi do zespołu. Ojciec rzeczywiście dał jej kapitał na start i poparł jej decyzję. Ale cała reszta była wynikiem jej własnej pracy. W oczach męża i tak pozostawała bogatą naiwniaczką, której troskliwy tata kupił kosztowną zabawkę.
— Wiesz, co jest najzabawniejsze? — mówił dalej Marek. — Ona naprawdę wierzy, że szaleję za nią z miłości. Widziałaś, jak Kasia promienieje, kiedy wracam do domu? Taki ufny kociak.
— Mareczku — głos matki nagle złagodniał — naprawdę nic do niej nie czujesz? Ona przecież ogólnie jest dobrą dziewczyną.
— Co mają do tego uczucia? Nie jestem przecież okrutny. Jasne, że ją lubię. Ale przede wszystkim Kasia jest bardzo wygodna. Wysokie dochody, świetne perspektywy i ładna, bogata żona. Większość facetów może o czymś takim tylko marzyć.
— To prawda — przyznała teściowa. — Tylko postaraj się niczego nie zepsuć. A jeśli jednak zacznie coś podejrzewać?
— Niczego nie zrozumie. Za bardzo ufa ludziom. Jak myślisz, dlaczego tak szybko poprosiłem ją o ślub? Zrozumiałem, że taka dziewczyna długo sama nie zostanie: ładna, skuteczna i dobra. Druga taka szansa mogłaby mi się już nie trafić.
Katarzyna wolno podniosła się z fotela i podeszła do okna. Za szybą widać było dachy domów jednorodzinnych. Niedawno kupiła tu przestronny, dwupiętrowy dom. Marek żartował, że teraz będą mieli idealne miejsce na wielkie rodzinne spotkania. Jeszcze pół roku temu takie słowa wydawały jej się romantyczne.
— Słuchaj, może w weekend zrobimy rodzinny obiad — zaproponował nagle Marek. — Kasia sama niedawno pytała, kiedy zaprosimy wszystkich do nowego domu.
— A po co ci to?
— Pokażę, jakim jestem troskliwym rodzinnym człowiekiem. Będzie w świetnym nastroju i wtedy zacznę temat samochodu. Po takim ciepłym, rodzinnym wieczorze ukochanemu mężowi na pewno nie odmówi.
Rodzinny obiad. Katarzyna mimowolnie się uśmiechnęła.
Cóż za wspaniała ironia. Ona naprawdę marzyła, żeby zaprosić bliskich do nowego domu. Chciała pokazać, jak zgodną rodziną się stali i jak dobrze wszyscy się dogadują. Szczególnie dumna była ze swoich relacji z panią Haliną, bo przecież nie każda synowa trafia na tak mądrą, taktowną i opiekuńczą teściową.
— Naprawdę chcesz urządzić taki wieczór?
— Jasne. Zaprosimy twoją siostrę z mężem, mojego brata i resztę rodziny. Kasia będzie zachwycona, a ja dostanę wymarzone auto.
W słuchawce rozległy się kroki.
— Dobra, mamo, muszę lecieć. Trzeba wrócić do biura, zanim ktoś doniesie żonie, że nie było mnie przy stanowisku.
— Idź, synku. Tylko pamiętaj: we wszystkim trzeba zachować umiar. Samochód samochodem, ale kury znoszącej złote jajka nie warto jeszcze zarzynać.
Katarzyna usłyszała dźwięk zamykanych drzwi, a potem szelest. Najwyraźniej pani Halina wreszcie wzięła telefon do ręki. Połączenie się urwało.
Przez kilka minut Katarzyna stała nieruchomo przy oknie, próbując zrozumieć wszystko, co usłyszała.
Kura znosząca złote jajka. Niezwykle trafne określenie.
Uśmiechnęła się krzywo i otworzyła aplikację, która zapisywała rozmowy telefoniczne.
Nawyk automatycznego nagrywania połączeń został jej jeszcze z pierwszego roku prowadzenia firmy. Wtedy jeden z dostawców próbował wycofać się z ustnych ustaleń. Od tamtej pory każda rozmowa trafiała do zabezpieczonej chmury.
Potrzebny plik był na miejscu. Dwadzieścia trzy minuty obejmujące jej rozmowę z teściową i wszystko, co wydarzyło się po przypadkowo niezakończonym połączeniu.
Katarzyna przewinęła nagranie i ponownie odsłuchała najostrzejsze fragmenty.
„Ożeniłem się z bogatą kobietą”, „naiwna i hojna głupia”, „kura, która znosi złote jajka”.
