Zofia wstawała o szóstej rano, kiedy za oknami wciąż panowała noc. Szybki prysznic, kawa wypita niemal w biegu, torba pełna zeszytów i pośpiech na autobus, żeby zdążyć na pierwszą lekcję. O tej porze Maksym zazwyczaj nadal spał, rozciągnięty na ich szerokim łóżku. Jego dzień pracy zaczynał się znacznie później — około dziesiątej, gdy Zofia miała już za sobą dwie lekcje matematyki i szykowała się do trzeciej.
Od trzech lat mieszkali razem w przestronnym apartamencie w samym centrum miasta. Maksym kupił go jeszcze przed poznaniem Zofii. Trzy pokoje, wysokie sufity i ogromne panoramiczne okna robiły wrażenie na każdym, kto przekraczał próg. Zofia do dziś pamiętała dzień, w którym po raz pierwszy weszła do tego mieszkania. Jej niewielka kawalerka na obrzeżach, w porównaniu z tym apartamentem, wydawała się niemal domkiem dla lalek.
Maksym zarządzał firmą budowlaną, która przynosiła stałe i bardzo wysokie dochody. Kontrakty, place budowy, negocjacje, spotkania z inwestorami — jego codzienność składała się z liczb, umów i niekończących się rozmów biznesowych. Zofia uczyła matematyki w zwyczajnej szkole. Do późnej nocy sprawdzała klasówki i bezpłatnie przygotowywała uczniów do egzaminów, bo zwyczajnie nie potrafiła odmówić dziecku, które prosiło ją o pomoc.
Na początku wszystko układało się niemal idealnie. Maksym pokochał jej dobroć, niezwykłą łatwość nawiązywania kontaktu z każdym dzieckiem, cierpliwość i wewnętrzny spokój. Zofię zachwycały natomiast jego ambicja, pewność siebie oraz zdecydowany charakter. Wydawało im się wtedy, że doskonale się uzupełniają: jego energia równoważyła jej łagodność, a jego wielkie plany spotykały się z jej spokojną stabilnością.
Jednak po nieco ponad roku coś zaczęło się powoli zmieniać. Firma Maksyma rozwijała się coraz szybciej, kontrakty stawały się większe, a kwoty zapisane w umowach coraz bardziej imponujące. Wraz z pieniędzmi rosło również jego ego.
Pierwszych ostrzegawczych sygnałów Zofia wolała nie zauważać. Nie chciała nadawać im znaczenia. Pewnego wieczoru, podczas kolacji, Maksym rzucił nagle:
— Wiesz, czasami naprawdę nie rozumiem, po co w ogóle chodzisz do pracy. Za swoją pensję nie zapłaciłabyś nawet wszystkich rachunków.
Zofia uśmiechnęła się wtedy niezręcznie i nie odpowiedziała. Uznała, że mąż jest zmęczony albo po prostu zażartował w wyjątkowo nieudany sposób.
Później zaczęły się spotkania z jego znajomymi. Pewnego razu siedzieli w restauracji w sześcioosobowym gronie i rozmawiali o jakimś nowym projekcie. Zofia słuchała jednym uchem, myśląc o lekcjach, które czekały ją następnego dnia. Maksym opowiedział dowcip, wszyscy się roześmiali, a po chwili dodał:
— A nasza Zosia na razie bawi się w szkołę, podczas gdy ja utrzymuję nas oboje.
Przy stole wybuchł śmiech.
Zofia poczuła, jak twarz oblewa jej gorąco. Spuściła wzrok na talerz, a pod stołem zacisnęła palce na serwetce. Chciała zaprotestować, powiedzieć cokolwiek, lecz gardło nagle odmówiło jej posłuszeństwa.
Znowu przemilczała sprawę.
Dopiero w domu spróbowała z nim porozmawiać:
— Maksym, jest mi naprawdę przykro, kiedy tak mówisz o mojej pracy. Staram się, ja…
— Daj spokój — przerwał jej, nawet nie odrywając wzroku od laptopa. — To był zwykły żart. Jesteś po prostu zbyt wrażliwa.
Z czasem Maksym zaczął już zupełnie otwarcie lekceważyć zdanie Zofii.
Kiedy zastanawiali się nad miejscem na urlop, zaproponowała Kraków. Chciała zobaczyć stare kościoły, pospacerować po uliczkach Starego Miasta i poczuć atmosferę dawnej Polski.
Maksym tylko prychnął.
— To ja będę decydował. To ja płacę.
Ostatecznie pojechali nad morze, do pięciogwiazdkowego hotelu wybranego przez niego bez konsultacji z żoną.
Zofia po raz kolejny nic nie powiedziała.
Przy wyborze mebli do salonu pokazała mu jasną, wygodną kanapę w rozsądnej cenie.
Maksym nawet dokładnie na nią nie spojrzał.
— Sam wybiorę. Ty w ogóle nie masz gustu.
Kupił więc ogromną, czarną, skórzaną sofę za sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych. Była efektowna i kosztowna, lecz — mówiąc szczerze — zupełnie niewygodna.
Za każdym razem, gdy Zofia próbowała spokojnie porozmawiać o jego zachowaniu, Maksym natychmiast się irytował.
— Ty w ogóle rozumiesz, ile dla ciebie robię? Mieszkasz w świetnym apartamencie, jeździsz na wakacje, dobrze się ubierasz! A co ty dajesz mi w zamian? Swoje dwadzieścia dwa i pół tysiąca pensji? To przecież śmieszne!
Zofia coraz bardziej zamykała się w sobie.
Przestała opowiadać mu o swoich planach i prawie nigdy nie proponowała własnych pomysłów. Po prostu trwała. Chodziła do pracy, gotowała, zajmowała się domem, a wieczorami sprawdzała uczniowskie zeszyty.
Powtarzała sobie, że to tylko przejściowy okres.
Że Maksym przeżywa trudne chwile.
Że pewnego dnia znowu stanie się takim człowiekiem jak dawniej.
Że ich miłość okaże się silniejsza od wszystkiego.
Tymczasem upokorzenia pojawiały się coraz częściej.