— Dlaczego się tak wycofałeś, Marku? — ciągnęłam, nalewając kolejną porcję. — Jesteś młody, zdrowy, krew w tobie gorąca, a siedzisz z miną zmęczonego emeryta i narzekasz, że żona cię nie zauważa. Gdzie się podziała twoja męska odwaga? Naprawdę boisz się zaryzykować?
Zamarł z pełnym kubkiem w dłoni. Popatrzył na mnie tak, jakbym właśnie zaproponowała mu kradzież całego motelu i przewiezienie go nad morze.
Po chwili na jego ustach pojawił się powolny, lekko krzywy, ale zaskakująco czarujący uśmiech.
— Czy pani mnie teraz prowokuje, pani Zofio? — zapytał.
W jego głosie znów zabrzmiała chrypka, od której serce niejednej kobiety po pięćdziesiątce mogłoby zgubić rytm.
— Być może nie jestem tak beznadziejny jak tamci motocykliści, ale też potrafię coś zrobić.
— W takim razie mnie zaskocz — drażniłam go.
Oparłam się o poduszkę i skrzyżowałam nogi. Brzeg sukienki uniósł się zaledwie odrobinę — nie na tyle, żeby wyglądało to niestosownie, ale wystarczająco, by Marek to zauważył.
— Zamiast narzekać na swoje nudne małżeństwo, możesz wreszcie zdobyć się na jakiś krok.
Marek wypił zawartość kubka jednym haustem. Nagle drgnął, odstawił go i wstał.
Pokój był tak mały, że po kilku krokach znalazł się tuż przy moim łóżku.
Powietrze między nami zgęstniało, stało się ciężkie i lepkie jak rozgrzany karmel.
— No i co, Marku? — zapytałam, patrząc na niego z dołu.
Serce biło mi wysoko, niemal pod gardłem, ale nie chciałam zdradzić podniecenia.
— Stoisz jak pomnik, chociaż jeszcze przed chwilą opowiadałeś o swoich możliwościach. Co się stało? Połknąłeś język?
Powoli wyciągnął rękę. Robił to ostrożnie, jakby bał się spłoszyć dzikiego kota. Ujął moje nadgarstek.
Jego palce były ciepłe i lekko szorstkie.
Po plecach przebiegł mi dreszcz. Prawie roześmiałam się jak szesnastolatka.
— Nie boję się pani, pani Zofio — powiedział cicho.
Zniknęła gdzieś jego wcześniejsza pewność siebie. W głosie pozostało tylko dziwne, niemal chłopięce zakłopotanie.
— Nigdy nie sądziłem, że własna teściowa zacznie mnie namawiać do takich rzeczy.
— Pierwszy krok już zrobiłeś — odpowiedziałam, ściskając jego dłoń. — Teraz usiądź obok i przestań trząść się jak osika. Nie zamierzam cię zjeść.
Marek usiadł na brzegu mojego łóżka.
Sprężyny jęknęły pod nami, jakby cały motel chciał wyrazić swoją opinię na temat sytuacji.
Czułam zapach alkoholu, męskiego potu i czegoś gorzkiego, czego nie potrafiłam nazwać. Od tego wszystkiego kręciło mi się w głowie bardziej niż po wódce.
Nagle zorientowałam się, że siedzimy naprawdę blisko.
W piersi rozlało się dawno zapomniane, zadziorne ciepło. Wydawało mi się, że odeszło na zawsze razem z młodością i moim mężem.
— A gdybyśmy nie byli rodziną? — zapytał niespodziewanie Marek.
Patrzył w ścianę, lecz jego oddech wyraźnie przyspieszył.
— Załóżmy, że poznaliśmy się wiele lat temu. Na tych samych wiejskich tańcach.
Zaśmiałam się i odrzuciłam głowę. Włosy rozsypały się po poduszce.
Przez chwilę naprawdę czułam się jak królowa balu — nawet w brudnym motelu, obok mężczyzny będącego mężem mojej córki.
— Och, Marku. Gdybyśmy spotkali się wtedy na zabawie, w kilka minut zawróciłabym ci w głowie. Biegałbyś za mną jak tamten chłopak na motocyklu i przynosił bukiety polnych kwiatów. Nawet nie zauważyłbyś, że jestem od ciebie starsza. Tak bym tobą zakręciła, że zapomniałbyś i o wieku, i o własnym imieniu.
Odwrócił się do mnie.
W jego oczach odbijało się światło lampy — dwie małe, złote iskry.
Dzieliła nas odległość zaledwie dłoni.
Pomyślałam wtedy, że gdyby nie Karolina i gdyby nie wszystkie rodzinne zależności, mogłabym pozwolić sobie na to, czego naprawdę pragnęłam.
Chciałam wstrząsu. Chciałam znów poczuć się kobietą, a nie tylko matką, teściową i przyszłą babcią.
Pragnęłam, by ten wysoki mężczyzna o zmęczonych oczach patrzył na mnie tak, jak patrzy się na atrakcyjną kobietę, a nie na stare meble.
— Dlaczego tak na mnie patrzysz, Marku? — zapytałam.
Mój głos także stał się zachrypnięty.
— Chce pani, żebym dokończył tę historię?
Mrugnął, jakby dopiero się obudził.
Jego dłoń przesunęła się powoli po moim ramieniu. Dotyk był niemal niewyczuwalny, a jednak poczułam, jak po całym ciele przebiega elektryczna iskra.
Na moment zamknęłam oczy i głęboko odetchnęłam.
— Pani Zofio… — zaczął Marek.
Przyłożyłam palec do jego ust.
— Cicho. Nie musisz nic mówić. Doskonale wiem, co myślisz. Nie jesteś pierwszym mężczyzną, który patrzy na mnie w ten sposób.
W tej samej chwili za oknem rozległ się potężny huk.
Może gałąź uderzyła w szybę. A może stary polonez postanowił przypomnieć nam o swoim istnieniu.
Oboje drgnęliśmy i odsunęliśmy się od siebie jak dwoje spiskowców, którzy nagle usłyszeli kroki na korytarzu.
Roześmiałam się. Napięcie zaczęło opadać, więc klepnęłam Marka w kolano.
— I to ma być twoja odwaga? Wystraszyłeś się zwykłej gałęzi! A tyle mówiłeś o męskiej dzielności. Lepiej chodźmy spać. Rano przyjedzie laweta, Karolina pojawi się ze swoimi pretensjami, zupa znów będzie za mało słona, a życie wróci do normy.