Każde zdanie bolało, ale wraz z bólem narastał w niej chłodny, twardy gniew.
Przez pół roku żyła w świecie, który nie istniał. W świecie, gdzie kochający mąż każdego ranka całował ją czule przed wyjściem do pracy, a dobra teściowa pytała o zdrowie i sukcesy. W rzeczywistości ci ludzie traktowali ją jak stałe źródło pieniędzy.
Telefon zawibrował. Przyszła wiadomość od Marka:
„Słoneczko, dziś się spóźnię. Projekt jest trudny, muszę dokończyć makietę. Nie czekaj z kolacją. Kocham cię”.
Katarzyna przeczytała tekst dwa razy.
Trudny projekt. Oczywiście. Omawianie z matką nowych metod wyłudzania pieniędzy rzeczywiście wymagało sporego wysiłku. Na końcu wiadomości błyszczało serduszko. Mąż doskonale odgrywał rolę zakochanego partnera.
Zaczęła pisać:
„Dobrze, kochanie. Tylko się nie przemęczaj!”
Potem skasowała zdanie i odpisała krótko: „Dobrze”.
Teraz musiała wszystko spokojnie przemyśleć.
Mogła już następnego dnia złożyć pozew rozwodowy, wystawić Marka za drzwi z jedną walizką i spróbować zapomnieć o tej rodzinie jak o złym śnie. Ale taki koniec wydał jej się zbyt prosty. Przez pół roku ją okłamywali, zachwycali się własnym sprytem i wyśmiewali jej zaufanie. Czy naprawdę mieli po prostu odejść po zwykłym pożegnaniu?
A rodzinny obiad, wymyślony przez samego Marka, dawał idealną okazję, żeby postawić piękną kropkę.
Katarzyna otworzyła kontakty i zadzwoniła do młodszej siostry, Moniki.
— Kasia, cześć! Co u ciebie? Dawno nie rozmawiałyśmy.
— Cześć, Moniu. Chcę ci coś zaproponować. Pamiętasz dom, który kupiłam krótko przed ślubem?
— Jasne! Widziałam zdjęcia. Jest niesamowity!
— W sobotę chcę zrobić duży rodzinny obiad i zaprosić wszystkich bliskich. Przyjedziecie z Piotrem?
— Świetny pomysł! Oczywiście, że będziemy. Kogo jeszcze zapraszasz?
— Rodziców, panią Halinę, brata Marka z żoną i dziećmi. Myślę, że zbierze się około dziesięciu osób.
— Super. Mamy coś przywieźć?
— Nic nie trzeba. Wszystko przygotuję. Po prostu przyjedźcie w dobrym nastroju.
Po zakończeniu rozmowy Katarzyna sporządziła pełną listę gości. Towarzystwo zapowiadało się naprawdę ciekawie. Zwłaszcza że jej ojciec nigdy do końca nie ufał Markowi i uważał go za zbyt lekkiego, choć nigdy nie powiedział tego wprost.
Następne dwa dni przypominały prawdziwy odcinek „Mody na sukces”.
Na zewnątrz Katarzyna żyła jak zwykle: pracowała, rozmawiała z mężem i odpowiadała na troskliwe wiadomości jego matki. Jednocześnie w środku dojrzewał plan, coraz chłodniejszy, dokładniejszy i bardziej przejrzysty.
Już następnego ranka Marek sam poruszył temat rodzinnego spotkania.
— Słoneczko — powiedział przy śniadaniu — może zaprosimy wszystkich do twojego nowego domu?
— Jaki wspaniały pomysł! — odparła Katarzyna z zachwytem. — Właśnie niedawno o tym myślałam. Kiedy?
— Może w sobotę. Ja zadzwonię do mamy i brata, a ty zaprosisz swoich.
— Świetnie, umówione!
— Będzie cudownie.
Mąż pocałował ją w policzek i poszedł szykować się do pracy. Katarzyna została w kuchni, powoli dopijając kawę.
Masz rację, Marku. Będzie po prostu cudownie.
W czwartek wieczorem teściowa przysłała kolejną wiadomość:
„Kasiu, przepraszam, że znów przeszkadzam. Czy mogłabyś przelać jeszcze dziesięć tysięcy? Lekarz przepisał dodatkowe leki, a na koncie prawie nic mi nie zostało”.
Katarzyna przelała pieniądze, zastanawiając się, na co naprawdę zostaną wydane.
Na nową torebkę? Kolację w drogiej restauracji? A może na meble albo sprzęt do mieszkania?
