O wpół do trzeciej nad ranem Magdalena obudziła się przez dziwny dźwięk.
To nie był telefon — aparat leżał wyciszony, ustawiony jedynie na wibracje. Gdzieś w przedpokoju coś krótko zadrżało, ucichło, a po kilku sekundach odezwało się ponownie.
Piotr spał obok, odwrócony plecami do niej.
Magdalena przez chwilę leżała bez ruchu.
W końcu ostrożnie wstała z łóżka.
W przedpokoju panowała ciemność. Zapaliła małą lampkę i natychmiast zobaczyła, że kurtka męża, wisząca na wieszaku, delikatnie drży.
— Dziwne…
Wsunęła dłoń do kieszeni i wyjęła tani, czarny smartfon.
Piotr nigdy nie miał takiego telefonu.
Na ekranie pojawił się nieznany numer.
Urządzenie znów zawibrowało.
Magdalena sama nie wiedziała, dlaczego nacisnęła zieloną słuchawkę.
— No wreszcie! — szepnęła kobieta po drugiej stronie. — Piotr, gdzie jesteś? Czekam na ciebie już prawie dwie godziny.
Magdalena znieruchomiała.
Rozpoznała ten głos natychmiast.
Joanna.
Jej kuzynka.
Ta sama Joanna, która przyjeżdżała do nich na rodzinne uroczystości, skarżyła się Magdalenie na długi, płakała u niej w kuchni po rozwodzie i nazywała Piotra „najnormalniejszym facetem w całej rodzinie”.
— Piotr? — kobieta odezwała się ponownie. — Słyszysz mnie?
Magdalena milczała.
W słuchawce zabrzmiał nerwowy, zirytowany oddech.
— Jutro ona wszystko podpisze. Sam tak mówiłeś. Po spotkaniu w banku nie możemy już dłużej zwlekać. Albo w końcu powiesz jej prawdę, albo zrobię to sama.
Magdalena zakończyła połączenie.
Telefon natychmiast zaczął wibrować ponownie.
Wyłączyła go.
Przez kilka sekund stała na środku przedpokoju, nie czując zimnych paneli pod bosymi stopami.
„Jutro ona wszystko podpisze”.
Jutro.
O jedenastej Magdalena miała spotkać się z mężem w banku.
Planowali wziąć wysoki kredyt pod zastaw mieszkania.
Piotr przekonywał ją do tego niemal od miesiąca.
Powtarzał, że najwyższy czas wyremontować lokal, spłacić resztę kredytu samochodowego i wreszcie „zacząć żyć jak ludzie”.
Magdalena długo się wahała, ale ostatecznie się zgodziła.
Teraz jedno zdanie Joanny sprawiło, że nagle wszystko zaczęło wyglądać zupełnie inaczej.
Schowała telefon za pudełkiem proszku do prania w łazience i wróciła do sypialni.
Piotr już nie spał.
Leżał na plecach i wpatrywał się w sufit.
— Gdzie byłaś?
— Chciało mi się pić.
— Długo cię nie było.
— Nie mierzyłam czasu.
Odwrócił głowę i przez kilka chwil przyglądał się jej uważnie.
Magdalena zamknęła oczy.
Wiedziała, że tej nocy już nie zaśnie.
Rano Piotr najpierw przeszukał kieszenie kurtki.
Potem zajrzał na półkę z butami.
Otworzył szufladę w komodzie.
— Nie brałaś stąd czegoś?
Magdalena spokojnie zapinała zegarek na nadgarstku.
— A czego szukasz?
— Ładowarki.
— Jakiej?
— Starej… Nieważne.
Na kuchennym stole leżała granatowa teczka z dokumentami bankowymi.
— O jedenastej mamy być w banku — przypomniała Magdalena.
— Pamiętam.
Piotr szybko chwycił aktówkę.
Zwykle przed wyjściem przynajmniej ją całował.
Tego dnia po prostu zamknął za sobą drzwi.
Magdalena poczekała, aż winda zjedzie na dół.
Dopiero wtedy wróciła do łazienki.
Telefon włączał się długo.
Lista kontaktów była pusta.
Z wiadomości zostało niewiele.
W galerii znalazła jednak kilka zdjęć.
Pierwsze przedstawiało bankową tabelę.
Magdalena od razu rozpoznała wyliczenia kredytu, które Piotr pokazywał jej parę dni wcześniej.
Tyle że fotografia obejmowała więcej wierszy.
Na samym dole widniała pozycja, której nie było na wydrukach.
„Przelew: działalność gospodarcza Joanna Nowak”.
Kwota — milion trzysta tysięcy złotych.
Palce Magdaleny zrobiły się lodowate.
Przesunęła ekran.
Na kolejnym zdjęciu Joanna siedziała na hotelowym łóżku.
Miała na sobie błękitną koszulę Piotra.
Magdalena doskonale znała tę koszulę.
Sama kupiła ją mężowi na rocznicę ślubu.
Trzecia fotografia została zrobiona przed lustrem.
Piotr stał za Joanną i uśmiechał się.
Dokładnie tak samo kiedyś uśmiechał się do Magdaleny.
Zanim ich rozmowy zamieniły się w niekończące się dyskusje o rachunkach, remoncie i tym, co kupić na kolację.
Zdjęcie wykonano trzy tygodnie wcześniej.
Tego dnia Piotr rzekomo pojechał naprawiać urządzenia do sąsiedniego miasta.
Wrócił dopiero nocą — zmęczony, rozdrażniony i z tanią drożdżówką kupioną na stacji benzynowej.
Magdalena usiadła na brzegu wanny.
Chciało jej się płakać.
Ale łzy nie nadchodziły.
W środku coś jakby nagle przestawiło się na właściwe miejsce.
Wybrała numer Joanny.
— Jesteś już w piekarni?
— Tak. A co się stało?
W tle słychać było brzęk naczyń. Joanna prowadziła niewielką piekarnię, która od kilku miesięcy utrzymywała się właściwie tylko dzięki odraczanym płatnościom.
— Chcę do ciebie przyjechać.
— Dzisiaj? Nie dam rady. Mam dostawę.
— O jedenastej jestem w banku.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— W jakim banku?
— Bierzemy z Piotrem kredyt pod mieszkanie. Przecież wiesz.
— Dlaczego miałabym o tym wiedzieć?
— Nie wiem. Może dlatego, że milion trzysta tysięcy z tego kredytu ma trafić do twojej piekarni?
Joanna nie odpowiedziała.
— Będę u ciebie za czterdzieści minut.
— Magda…