Moja córka nigdy wcześniej nie przyprowadziła do domu chłopaka.
Zosia miała osiemnaście lat, była niezależna w sposób typowy dla osiemnastolatek i bardzo pilnowała swojej prywatności, zwłaszcza jeśli chodziło o chłopców.
Dlatego kiedy podczas krojenia warzyw dostałam od niej wiadomość, że wieczorem przyprowadzi kogoś na kolację, o mało nie wypuściłam noża z ręki.
Moja córka nigdy wcześniej nie przyprowadziła do domu chłopaka.
„Przyprowadzę dziś wieczorem Kacpra. Proszę, bądź miła. Naprawdę go lubię”.
Uśmiechnęłam się do ekranu.
Wiedziałam, że od czasu do czasu z kimś się spotykała, ale imiona zwykle znikały z rozmowy, gdy tylko okazywałam zbyt duże zainteresowanie.
Po chwili przyszła kolejna wiadomość.
„I powiedz tacie, żeby zachowywał się normalnie”.
Roześmiałam się cicho.
Mój mąż, Piotr, siedział przy kuchennym stole i próbował naprawić obluzowany uchwyt w jednej z szafek.
— Zosia mówi, że dziś wieczorem masz być normalny.
Podniósł wzrok.
— To ogromna presja.
— Podobno przyprowadza chłopaka.
— To jeszcze większa presja.
Piotr przestał obracać śrubokręt.
— Chłopaka? — Spojrzał na mnie. — Poproszę o jego zeznania podatkowe.
— Piotrze.
— Żartuję.
Przynajmniej tak sobie powiedziałam.
— Naprawdę poproszę o zeznania podatkowe — mruknął, wracając do szafki.
— Na szczęście dla chłopaka Zosi wpadnie dziś Marek, żeby oddać ci klucz dynamometryczny. Będziesz miał czym się zająć, zanim zaczniesz żądać listów polecających i opinii od wszystkich jego byłych dziewczyn.
Przewróciłam oczami.
— Może tobie wydaje się to zabawne, ale zapewniam cię, że Zosia nie będzie się śmiała.
— Marek przyjdzie później oddać mi klucz.
— Tak, słyszałam. I naprawdę nie musisz powtarzać tego po raz trzeci.
Lekko uderzyłam go dłonią w ramię.
— Marek zostaje z nami na kolację?
— No… tak.
Piotr odpowiedział bez najmniejszego namysłu.
Marek i Piotr znali się od dwudziestego roku życia, choć od dawna nie byli już sobie bliscy.
Czasem Marek pojawiał się na grillu. W dniu urodzin dzwonili do siebie. Pożyczali sobie narzędzia, wymieniali krótkie wiadomości.
Ich przyjaźń stała się właściwie wspomnieniem podtrzymywanym siłą przyzwyczajenia.
Nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad tym głębiej.
O wpół do szóstej Zosia weszła do domu razem z Kacprem.
Moja pierwsza myśl była taka, że chłopak wygląda na przerażonego.
Druga — że już rozumiem, dlaczego córka ostrzegała nas przed jego przyjazdem.
Kacper był szczupły i bardzo blady. Czarne, farbowane włosy opadały mu na szczękę. Paznokcie miał pomalowane na czarno, a oczy obrysowane ciemną kredką. Większą część lewego przedramienia pokrywał tatuaż.
Miał na sobie czarne buty, czarne dżinsy i spraną koszulkę zespołu.
Wyglądał dokładnie jak ten typ chłopaka, na którego nerwowi rodzice zwykle narzekają, zanim odkryją, że w wolnym czasie pomaga w schronisku dla zwierząt.
Zosia trzymała go za rękę.
— Mamo, tato, to jest Kacper.
Piotr długo patrzył na chłopaka. Nagle jego oczy szeroko się otworzyły. Wstał tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się na podłogę.
— No dobrze — powiedział.
Zosia zamrugała.
— Co?
Piotr wskazał na Kacpra.
— On musi stąd wyjść. Natychmiast.
Zaśmiałam się, sądząc, że żartuje. Przestałam, kiedy zobaczyłam jego twarz.
— Piotrze, co się dzieje?
— Powiedziałem, że ma wyjść.
Dłoń Zosi mocniej zacisnęła się na ręce Kacpra.
— Tato, co ty wyprawiasz? Nawet z nim nie porozmawiałeś.
— Nie muszę.
To mnie rozgniewało.
Piotr przez lata powtarzał naszej córce, żeby nie oceniała ludzi po ubraniach, tatuażach, fryzurze, pieniądzach, pracy ani po żadnej innej powierzchownej rzeczy.
Kiedyś wygłosił jej trzydziestominutowy wykład tylko dlatego, że nazwała koleżankę z klasy „dziwną”.
A teraz patrzył na Kacpra tak, jakby chłopak wszedł do naszego domu z nożem.
— Wystarczy, Piotrze — powiedziałam. — Jeśli to ma być żart, to wcale nie jest zabawne.
Jego wzrok nadal spoczywał na Kacprze.
— Aniu, proszę. Po prostu… zaufaj mi.
Coś w jego głosie zmieniło mój gniew.
Piotr nie wyglądał na zniesmaczonego. Wyglądał na przerażonego.
I z jakiegoś powodu miałam wrażenie, że Kacper dokładnie wie, czego mój mąż się boi.
Kacper nie odezwał się ani słowem. Uważnie przyglądał się twarzy Piotra, jakby próbował znaleźć w niej odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadał.
Zosia odwróciła się do niego.
— Kacper?
— Tak — westchnął cicho. — Zróbmy to.
Powoli sięgnął do kieszeni.
— Nie — powiedział ostro Piotr.
Jedno słowo wystarczyło, żeby atmosfera w pokoju całkowicie się zmieniła.
Kacper mimo wszystko wyciągnął telefon. Kilka razy dotknął ekranu, podszedł do stołu i położył urządzenie przed Piotrem.
Mąż spojrzał w dół.
Z jego twarzy odpłynął cały kolor.
— Zabierz to.
Kacper nie ruszył się z miejsca.
— Co się dzieje? — zapytałam.
Nikt mi nie odpowiedział.
Podeszłam do stołu.
Piotr chwycił telefon i odwrócił go ekranem do blatu.
— Aniu, nie musisz tego oglądać.
To była chyba najgorsza rzecz, jaką mógł powiedzieć.
Wyciągnęłam rękę po telefon, ale zasłonił go dłonią.
— To niedorzeczne. — Spojrzałam na Kacpra. — Co tu się dzieje?