„Oczywiście, pani Halino. Pieniądze już wysłane. Bardzo czekam na panią w sobotę!”
„Dziękuję, kochana! Nie mogę się doczekać, aż zobaczę twój piękny dom”.
Katarzyna uśmiechnęła się bez wesołości i odłożyła telefon.
Sobota była słoneczna i ciepła.
Od rana gospodyni zajmowała się ostatnimi przygotowaniami: sprawdzała nakrycie stołu, ustawiała bukiety i testowała domowy system audio. Szczególną uwagę poświęciła głośnikom w salonie. Dźwięk musiał dobrze roznosić się nie tylko po domu, ale również po tarasie i ogrodzie.
Marek cały czas kręcił się obok.
— Ale wystawny stół przygotowałaś! Naprawdę robi wrażenie — zachwycał się, poprawiając serwetki.
— Kochanie, pierwszy raz przyjmujemy rodzinę w tym domu. Chcę, żeby wszystko wypadło idealnie.
— Oczywiście. W końcu to nasz dom — powiedział cicho Marek, po czym szybko dodał głośniej: — Jasne, słoneczko. Jak zwykle masz rację.
Katarzyna uśmiechnęła się w duchu. Dom kupiła za własne pieniądze jeszcze przed ślubem. Marek jednak najwyraźniej uważał, że po podpisaniu aktu małżeństwa automatycznie zyskał prawo do majątku żony.
Pierwsi przyjechali rodzice Katarzyny. Ojciec jak zawsze mówił niewiele, ale uważnie obejrzał dom i z aprobatą skinął głową. Matka od razu poszła pomóc córce przy ostatnich przygotowaniach.
— Kasiu, jaka ty jesteś dzielna — mówiła, rozstawiając półmiski z przystawkami. — Dom jak z marzeń, mąż taki uważny. Pięknie ułożyło ci się życie.
— Tak, mamo — odpowiedziała cicho Katarzyna. — Mąż rzeczywiście jest bardzo uważny.
Potem przyjechali Monika z Piotrem, zaraz po nich Paweł z rodziną. Ostatnia zjawiła się pani Halina. Wyglądała znakomicie: miała elegancką, nową sukienkę i drogą torebkę.
Katarzyna od razu zauważyła, że sam dodatek kosztował pewnie nie mniej niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Ciekawe, czy kupiono go za pieniądze od nieistniejącej choroby stawów, czy teściowa miała jeszcze jakieś inne źródło dochodu.
— Kasiu, moja droga! — pani Halina ucałowała synową w oba policzki. — Jaki niesamowicie piękny dom! Mareczek dużo opowiadał, ale nawet nie wyobrażałam sobie, że jest tu aż tak cudownie.
— Dziękuję. Proszę wejść i czuć się jak u siebie.
Obiad zaczął się w ciepłej, rodzinnej atmosferze. Goście chwalili jedzenie, wnętrza i doskonały gust gospodyni. Marek popisywał się wyjątkową galanterią: nalewał wino, opowiadał zabawne historie i z wielkim zaangażowaniem udawał idealnego męża oraz zięcia. Jego matka również świetnie grała swoją rolę. Pytała rodziców Katarzyny o zdrowie, interesowała się pracą Moniki i rozczulała się zachowaniem dzieci Pawła.
— Wiecie państwo — odezwał się ojciec Katarzyny, kiedy na stole pojawił się deser — trochę się martwiłem, gdy córka tak szybko zdecydowała się wyjść za mąż. Ale teraz widzę, że się nie pomyliła. Marku, okazałeś się dobrym człowiekiem rodzinnym.
— Dziękuję, panie Janie — odparł skromnie zięć. — Staram się być godny pańskiej córki.
Pod stołem Katarzyna mocno ścisnęła serwetkę.
Godny. Oczywiście.
— Tak miło patrzeć, jak się o siebie troszczycie — podjęła matka. — Pani Halina opowiadała, że Kasia pomaga opłacać leczenie. To naprawdę wzruszające. Nie każda synowa umiałaby tak postąpić…
— Nawet pani nie wie! — teściowa uniosła dłonie. — Nasza Kasia to nie kobieta, tylko złoto. Taka dobra, serdeczna i hojna. Ja ją po prostu uwielbiam!
— A co pani dokładnie dolega? — zapytała Monika. — Mam nadzieję, że to nic groźnego?
— Zwykłe problemy związane z wiekiem — odpowiedziała lekko pani Halina. — Zaczęły się kłopoty ze stawami. Lekarze przepisali kosztowne zabiegi, no ale cóż zrobić? Dobrze, że Kasieńka zgodziła się pomóc.
