Ta odpowiedź miała jeszcze mniej sensu.
Zanim zdążyłem zadać kolejne pytanie, pan Artur Wysocki odwrócił się w stronę kuchni.
— Jedliście dziś coś?
— Wznieśliśmy toast — odpowiedziała Ania.
Spojrzałem na nią. Po pół kromki przypieczonego chleba na osobę trudno było uznać za prawdziwy posiłek, ale Zofia zawsze traktowała dosłownie swoje własne słowa, kiedy powtarzała nam, żebyśmy nigdy nie przesadzali.
Artur zauważył moją minę.
— Toast — powtórzył. — Coś jeszcze?
— Nie, proszę pana.
Na chwilę zamknął oczy. Kiedy znów je otworzył, surowość wróciła na jego twarz, ale tym razem bardziej wyglądała na wyrzut skierowany przeciwko niemu samemu niż przeciwko nam.
— Siadać.
— Powinniśmy wrócić do domu — powiedziałem. — Zofia nie wie, gdzie jesteśmy.
— Ktoś już jedzie, żeby się z nią zobaczyć.
To przestraszyło mnie bardziej, niż uspokoiło.
— Kto?
— Doktor Helena Mercer.
— Ona naprawdę jest lekarką?
Artur wyglądał tak, jakbym go obraził.
— Przez dwanaście lat kierowała izbą przyjęć w szpitalu świętego Mateusza.
Ania pociągnęła mnie za rękaw.
— Brzmi wiarygodnie.
Artur niemal się uśmiechnął.
— Wiosną wycofała się z pracy w szpitalu. Od tamtej pory większość czasu spędza, narzekając, że emerytura jest nudna.
Otworzył lodówkę. Była większa niż cała nasza kuchnia. Spodziewałem się drogich produktów, lecz półki świeciły pustkami. Stały na nich jajka, mleko, ser, jabłka, przykryta miska i kilka pojemników z datami zapisanymi na wieczkach.
Artur patrzył do środka, jakby zapomniał, po co otworzył lodówkę.
— Pani Kowalska zostawia zupę w czwartki — powiedział w końcu.
— Dziś jest wtorek.
— Wiem.
Sprawdził jeden z pojemników.
— Na szczęście zupa przeżyła wtorek.
Podgrzał trzy porcje. Kiedy postawił przede mną miskę, zawahałem się.
— Nie skończyliśmy ogrodu.
Artur usiadł naprzeciwko nas.
— Znaleźliście coś, co przez siedemnaście lat uważałem za bezpowrotnie utracone. Myślę, że możemy uznać rachunek za wyrównany.
— Nie znaleźliśmy tego dla pana — odparłem. — To po prostu tam było.
— Najważniejsze rzeczy właśnie takie są.
Nie wiedziałem, co miał na myśli.
Zupa pachniała kurczakiem i ziołami. Ania czekała, aż Artur pierwszy sięgnie po łyżkę. Tak nauczyła nas Zofia.
Artur to zauważył.
— Wasza siostra nauczyła was dobrych manier.
— Ona uczy nas wszystkiego — powiedziała Ania.
Przez jego twarz przemknął cień.
— Tak — mruknął. — Pewnie tak by zrobiła.
Znowu to usłyszałem. Coś w sposobie, w jaki mówił o Zofii. Nie jak o obcej osobie.
Odłożyłem łyżkę.
— Skąd pan ją zna?
Artur spojrzał na mnie. Po raz pierwszy, odkąd przekroczyliśmy próg jego domu, wyglądał na niepewnego.
Wtedy zadzwonił telefon.
Odebrał natychmiast.
— Heleno?
Jego sylwetka zmieniła się, kiedy słuchał.
— Co znalazłaś?
Wstałem. Ania również.
Artur uniósł dłoń.
— Nie, są tutaj ze mną.
Chwila ciszy.
— Tak.
Jeszcze jedna.
— W takim razie przywieź ją tutaj.
Żołądek ścisnął mi się z niepokoju.
— Kogo?
Artur przez moment mnie ignorował.
— Rozumiem.
Odłożył słuchawkę.
— Co się stało? — zażądałem.
— Zofia jest odwodniona i ma gorączkę.
— Jedzie do szpitala?
— Doktor Mercer uważa, że trzeba ją dokładnie zbadać. Organizuje transport.
— Musimy tam jechać.
Artur skinął głową.
— Zawiozę was.
Dwadzieścia minut później siedzieliśmy na tylnym siedzeniu czarnego sedana, zbyt lśniącego jak na dzieci mające brud pod paznokciami i błoto na butach. Artur usiadł obok nas, zamiast zająć miejsce z przodu.
Nikt wiele nie mówił.
Kiedy dotarliśmy do Centrum Medycznego świętego Mateusza, Zofia już znajdowała się w środku. Pielęgniarka zaprowadziła mnie i Anię do poczekalni, a Artur rozmawiał spokojnie z kimś przy stanowisku.
Nie znosiłem poczekalni. Sprawiały, że każda minuta wydawała się ważniejsza od poprzedniej.
Ania usiadła obok mnie i machała nogami, które nie sięgały podłogi.
— Myślisz, że Zofia jest zła?
— Na nas?
— Bo wyszliśmy?
— Kiedy poczuje się lepiej, będzie się złościć.
Ania zastanowiła się.
— To dobrze.
Zrozumiałem, co miała na myśli. Jeśli Zofia miała dość siły, żeby się złościć, oznaczało to, że wraca do zdrowia.
Artur wrócił z dwoma papierowymi kubkami wody.
— Doktor Mercer mówi, że wasza siostra ma infekcję dróg oddechowych i poważne odwodnienie. Dostaje płyny oraz leki.
— Będzie dobrze?
— Tak.
Odpowiedział tak szybko, że mu uwierzyłem.
Moje ramiona po raz pierwszy tego dnia przestały być napięte.
— Możemy ją zobaczyć?
— Wkrótce.
Usiadł naprzeciwko nas. Bez wielkiego domu i ogrodu wokół siebie wyglądał na mniejszego. A ja czułem się starszy.
Powoli obracał na palcu obrączkę swojej żony.
— Naprawdę szukałeś jej przez siedemnaście lat? — zapytała Ania.
Artur skinął głową.
— Moja żona, Eleonora, zgubiła ją podczas przyjęcia charytatywnego. Tego wieczoru w ogrodzie było prawie czterdzieści osób. W następnym tygodniu ogrodnicy przekopali ziemię wokół róż, ale nikt jej nie znalazł.
— Może wpadła głębiej — powiedziała Ania.
— Widocznie.
— Było jej smutno?
Artur popatrzył na obrączkę.
— Udawała, że nie.
— Zofia też tak robi — powiedziała Ania.
Artur podniósł wzrok.
