— Tak.
— Dlaczego?
— Wtedy uważałem, że ukrywał raporty dotyczące konserwacji.
— Ukrywał?
— Niezupełnie — odpowiedziała Zofia.
Artur splótł dłonie na lasce.
— Twój ojciec opóźnił przekazanie kilku raportów, bo próbował rozwiązać problem wewnątrz oddziału, zanim dowiedziała się centrala. Była to fatalna decyzja. Dopiero lata później odkryłem, że wielokrotnie prosił przełożonych o pieniądze na naprawy, a oni mu odmawiali.
— Ty mu odmawiałeś?
— Nie.
— Twoja firma.
— Tak.
Sposób, w jaki wypowiedział to słowo, jasno pokazywał, że ta różnica wcale go nie pocieszała.
Zofia spojrzała w okno.
— Tata nigdy naprawdę nie podniósł się po utracie pracy.
Wtedy przypomniałem sobie coś z dzieciństwa: ojca siedzącego nocą przy kuchennym stole, wokół niego porozrzucane koperty, mamę pocierającą mu ramię i Zofię szepczącą, żebym wracał do łóżka.
Artur mówił dalej:
— Po śmierci waszych rodziców dowiedziałem się, że Zofia została waszą opiekunką.
— Śledziłeś nas?
— Z dystansu.
— Dlaczego?
Spojrzał na Zofię.
— Bo byłem winien twojemu ojcu przeprosiny.
— Nie — powiedziała cicho.
— Byłem.
— Wysłałeś list.
— Jaki list? — zapytałem.
Zofia zamknęła oczy. Odwróciłem się do Artura.
— Jaki list?
— Trzy lata po śmierci waszych rodziców napisałem do Zofii. Chciałem pokryć koszty utrzymania domu i założyć wam fundusz edukacyjny.
Spojrzałem na Zofię. Nie chciała na mnie patrzeć.
— Nigdy nam o tym nie powiedziałaś.
— Miałeś osiem lat — odpowiedziała. — Ania pięć.
— Co mu odpisałaś?
Zofia wzięła oddech.
— Odmówiłam.
Ania zamrugała.
— Odmówiłaś pieniędzy?
— Tak.
— Dlaczego?
Zofia spojrzała na Artura.
— Bo go nie znaliśmy.
— To nie był jedyny powód — powiedział Artur.
— Nie zaczynaj.
Tym razem posłuchał bez dyskusji.
Helena przerwała ciszę.
— Zofia potrzebuje odpoczynku.
— Chcę wiedzieć — powiedziałem.
Zofia ścisnęła moją dłoń.
— Dowiesz się. Ale nie dziś.
Artur wyjął z kieszeni płaszcza kartkę i położył ją na szafce.
— Mój numer.
Zofia zaśmiała się zmęczonym śmiechem.
— Myślisz, że zgubiłam poprzednie cztery?
— Nadal je masz?
Wyglądała na zirytowaną tym, że zdradziła tę informację.
Twarz Artura złagodniała.
— Tak — przyznała.
Nie rozumiałem tego. Jeśli naprawdę nie chciała mieć z nim nic wspólnego, dlaczego zachowała jego listy?
Przed wyjściem Artur zwrócił się jeszcze do mnie i Ani:
— Ogród nadal czeka.
— Naprawdę chce pan, żebyśmy dalej pracowali?
— Kiedy Zofia poczuje się lepiej i tylko jeśli się zgodzi.
— Za jedzenie?
Kącik jego ust drgnął.
— Będziemy negocjować.
Następnego dnia Zofia zatrzymała nas w domu. Nie dlatego, że chciała. Helena nalegała. Zofia wróciła do mieszkania po południu i przespała większą część dnia.
Ktoś dostarczył zakupy.
Zofia natychmiast wiedziała, kto je przysłał. Zadzwoniła do Artura i kazała mu zabrać połowę. Kłócili się. Zwyciężyła Zofia.
To zrobiło na mnie wrażenie.
Przez kolejny tydzień dochodziła do siebie, a ja i Ania obserwowaliśmy ją jak podejrzliwi pielęgniarze. Każdego ranka dzwoniła Helena. Każdego popołudnia w naszym domu pojawiało się jedzenie. Czasami przynosiła je pani Kowalska, gospodyni Artura, twierdząc, że przypadkiem ugotowała za dużo.
Zofia nigdy jej nie wierzyła.
Ja również.
Ale przestała odsyłać jedzenie.
W sobotę pozwoliła nam wrócić do ogrodu Artura. Poszła z nami.
— Będę nadzorować.
— Powinnaś odpoczywać.
— Mogę nadzorować na siedząco.
Przed naszym przyjazdem Artur postawił pod klonem krzesło.
Zofia spojrzała na nie ostro.
— Wiedział, że przyjdziesz — zauważyła Ania.
Zofia mruknęła coś o upartych starcach.
Artur pojawił się na ganku.
— Spóźniliście się.
— Jest dziewiąta.
— Mówiłaś: dziewiąta.
— Jest dokładnie dziewiąta.
Jego wzrok przesunął się ku krzesłu. Zofia to zauważyła.
— Czyli jednak mnie oczekiwałeś?
— Rozumiem prawdopodobieństwo.
Zofia prawie się uśmiechnęła.
Pracowaliśmy trzy godziny. Artur płacił nam jedzeniem, tak jak ustaliliśmy, choć „resztki” obejmowały świeży chleb, warzywa, mleko, jajka i tyle kurczaka, że wystarczyłoby na kilka obiadów.
Zofia zaprotestowała.
Artur oznajmił, że jego lodówka jest za mała.
Jego lodówka mogłaby pomieścić naszą dwa razy.
Mimo to Zofia odpuściła.
Coś się między nimi zmieniło. Nie zaufanie. Jeszcze nie. Raczej tymczasowe zawieszenie broni.
W następnych tygodniach wracaliśmy do ogrodu w każdą sobotę. Ścieżki z kamieni powoli wyłaniały się spod chwastów, rabaty odzyskiwały kształt, a Ania znalazła małe metalowe tabliczki z nazwami roślin, które wiele lat wcześniej wybrała Eleonora.
Artur pamiętał niemal każdą z nich.
— Piwonie rosły tutaj — powiedział pewnego ranka.
— Skąd wiesz?
— Eleonora je posadziła.
— Pamiętasz każdy kwiat?
— Nie. — Zamilkł. — Tylko te, które należały do niej.
Zofia to usłyszała. Jej twarz złagodniała.
Artur nigdy nie wspominał dawnego konfliktu w firmie, kiedy Ania była w pobliżu. Pewnego dnia jednak, gdy pomagałem pani Kowalskiej robić lemoniadę, usłyszałem cichą rozmowę Zofii i Artura przy szklarni.
— Powinieneś był mi powiedzieć — mówiła Zofia.
— Próbowałem.
— Wysyłałeś czeki.
— Wysyłałem listy.
— Listy z czekami.