— Choroba zwyrodnieniowa potrafi być poważna — zmarszczył brwi ojciec. — Leczenie koniecznie trzeba doprowadzić do końca.
Katarzyna wstała od stołu.
— Przepraszam, sprawdzę ekspres do kawy. I przy okazji włączę państwu coś ciekawego.
Wyszła do holu, wyjęła telefon i znalazła właściwy plik audio. Serce biło jej tak mocno, że puls czuła aż w skroniach. Połączyła się z systemem dźwiękowym i nacisnęła odtwarzanie.
Najpierw z głośników popłynął jej własny głos. Potem nastąpiła krótka pauza, szelest i wesoły głos teściowej:
— Mareczku, znowu mi się udało! Jutro synowa znów posmaruje mi rączkę złotem!
Na tarasie i w salonie natychmiast zapadła martwa cisza. Katarzyna wróciła do stołu i spokojnie usiadła na swoim miejscu. Wszyscy patrzyli na nią z niezrozumieniem. Tylko Marek i jego matka pobledli jak ściana.
— Ile tym razem dostaniesz?
— Pięćdziesiąt tysięcy, jak zawsze. Aż śmieszne, jak szczerze przejmuje się moim zdrowiem.
Na twarzy matki Katarzyny pojawiło się kompletne osłupienie. Monika uchyliła usta ze zdumienia. Paweł zmarszczył czoło, próbując zrozumieć, co się dzieje.
— Mamo, jesteś genialna! Historia z chorobą stawów wyszła znakomicie.
— Kasiu — zapytał cicho ojciec — co to za rozmowa?
Córka uniosła jednak palec. Najważniejsze słowa dopiero miały paść.
— Jaka tam genialna — ciągnął z głośników głos pani Haliny. — Po prostu twoja żona jest niewiarygodnie naiwną głupią. Za to bardzo hojną głupią.
Paweł gwałtownie odstawił kieliszek na stół. Jego żona zasłoniła usta dłonią. Rodzice Katarzyny zastygli, niezdolni wypowiedzieć choćby słowa.
— Przecież nie bez powodu ożeniłem się z bogatą kobietą! — wyraźnie rozległ się głos Marka.
— Marek — ochryple odezwał się jego brat — co to ma znaczyć?
Ale mężczyzna nie potrafił odpowiedzieć. Wczepił palce w krawędź stołu i z prawdziwym przerażeniem patrzył na żonę.
— Jak myślisz, dlaczego tak szybko poprosiłem ją o ślub? Zrozumiałem, że taka dziewczyna długo sama nie zostanie: ładna, skuteczna i dobra. Druga taka szansa mogłaby mi się już nie trafić.
Katarzyna wzięła pilot i zatrzymała nagranie.
— Sądzę, że to wystarczy. Chociaż dalej jest jeszcze piękny fragment o kurze, która znosi złote jajka.
Przez kilka sekund wszyscy nadal milczeli. Potem głosy wybuchły jednocześnie.
— Marek, ty kompletnie straciłeś rozum? — zaczął Paweł.
— Jak mogliście coś takiego zrobić? — oburzyła się matka Katarzyny.
— Kasia, ja nic z tego nie rozumiem — powiedziała zagubiona Monika.
— Cisza! — zażądała głośno gospodyni i wszyscy natychmiast umilkli. — Teraz wyjaśnię. Trzy miesiące temu moja droga teściowa poprosiła mnie o finansową pomoc. Twierdziła, że rozwija się u niej choroba zwyrodnieniowa stawów i żeby uniknąć kalectwa, musi przechodzić kosztowne zabiegi. Ja, jako ta naiwna głupia, uwierzyłam i co miesiąc przelewałam pięćdziesiąt tysięcy.
— Przez trzy miesiące wychodzi sto pięćdziesiąt tysięcy — powoli policzył ojciec.
— Zgadza się. Dodatkowo przedwczoraj poprosiła o jeszcze dziesięć tysięcy rzekomo na dodatkowe leki. A mój troskliwy mąż w tym czasie planował przekonać mnie do kupna samochodu za pół miliona. Oczywiście wyłącznie do celów zawodowych.
Pani Halina wreszcie odzyskała głos:
— Kasiu, kochanie, ty wszystko źle zrozumiałaś! My tylko…
— Co dokładnie zrozumiałam źle? — zapytała synowa lodowatym tonem. — To, że razem z synem przez trzy miesiące odgrywaliście przede mną przedstawienie? To, że używaliście podrobionych dokumentów medycznych? Czy to, że za plecami nazywaliście mnie naiwną idiotką?
