— Oczywiście, że o niej — roześmiałam się. — To, że jest moją córką, nie znaczy, że nie wiem, czego potrzebuje. Mam pięćdziesiąt sześć lat, Marku. Mężczyzn rozumiem lepiej, niż niektórzy mężczyźni rozumieją samych siebie. Myślisz, że Karolinie wystarczą bukiety i kolacje przy świecach? Ona potrzebuje prawdziwego ognia.
Przyglądał mi się uważnie, lekko mrużąc oczy. W jego spojrzeniu pojawił się błysk. Być może była to zasługa alkoholu. A może moich słów.
— Czyli mamy tu specjalistkę od rozpalania ognia? — zapytał. — Może podzieli się pani doświadczeniem? Jak sprawić, żeby iskry poleciały, a pokój nie wypełnił się dymem?
Roześmiałam się tak głośno, że sprężyny pod moim łóżkiem zadrżały.
Ten chudy, zmęczony mężczyzna postanowił podjąć moją grę. I niespodziewanie bardzo mi się to spodobało.
Alkohol robił swoje. Rozmowa stawała się coraz śmielsza, a duszne motelowe powietrze wyraźnie się ocieplało.
Nalałam kolejną porcję i poczułam, jak budzi się we mnie dawna Zofia — ta sama, która kiedyś jednym spojrzeniem potrafiła sprawić, że młodzi chłopcy zapominali własnych imion.
— Sekret jest prosty, Marku — powiedziałam ciszej, jakbym zdradzała mu tajemnicę państwową. — Trzeba wiedzieć, gdzie dmuchnąć, żeby iskry zaczęły tańczyć. I nie wolno bać się odrobiny poparzenia. Jesteś młody, gorący, a siedzisz tutaj obok mnie, narzekasz na los i zachowujesz się jak staruszek. Chociaż mógłbyś…
Urwałam celowo. Niedokończone zdanie zawisło między nami niczym dym nad ogniskiem.
Marek pochylił się odrobinę. Poczułam zapach jego wody kolońskiej — taniej, ale zaskakująco ciepłej i przyjemnej.
— Mógłbym co? — zapytał.
W jego głosie pojawiła się lekka chrypka. Jakby on sam był zaskoczony tym pytaniem.
— Mógłbyś przewrócić cały świat do góry nogami — odpowiedziałam z uśmiechem, opierając się o poduszkę. — Najpierw jednak wypijmy jeszcze po jednym. Noc jest długa, a kierowca lawety chyba uznał, że możemy sobie poczekać.
Znów stuknęliśmy się kubkami.
Pomiędzy nami pojawiło się coś dziwnego: napięcie, oczekiwanie i niebezpieczna ciekawość. Alkohol płynął dalej, słowa stawały się coraz bardziej bezpośrednie, a motel z krzywymi ścianami, brudną lampą i jęczącymi łóżkami przestał wydawać się aż tak odpychający.
Doskonale wiedziałam, że gdyby Karolina usłyszała naszą rozmowę, najpierw udusiłaby mnie, a dopiero potem własnego męża.
Ale miałam pięćdziesiąt sześć lat i nadal potrafiłam sprawić, żeby mężczyzna patrzył na mnie jak na kobietę, a nie jak na starszą krewną.
— Powiedz mi szczerze, pani Zofio — odezwał się Marek, kiedy butelka była już niemal do połowy pusta. — W młodości musiała pani doprowadzać do szaleństwa wszystkich mężczyzn w okolicy.
Roześmiałam się i nie odrywałam od niego wzroku.
— Co ty sobie wyobrażasz? Poza tym wcale nie jestem jeszcze towarem wybrakowanym.
Zaśmiał się, ale jego śmiech zabrzmiał nerwowo.
Wtedy zrozumiałam, że ta noc okaże się znacznie ciekawsza, niż przypuszczaliśmy w chwili meldowania się w motelu.
Deszcz bębnił o szybę, łóżko skrzypiało przy każdym ruchu, a my rozmawialiśmy jak dwoje spiskowców, którzy na kilka godzin zapomnieli, jakie łączą ich rodzinne więzi.
Czas przyspieszył jak stara ciężarówka staczająca się ze stromego zbocza. Krople z hukiem uderzały w metalowy parapet, jakby pijany akordeonista urządził koncert pod oknem wiejskiej remizy.
Siedziałam na swoim łóżku i nie czułam się już teściową. Byłam bohaterką starego filmu — kobietą palącą cienkie papierosy, noszącą jaskrawą szminkę i łamiącą męskie serca jednym uniesieniem brwi.
Marek, rozgrzany wypitym alkoholem, leżał na swoim łóżku i przyglądał mi się z nowym, podejrzanie żywym zainteresowaniem.
— Wiesz, Marku — powiedziałam, obracając pusty kubek w palcach. — Bywały czasy, kiedy spędzałam takie noce nie w żałosnych motelach, lecz w znacznie ciekawszych miejscach. Młodość to naprawdę gorący czas. Chłopcy kręcili się wokół mnie jak komary nad ciepłym stawem. Jeden nawet jeździł motocyklem pod moim oknem i wołał: „Zosiu, wyjdź!”. Pewnie myślał, że w ten sposób zdobędzie moje serce.
Marek uniósł się na łokciu.
W słabym świetle jego zarost wyglądał niemal gangstersko, a oczy błyszczały z rozbawienia.
— Naprawdę była pani wtedy femme fatale? — zapytał. — Zawsze myślałem, że zajmuje się pani wyłącznie gotowaniem rosołu i pielęgnowaniem ogródka.
— Rosół jest potrzebny duszy — odparłam, mrugając do niego. — A dla ciała zawsze miałam inne przepisy. Czasami wieczorem wymykałam się na tańce. Przed klubem czekała już cała kolejka adoratorów. Jeden przynosił polne kwiaty, drugi butelkę taniego wina. Raz tańczyłam nawet z kierownikiem miejscowego gospodarstwa. Żonaty, poważny mężczyzna, z wąsami jak przedwojenny ułan.
Marek odrzucił głowę i wybuchnął śmiechem.
Mimochodem zauważyłam napięcie jego szyi — silnej, młodej. Nie takiej jak u mojego zmarłego męża Henryka, który pod koniec życia przypominał raczej dużą poduszkę na kanapę.
Wódka całkowicie rozwiązała mi język.
