Z moją żoną Anną byliśmy małżeństwem od trzydziestu dwóch lat. Mieliśmy dwóch dorosłych synów — trzydziestoletniego Michała i dwudziestoośmioletniego Piotra.
Obaj od dawna pracowali w innych miastach, ale tej zimy postanowili wrócić na kilka tygodni do rodzinnego domu, żeby spędzić z nami Boże Narodzenie.
Na początku ich przyjazd sprawił mi ogromną radość. W domu znów rozlegał się śmiech, przy kolacji godzinami rozmawialiśmy, wspominaliśmy zabawne historie z ich dzieciństwa i przez chwilę miałem wrażenie, że czas cofnął się do lat, gdy chłopcy wciąż mieszkali pod naszym dachem.
Po kilku dniach zauważyłem jednak coś, co nie dawało mi spokoju.
Każdego wieczoru, kiedy zbliżała się pora snu, któryś z synów zwracał się do Anny:
— Mamo, przyjdziesz dziś znowu do nas spać?
Za pierwszym razem uznałem, że to tylko żart.
Anna jednak wcale się nie roześmiała. Zamiast tego szybko spojrzała w moją stronę, spuściła wzrok i cicho odpowiedziała:
— Dobrze. Przyjdę trochę później.
Pewnego wieczoru przypadkiem usłyszałem, jak Michał mówi do niej w kuchni przyciszonym głosem:
— Tylko na razie nic nie mów tacie. On nie może się dowiedzieć.
Poczułem się tak, jakby ktoś oblał mnie lodowatą wodą.
— Czego nie powinienem wiedzieć? — zapytałem, wchodząc do kuchni.
Cała trójka natychmiast umilkła.
Piotr spróbował się uśmiechnąć, ale wyszło to bardzo sztucznie.
— Rozmawialiśmy tylko o twoim prezencie świątecznym.
Od razu zorientowałem się, że kłamie. W jego twarzy nie było ani odrobiny swobody.
Tamtej nocy Anna poczekała, aż położę się do łóżka.
Po pewnym czasie, sądząc zapewne, że już zasnąłem, ostrożnie wstała i wyszła z naszej sypialni.
Słyszałem jej ciche kroki na korytarzu.
Poszła do pokoju synów.
Wróciła dopiero nad ranem.
Była blada, a dłonie lekko jej drżały.
— Gdzie byłaś przez całą noc? — zapytałem.
— Nie mogłam zasnąć — odparła. — Siedziałam z chłopcami i rozmawialiśmy.
Im dłużej to trwało, tym większy czułem niepokój.
Dwa dni później zobaczyłem, jak synowie wracają z apteki z kilkoma torbami. Gdy tylko weszli do domu, od razu schowali zakupy w swoim pokoju.
Piotr kilkakrotnie rozmawiał przez telefon z jakimś lekarzem, lecz za każdym razem, gdy dostrzegał mnie w pobliżu, szybko kończył rozmowę.
Niedługo potem Michał wymienił zamek w drzwiach ich sypialni.
Piątego wieczoru usłyszałem rozmowę, po której zupełnie straciłem spokój.
Przechodziłem korytarzem i byłem już prawie przy ich drzwiach, kiedy dobiegł mnie głos Michała:
— Jeśli tej nocy znowu się to wydarzy, nie możemy dłużej zwlekać.
Piotr zapytał szeptem:
— A co, jeśli tata coś zauważy?
— Wtedy będziemy musieli mu wszystko powiedzieć.
Zatrzymałem się tuż pod drzwiami.
Co miało wydarzyć się „znowu”?
Co tak rozpaczliwie przede mną ukrywali?
W mojej głowie natychmiast pojawiły się najgorsze możliwości.
Może Anna była ciężko chora, ale z jakiegoś powodu nie chciała mi o tym powiedzieć.
A może synowie próbowali nakłonić ją do podpisania dokumentów.
Niedawno wyceniono nasz dom na bardzo dużą kwotę, a ja wiedziałem, że obaj chłopcy od pewnego czasu mieli kłopoty finansowe.
Wstyd mi to wspominać, lecz wtedy zacząłem podejrzewać własne dzieci.
Następnego dnia kupiłem małą kamerę i ukryłem ją na półce z książkami w pokoju synów.
Wieczorem udałem, że źle się czuję, i oznajmiłem rodzinie, że pójdę wcześniej spać.
Około jedenastej Anna znów podniosła się z łóżka.
— Dokąd idziesz? — zapytałem.
Zatrzymała się w pół kroku.
— Napiję się wody.
Kiedy tylko wyszła z naszej sypialni, ruszyła prosto do pokoju chłopców.
Poczekałem, aż drzwi się zamkną, po czym wyjąłem telefon i włączyłem podgląd z ukrytej kamery.
Początkowo obraz nie przedstawiał niczego niezwykłego.
Anna położyła się na szerokim łóżku.
Synowie usiedli obok niej.
Michał trzymał w dłoniach niewielkie elektroniczne urządzenie.
Piotr co chwilę zerkał na zegarek.
Minęło kilka minut.
Nie działo się absolutnie nic.
Dokładnie o 00:17 ciało mojej żony nagle gwałtownie się szarpnęło.
Dostała drgawek.
Jedna z jej rąk bezwładnie zsunęła się z łóżka.
Oczy Anny pozostawały zamknięte.
Przez krótką chwilę pomyślałem nawet, że przestała oddychać.
Telefon wypadł mi z dłoni.
Zerwałem się i pobiegłem korytarzem.
Gdy wpadłem do pokoju, zobaczyłem, że Piotr podaje matce lek ratunkowy, a Michał już rozmawia z dyspozytorem pogotowia.
— Co się dzieje?! — krzyknąłem.
Anna powoli zaczęła odzyskiwać świadomość.
Synowie spojrzeli na siebie.
W oczach Michała lśniły łzy.
— Tato… mama ma nocne napady. To już czwarty.
Przez kilka sekund nie potrafiłem pojąć, co właśnie usłyszałem.
Pierwszy atak wydarzył się jeszcze przed powrotem synów do domu.
Anna była sama w kuchni, kiedy nagle straciła przytomność i upadła.
Później opowiedziała o wszystkim Michałowi i Piotrowi, ale zażądała od nich jednej rzeczy — mieli niczego mi nie mówić.
Kilka miesięcy wcześniej przeszedłem poważną operację serca.
Anna bała się, że wiadomość o jej chorobie i związane z nią nerwy mogłyby zaszkodzić mojemu zdrowiu.
Dlatego synowie postanowili sami się nią zajmować.