— Kasia — odezwał się Marek — ja mogę wszystko wyjaśnić.
— Żadne wyjaśnienia nie są mi już potrzebne.
Kobieta wyjęła z torebki wcześniej przygotowane dokumenty.
— Tu są wyciągi z rachunku bankowego. Tu kopie waszych fałszywych zaświadczeń. A tutaj pełny zapis rozmowy w formie tekstowej. Mam dla was dwie wiadomości: jedną złą i jedną dobrą. Od której zaczniemy?
Marek i jego matka milczeli.
— W takim razie zacznę od złej. W poniedziałek składam pozew rozwodowy. Marku, dziś pakujesz swoje rzeczy i opuszczasz mój dom.
— A jaka jest ta dobra wiadomość? — zapytał mąż ledwie słyszalnie.
— Na razie nie chcę łączyć mojego nazwiska z postępowaniem karnym, więc nie pójdę natychmiast na policję. Macie dokładnie tydzień, żeby oddać otrzymane pieniądze w podwójnej wysokości. Trzysta dwadzieścia tysięcy złotych. Nadwyżkę możecie potraktować jako rekompensatę za oszustwo i krzywdę moralną.
— Trzysta dwadzieścia tysięcy?! — pisnęła pani Halina. — Skąd my weźmiemy takie pieniądze?
— To już nie jest mój problem. Weźcie kredyt, pożyczcie od znajomych albo zaróbcie. Jeśli za siedem dni pieniądze nie pojawią się na moim koncie, nagranie i dokumenty trafią na policję. Oszustwo oraz fałszowanie zaświadczeń medycznych to poważne sprawy. Marku, o dobrej reputacji w branży IT po wyroku możesz zapomnieć. Który pracodawca zatrudni projektanta stron z taką przeszłością?
Paweł powoli wstał od stołu.
— Marek, ty już naprawdę nie masz sumienia? Jak mogłeś zrobić coś takiego?
— Paweł, poczekaj…
— Nie chcę niczego słuchać! — Brat odwrócił się do Katarzyny. — Przepraszam cię. Nie miałem pojęcia, że on jest zdolny do takiego świństwa. Ewa, dzieci, zbieramy się. Wstyd mi siedzieć z nimi pod jednym dachem.
Rodzina Pawła jako pierwsza opuściła dom. Zaraz po nich od stołu podnieśli się rodzice Katarzyny.
— Kasiu — matka mocno objęła córkę — robisz słusznie. Takiej zdrady nie wolno wybaczać.
— Jeśli będziesz potrzebowała pomocy, od razu dzwoń — dodał krótko ojciec. — Chcesz, żebym sam z nimi porozmawiał?
— Dziękuję, tato, ale nie trzeba. Poradzę sobie.
Monika z mężem wyszli ostatni, zdążywszy powiedzieć Markowi i jego matce wszystko, co myśleli o zdradzie oraz o prawdziwych wartościach rodzinnych.
W domu została tylko trójka ludzi.
— Kasia — zaczął znowu Marek — porozmawiajmy spokojnie, bez emocji.
— Nie mamy już o czym rozmawiać. Pakuj rzeczy i wyjedź razem ze swoją matką.
— Ale ja naprawdę mogę to wyjaśnić…
— Co dokładnie? Że ożeniłeś się dla mojego majątku? Że zamierzałeś dalej żerować na moim zaufaniu? Nawet teraz nie rozumiesz, jak nisko upadłeś.
Po godzinie Marek i pani Halina odjechali. Katarzyna została sama w przestronnym domu. Zamiast oczekiwanej pustki poczuła jednak zdumiewającą ulgę. Jakby wreszcie zrzuciła z ramion ogromny ciężar kłamstw, oszustwa i niekończącego się udawania.
Po pięciu dniach na jej rachunek wpłynęło trzysta dwadzieścia tysięcy złotych. Żeby zdobyć tę kwotę, pani Halina musiała rozstać się ze swoimi oszczędnościami.
Marek nadal dzwonił, prosił o spotkanie i przysięgał, że kochał ją naprawdę, ale Katarzyna już nie odbierała.
Tymczasem „KasiaModa” zaprezentowała nową kolekcję, która okazała się największym sukcesem w historii marki. A sama Katarzyna wreszcie zrozumiała, że samotność i wolność to dwie zupełnie różne rzeczy.
I wolność spodobała jej się o wiele bardziej.