Tamtej nocy razem z zięciem utknęłam w tanim motelu przy szosie, gdzieś pomiędzy małym miasteczkiem a dużym miastem. Za oknem wył wiatr, przypominający głodnego psa sąsiadów, którego właściciele zapomnieli wpuścić do domu. Nasz stary polonez zatrzymał się na poboczu, jakby nagle całkowicie znudziły mu się wszystkie dalsze podróże. Pomoc drogowa obiecała przyjechać dopiero nad ranem.
Motel pachniał wilgocią, surowym drewnem i cudzymi niespełnionymi marzeniami. Sprężyny w łóżkach jęczały przy każdym ruchu, jakby lada chwila miały się rozpaść. W pokoju stały dwa wąskie łóżka, plastikowe kubki i lampka rzucająca żółte, przygnębiające światło.
Nazywam się Zofia Kowalska i mam pięćdziesiąt sześć lat. Nigdy nie uważałam się za wielką piękność, ale też nie zamierzałam jeszcze wpisywać się na listę staruszek. Wciąż mogłam zawstydzić niejedną młodszą kobietę.
Naprzeciwko siedział mój zięć, Marek. Wysoki, szczupły mężczyzna o zmęczonych oczach i ciemnym zaroście. Wyglądał trochę jak bohater starego polskiego filmu sensacyjnego.
Wracaliśmy ze wsi od mojej siostry Jadwigi. Jak zwykle upiekła ciasta wielkie jak pokrywki od patelni, a każdego gościa częstowała domową nalewką ziołową, przygotowaną według przepisu odziedziczonego po dziadku.
Moja córka Karolina została w mieście. Jak zawsze znalazła jakąś „niezwykle pilną” sprawę, która okazała się ważniejsza od rodzinnego spotkania.
W ten sposób ja i Marek wylądowaliśmy sami w motelowym pokoju, z butelką alkoholu w torbie i deszczem uderzającym o szybę.
— No dobrze, Marku — powiedziałam, wyjmując butelkę czystej wódki, którą przezornie zabrałam z domu. — Nie będziemy siedzieć tutaj jak dwa kołki na środku bagna. Rozgrzejmy się trochę, zanim ta nieszczęsna laweta sobie o nas przypomni.
Marek uśmiechnął się krzywo. W jego spojrzeniu widać było zmęczenie człowieka, który od lat mieszkał z Karoliną i codziennie mierzył się z jej trudnym charakterem.
Miał zaledwie trzydzieści dwa lata, a czasami wyglądał tak, jakby od dekady dźwigał na plecach wszystkie jej pretensje.
Nalałam mu wódki do plastikowego kubka. W pokoju nie było nic bardziej eleganckiego.
Stuknęliśmy się nimi tak głośno, że prawdopodobnie obudziliśmy karaluchy ukryte pod tapetą.
— Za co pijemy, pani Zofio? — zapytał Marek i przełknął pierwszy łyk z miną człowieka degustującego drogi, wieloletni koniak.
— Za to, żeby nasze życie nie rozpadało się tak często jak ten przeklęty polonez — odpowiedziałam, opróżniając kubek.
Alkohol zapiekł mnie w gardle, ale chwilę później po całym ciele rozlało się przyjemne ciepło. Nagle poczułam się młodsza o dobre dwadzieścia lat.
— A ty, Marku, jesteś jeszcze młodym mężczyzną, a wzdychasz jak stary maluch pod górę.
Roześmiał się głośno i odchylił na krześle. Krzesło odpowiedziało długim skrzypnięciem, jakby także chciało poskarżyć się na swój ciężki los.
— Mówi pani o Karolinie? — zapytał. — Niedługo naprawdę wyśle mnie do garażu. Każdego wieczoru pojawia się nowy problem. Zupa jest za mało słona, buty stoją nie tam, gdzie powinny, a ja podobno oddycham zbyt głośno.
Prychnęłam i ponownie napełniłam kubki.
Rozmowa popłynęła szybko, jak strumień po wiosennej ulewie. Najpierw śmiałyśmy się z Jadwigi, która próbowała wręczyć nam słoik nalewki z naklejką „Kompot, 1987”. Później temat sam przeszedł na nasze życie.
Wódka rozwiązała języki. Po kilku chwilach rozmawialiśmy jak starzy znajomi, którzy przypadkiem trafili do jednego przedziału nocnego pociągu.
— Posłuchaj, Marku — odezwałam się, patrząc na niego ponad plastikowym kubkiem. — Co właściwie dzieje się między tobą a Karoliną? Jesteś przystojny, młody, zdrowy, a chodzisz z miną, jakbyś połknął całą cytrynę. Wy się w ogóle ogrzewacie, czy tylko mieszkacie pod jednym dachem?
Marek zawahał się. Obracał kubek w dłoniach, jakby miał nadzieję znaleźć na jego dnie gotową odpowiedź.
— Sam nie wiem, pani Zofio. Czasami czuję się tak, jakbyśmy byli dwiema gołymi żyłami. Tyle że zamiast iskry wciąż pojawia się zwarcie. Staram się, ale Karolinie nic nie odpowiada. Sama pani wie, jaka ona jest.
Wiedziałam doskonale. Karolina od zawsze była uparta. Cały charakter odziedziczyła po ojcu. Gdy coś sobie postanowiła, nie sposób było jej przekonać, że może istnieć inne rozwiązanie.
Marek wyraźnie miał już dość nieustannego niezadowolenia żony. Pochyliłam się ku niemu, czując, jak alkohol zmiękcza świat wokół mnie, i postanowiłam trochę się z nim podroczyć.
— Próbowałeś kiedyś porządnie ją rozpalić? Kobietę czasem trzeba potraktować jak mokre drewno w zimnym piecu. Jeśli tylko leży, będzie dymić, ale ognia z tego nie będzie. Może twoja Karolina dawno już wystygła?
Marek zakrztusił się i zaczął kaszleć. Spojrzał na mnie z mieszaniną zaskoczenia i szczerego zainteresowania.
— Mówi pani poważnie? — zapytał w końcu, wycierając usta rękawem. — Przecież rozmawiamy o pani córce.
