— Co takiego?
— Udaje, że coś jej nie martwi, chociaż naprawdę ją martwi.
Lekko trąciłem Anię łokciem. Artur jednak się nie zirytował.
— Eleonora robiła tak samo — powiedział.
Zanim zdążyliśmy powiedzieć coś więcej, drzwi otworzyły się i wszedł lekarz. Była to kobieta o ciemnych włosach poprzetykanych srebrem i bystrym spojrzeniu.
— Kacper? Ania?
Oboje wstaliśmy.
— Jestem Helena Mercer. Wasza siostra wyzdrowieje. Potrzebuje odpoczynku, płynów, antybiotyku i przynajmniej tygodnia, podczas którego nie będzie udawała, że może normalnie pracować.
— To może być trudne — powiedziałem.
Helena uśmiechnęła się.
— Już się domyśliłam.
Potem spojrzała na Artura.
— I uprzedziłam pana Wysockiego, że zapłacenie za czyjeś leczenie nie daje mu prawa do urządzania całego życia tej osoby.
Artur zmarszczył brwi.
— Oferowałem pomoc.
— Wydawałeś polecenia.
— Praktyczne polecenia.
Helena zwróciła się do nas.
— On nigdy nie widzi różnicy.
Dzięki temu, jak z nim rozmawiała, poczekalnia przestała być aż tak przerażająca.
— Możemy już zobaczyć Zofię? — zapytała Ania.
— Tak.
Zofia wyglądała drobno pod szpitalnym kocem. Brązowe włosy miała niedbale związane, a pod oczami ciemne cienie. Gdy weszliśmy, od razu podniosła się na łóżku.
— Gdzie wyście byli?
Ania się uśmiechnęła.
— Jesteś wściekła.
— Oczywiście, że jestem wściekła!
Zofia spojrzała na Artura, potem na mnie, a później znowu na niego.
— Co się stało?
Opowiedziałem jej. Nie wszystko naraz. Najpierw o ogrodzie, zupie i pierścionku.
Zofia słuchała, zasłaniając usta dłonią. Kiedy skończyłem, wyglądała tak, jakby nie wiedziała, czy nas przytulić, czy wygłosić kazanie. Prawdopodobnie chciała zrobić jedno i drugie.
— Poszliście aż na ulicę Brzozową?
— Byliśmy ostrożni.
— Kacper.
— Potrzebowaliśmy jedzenia.
Zamknęła oczy. To było gorsze niż krzyk.
— Przepraszam — wyszeptała.
— Za co?
— Że pozwoliłam, żeby wszystko zaszło tak daleko.
— Byłaś chora.
— Nadal powinnam się wami opiekować.
— Przecież się opiekujesz.
Jej oczy napełniły się łzami. Nie znosiłem tego widoku, więc powiedziałem pierwszą rzecz, która przyszła mi do głowy.
— Artur ugotował nam zupę.
Zofia otworzyła oczy.
— Artur?
Pan Wysocki stał przy drzwiach. Zofia wreszcie spojrzała na niego naprawdę.
Ich wzrok się spotkał.
W pokoju coś się zmieniło. Tak niewiele, że Ania zapewne tego nie zauważyła. Ja jednak tak.
Zofia znała Artura. Albo przynajmniej wiedziała, kim był.
Kolor odpłynął z jej twarzy.
— Zofia Foster — powiedział Artur.
Przełknęła ślinę.
— Panie Wysocki.
— Znacie się — stwierdziłem.
— Nie — odpowiedziała zbyt szybko.
Szczęka Artura się napięła. Helena podeszła do drzwi.
— Chyba zostawię was na kilka minut.
— Proszę zostać — przerwała jej Zofia.
Helena została. To powiedziało mi więcej, niż Zofia zapewne zamierzała.
Artur powoli podszedł do łóżka.
— Powinienem porozmawiać z tobą wiele lat temu.
— Nie było o czym.
— Nie zgadzam się.
— To mnie nie dziwi.
Nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby Zofia mówiła tak do dorosłego. Nie była niegrzeczna. Po prostu trzymała go na dystans.
Artur spojrzał na mnie i Anię.
— Nie powiedziałaś im.
— Nie.
— Czego nam nie powiedziałaś? — zapytałem.
Zofia ścisnęła moją dłoń.
— Kacper, to nie jest coś, czym powinieneś się dziś przejmować.
— Dotyczy nas.
— Dotyczy przeszłości.
— W takim razie dlaczego znał nasz adres?
Zofia znieruchomiała.
— Powiedziałeś im? — zwróciła się do Artura.
— Nic im nie powiedziałem.
— Wiedział go przed nami — dodałem. — Przysłał do naszego mieszkania doktor Mercer.
Zofia oparła się o poduszkę. Przez chwilę wyglądała na wyczerpaną w zupełnie inny sposób. Nie choroba ją osłabiała, lecz coś, co przez lata miała nadzieję zachować dla siebie.
W końcu powiedziała:
— Wiele lat temu tata pracował dla jednej z firm pana Wysockiego.
Artur lekko pochylił głowę.
— Kierował regionalnym oddziałem transportowym.
Zaskoczyło mnie to. Prawie niczego nie pamiętałem z pracy ojca. W moich wspomnieniach pachniał kawą i wodą kolońską, a do domu wracał dopiero po zmroku.
— Tata był pana przyjacielem? — zapytała Ania.
Twarz Artura spoważniała.
— Nie.
— Tata go podziwiał — odpowiedziała za niego Zofia.
Artur drgnął.
— Bardziej, niż powinien — dodała.
Czekałem, lecz nikt nie mówił dalej.
— Co się stało?
Zofia spojrzała na mnie.
— W jednej z ciężarówek należących do firmy wykryto poważną usterkę.
Ścisnęło mnie w żołądku. Nasi rodzice zginęli w wypadku sześć lat wcześniej. Wiedziałem tylko tyle: deszczowa noc, źle pokonany zakręt, zderzenie. Dorośli zawsze zmieniali temat, kiedy prosiłem o szczegóły.
— Tata prowadził?
— Nie — odpowiedziała szybko Zofia. — To nie ten wypadek zabił mamę i tatę.
Wypuściłem powietrze.
— To było wcześniej. Tata zarządzał magazynem, kiedy odkryto poważne problemy mechaniczne w kilku pojazdach.
— Zgłosił je — powiedział cicho Artur.
— Ostatecznie — dodała Zofia.
Artur przyjął tę uwagę bez sprzeciwu.
— Tata bał się, że firma zrzuci na niego winę — ciągnęła Zofia. — Były kłótnie, prawnicy, dochodzenia. Stracił stanowisko.
— Zwolniłeś go? — zapytałem Artura.
Nie odwrócił wzroku.
