Ciotka Teresa zatrzymała się w miejscu, gdzie kiedyś stał płot, i przez kilka minut bez słowa patrzyła, jak obcy mężczyzna walczy z pokrzywami.
Na razie wygrywały pokrzywy. W niektórych miejscach sięgały mu prawie do ramion, a kosa z trudem przecinała łodygi grube jak ołówek. Tam, gdzie nie dawała już rady, mężczyzna odkładał ją i sięgał po siekierę.
— Synku — odezwała się w końcu Teresa — ty w ogóle wiesz, jak długo ten dom stoi pusty?
— Wiem — odpowiedział, nawet się nie odwracając.
— Dwanaście lat.
— Mówiono mi.
Kobieta spojrzała na ganek, potem na dach. Eternit musiał popękać jeszcze za czasów poprzednich właścicieli, a nad sienią wyraźnie się zapadł.
— A piec widziałeś?
— Widziałem.
— Przecież on się rozpada.
— Wiem.
— A studnię?
Mężczyzna wyprostował się i wytarł czoło rękawem.
— Widziałem. Zamulona.
— I co zamierzasz z nią zrobić?
— Oczyścimy.
Teresa zmrużyła oczy. „Oczyścimy”. Znała takich przyjezdnych aż za dobrze. Kupowali farbę, wstawiali plastikowe okna, a po pierwszej zimie wystawiali dom na sprzedaż za pół ceny.
— A o zimie ktoś ci opowiadał?
— Trochę.
— „Trochę”! — Kobieta aż rozłożyła ręce. — Jak zasypie, prądu potrafi nie być przez trzy dni. Czasem nawet przez tydzień. Śniegu napada tyle, że rano nie otworzysz furtki, dopóki nie odkopiesz całego przejścia. A do głównej drogi też trzeba się jakoś dostać.
Mężczyzna odłożył siekierę, zastanowił się i niespodziewanie zapytał:
— A miód macie tutaj dobry?
Teresa popatrzyła na niego, jakby właśnie oznajmił, że zamierza hodować strusie.
— Jaki miód?
— Zwyczajny. Chcemy z żoną założyć pasiekę.
Stała jeszcze chwilę, potem odwróciła się i ruszyła do domu.
Godzinę później wiedziała o tym cała wieś.
A wszystko zaczęło się od słoika miodu.
Michał kupił go jesienią na targu, właściwie bez konkretnego powodu. Przechodził obok stoisk, aż nagle się zatrzymał. Przyniósł słoik do domu, postawił na kuchennym stole i poszedł pod prysznic.
Zofia odkręciła wieczko i pochyliła się, żeby poczuć zapach. Wtedy niespodziewanie się rozpłakała.
Sama nie od razu zrozumiała dlaczego. Z wnętrza słoika unosiła się woń lipy, wosku i czegoś, czego w mieście nie czuła od niemal dwudziestu lat. Pachniało pasieką jej dziadka, wsią, na której spędzała każde wakacje jako dziecko.
Dziadek Antoni miał dwanaście rodzin pszczelich. Pozwalał jej podchodzić blisko uli, uczył, żeby stała spokojnie i nie machała rękami. Pewnego razu dał jej nawet potrzymać ramkę — ciężką, ciepłą i żywą. Przestraszyła się wtedy tak bardzo, że prawie ją upuściła, a dziadek tylko się roześmiał.
Każdej jesieni odkładał dla niej osobny trzylitrowy słój. Przyklejał papierową etykietę i ołówkiem pisał: „Miód Zosi”.
Dziadek zmarł, kiedy miała czternaście lat. Pasiekę kupił sąsiad, a po domu zostało niewiele. Słoik jednak ocalał.
Tego wieczoru Zofia i Michał siedzieli w kuchni prawie do trzeciej nad ranem.
Ich życie nie różniło się od życia większości znajomych. Michał pisał programy dla dużej firmy. Często pracował do późna, a po powrocie jeszcze otwierał laptop i kończył kolejne zadania. Zofia zajmowała się księgowością w małym przedsiębiorstwie, gdzie dyrektor potrafił przypomnieć sobie o „pilnym raporcie” dziesięć minut przed końcem pracy.
Ratowali się kawą i spali najwyżej sześć godzin.
Weekendy także nie przynosiły odpoczynku. Zakupy, sprzątanie, odkładane obowiązki, a w niedzielę wieczorem pojawiało się to samo znajome uczucie: jutro wszystko zacznie się od nowa.
— Słuchaj — powiedziała wtedy Zofia. — A gdyby tak naprawdę?
— Co naprawdę?
— Sprzedajmy mieszkanie i wyjedźmy.
Michał długo milczał.
W końcu odpowiedział:
— Jeśli to zrobimy, nie zwolnię się wcześniej niż w marcu. A szukać trzeba zacząć już teraz, bo wiosną nieruchomości podrożeją.
Spodziewała się każdej reakcji, tylko nie takiej.
Dom znaleźli szybko. Ogłoszenie zawierało trzy zdjęcia i jedno zdanie: „Dom murowany, wymaga remontu”. Cena była niższa niż koszt używanego samochodu. Formalności zajęły pół dnia.
Kiedy pierwszy raz podjechali pod bramę, oboje przez dłuższą chwilę nie mieli odwagi wysiąść z auta.
Dom zbudowano z białej cegły, która dawno poszarzała od deszczu. Pod oknami ciągnęły się ciemne zacieki, większość szyb była wybita, a w pustych ramach tkwiły ostre odłamki. Dach nad sienią zapadł się, popękany eternit zsuwał się miejscami na bok. Podwórze całkowicie przejęły pokrzywy, zaś po ogrodzeniu zostały tylko krzywe słupki i sterta spróchniałych desek ukrytych w trawie.
Zofia obeszła budynek i nagle się zatrzymała.
Za ogrodem zaczynały się łąki. Dalej połyskiwała rzeka, a za nią rozciągał się stary, gęsty lipowy zagajnik, ciemny nawet w słoneczny dzień.
Przestrzeń ciągnęła się aż po horyzont, a nad wszystkim rozpościerało się ogromne, czyste niebo.
Zofia patrzyła długo, dopóki nie usłyszała kroków za plecami.
— Michale — powiedziała cicho. — Tylko szczerze. Damy sobie z tym radę?
— Damy.
— Spójrz na ten dom.
— Patrzę.
— Nie ma prawie dachu. Nie ma okien ani płotu. Na podwórku można zgubić krowę.