Łyżeczka cicho uderzyła o porcelanową filiżankę.
W kuchni unosił się zapach kawy, świeżego pieczywa i roztopionego masła. Za oknem dopiero zaczynało świtać, a Magdalena zdążyła już przygotować śniadanie, włączyć pralkę i zapakować Michałowi lunch do pracy.
Siedział naprzeciwko niej, przewijał coś w telefonie i jadł z miną człowieka, który właśnie dokonuje inspekcji w eleganckiej restauracji.
— Znowu omlet? — odezwał się w końcu.
Magdalena podniosła wzrok.
— Co z nim nie tak?
— Nic. Po prostu ciągle to samo.
— Wczoraj była owsianka.
— Nie mówię o wczoraj. W ogóle tak mówię.
Odłożył telefon i westchnął, jakby musiał tłumaczyć jej coś absolutnie oczywistego.
— Żona Pawła codziennie rano robi coś innego. Raz placuszki twarogowe, raz kanapki z awokado, czasem jakieś koktajle.
Magdalena uśmiechnęła się krótko.
— Michał, przecież nie znosisz awokado.
— Nie chodzi o awokado.
— To o co?
— O podejście.
Powiedział to spokojnie, niemal obojętnie, po czym znów zagłębił się w ekran.
Magdalena poczuła znajome, nieprzyjemne ukłucie.
„O podejście”.
W ostatnich miesiącach Michał coraz częściej posługiwał się podobnymi uwagami.
Nigdy nie oskarżał jej wprost.
Nie krzyczał.
Rzucał tylko krótkie komentarze, po których stopniowo zaczynała czuć się tak, jakby bez przerwy zdawała jakiś egzamin, a wynik za każdym razem był ledwie dostateczny — i to z dużym minusem.
Zupa mogłaby być gęstsza.
Ręczniki dałoby się składać staranniej.
Jej włosy kiedyś wyglądały żywiej.
W towarzystwie śmiała się zbyt głośno.
Najpierw tłumaczyła to jego nową pracą.
Pół roku wcześniej Michał dostał awans. Zaczął kierować niewielkim zespołem, wracał później do domu i bez końca mówił o wynikach, wydajności oraz standardach.
Magdalena była z niego nawet dumna.
Dlatego kiedy służbowy ton coraz częściej pojawiał się również w ich mieszkaniu, udawała, że tego nie zauważała.
„Jest zmęczony”.
„Ma teraz większą odpowiedzialność”.
„To minie”.
Tylko że nie mijało.
Wręcz przeciwnie.
Wyglądało na to, że skoro Michał zyskał prawo oceniania pracowników, uznał, iż w domu także mieszka ktoś, kogo trzeba nieustannie udoskonalać.
Magdalena dopiła kawę i wstała.
— Pojedziemy dziś wieczorem do mojej mamy?
Michał skrzywił się.
— Znowu?
— Byliśmy u niej trzy tygodnie temu.
— Właśnie. Niedawno.
— Zaprosiła nas na kolację.
— Jedź sama. Ja odpocznę.
— Dobrze.
Magdalena już miała wyjść z kuchni, gdy usłyszała za plecami:
— I wyprasuj mi proszę niebieską koszulę. Ostatnim razem źle zrobiłaś kołnierzyk.
Zatrzymała się.
Odwróciła.
Michał nawet na nią nie patrzył.
— Wyprasuj sobie sam.
Dopiero wtedy podniósł głowę.
— Słucham?
— Żelazko jest w szafie.
Na jego twarzy odmalowało się szczere zdumienie.
— Magda, naprawdę tak trudno ci to zrobić?
— Nie. Tak samo jak tobie.
Przez kilka sekund patrzyli na siebie w milczeniu.
W końcu Michał uśmiechnął się z irytacją.
— No proszę, zaczyna się.
Magdalena nic nie odpowiedziała.
Ale właśnie wtedy po raz pierwszy pomyślała:
„A może to zaczęło się już dawno? Tylko ja nie chciałam tego widzieć”.
W sobotę obudziła się późno.
Było niemal wpół do jedenastej.
Michał siedział w salonie z laptopem. Magdalena narzuciła na siebie starą szarą koszulkę, którą uwielbiała jeszcze od czasów studiów.
Była miękka, luźna i trochę sprana.
Przetrwała kilka przeprowadzek, remont, urlop nad morzem i setki leniwych niedziel.
Michał podniósł wzrok i zatrzymał go na niej na dłużej.
— Ty tak na poważnie?
— Co takiego?
— Znowu założyłaś tę szmatę?
Magdalena spojrzała na koszulkę.
— Co ci w niej przeszkadza?
— Magda, jesteś przecież kobietą.
— Dziękuję za przypomnienie.
— Mówię serio. Nie mogłabyś chociaż w domu wyglądać normalnie?
— Jest mi wygodnie.
Michał przewrócił oczami.
— To twoje ciągłe „jest mi wygodnie”…
— A w domu ma być niewygodnie?
Zatrzasnął laptop.
— Dlaczego wszystko przekręcasz?
— Tylko zapytałam.
— Wracam do domu i chciałbym widzieć obok siebie kobietę, która choć trochę o siebie dba.
Magdalena milczała.
Michał uznał najwyraźniej, że jego myśl nie została jeszcze dostatecznie jasno wyłożona, więc mówił dalej:
— Spójrz na siebie. Włosy związałaś byle jak. A ta koszulka… Wygląda, jakbyś wyciągnęła ją ze śmietnika.
Coś w środku Magdaleny cicho przeskoczyło.
Bez hałasu.
Ale ostatecznie.
— Ze śmietnika? — powtórzyła.
Michał machnął ręką.
— Nie czepiaj się słów.
— Nie, zaczekaj. Chcę dobrze zrozumieć. Powiedziałeś właśnie, że chodzę po domu w ubraniu wyjętym ze śmietnika?
— Powiedziałem, że ta koszulka wygląda fatalnie.
— I że nieprzyjemnie na mnie patrzeć?
— Magdalena…
— Odpowiedz.
Ciężko wypuścił powietrze.
— Czasami mogłabyś się trochę postarać dla własnego męża.
Powoli skinęła głową.
— Rozumiem.
Po czym poszła do sypialni.
Michał zapewne uznał, że wygrał rozmowę. Po dziesięciu minutach ponownie otworzył laptop i całkowicie o niej zapomniał.
Magdalena nie potrafiła.
Przez cały dzień towarzyszyło jej dziwne wrażenie. Patrzyła na mieszkanie, które odziedziczyła po babci i niemal w całości wyremontowała własnymi rękami, a wtedy przypominała sobie wszystkie rzeczy, które podobno robiła niewłaściwie.