— Iza, a kolacja gdzie?
Dopiero co zamknęłam za sobą drzwi i przez kilka sekund stałam bez ruchu w przedpokoju.
Była dwadzieścia po dziewiątej.
Za oknem ciężki, mokry śnieg oblepiał parapet. Nogi pulsowały po całej zmianie. W jednej ręce trzymałam torbę z laptopem, w drugiej reklamówkę z jajkami, serem i mlekiem.
Z kuchni znów dobiegł głos Marcina:
— Iza, pytam poważnie. Jest w domu coś normalnego do jedzenia?
Powoli zdjęłam kozaki.
— Zaglądałeś do lodówki?
— Zaglądałem.
Marcin pojawił się w drzwiach kuchni. Miał na sobie rozciągnięte na kolanach spodnie dresowe, pogniecioną koszulkę i telefon w dłoni.
— Nie ma tam nic.
— Czyli wszystko widziałeś.
— Wróciłem z pracy głodny.
Spojrzałam na niego.
— Ja też wróciłam z pracy.
— No tak, ale ty jesteś kobietą. Na pewno szybciej coś wymyślisz.
Kiedyś takie słowa doprowadziłyby mnie do furii. Tego wieczoru byłam zbyt zmęczona, więc tylko zapytałam:
— Marcin, wczoraj dostałeś pensję?
Odwrócił wzrok.
Ten drobny ruch zauważyłam natychmiast.
— Dostałem.
— Gdzie są pieniądze?
— Jakie pieniądze?
Prawie się roześmiałam.
— Twoje dziewięćdziesiąt dwa tysiące. Te, za które mieliśmy kupić jedzenie, opłacić twoją część rachunków i odłożyć coś na remont łazienki.
Odłożył telefon ekranem do dołu.
— Przelałem mamie.
Zapadła cisza.
Z kranu kapała woda.
Kap.
Kap.
Kap.
— Ile?
— Iza…
— Ile jej przelałeś?
— Całą wypłatę.
Nie byłam zaskoczona. Chyba od dawna gdzieś wewnątrz przygotowywałam się na tę odpowiedź.
— Po co?
Marcin nerwowo potarł kark.
— Musi wymienić okna.
— Jakie okna?
— Te na balkonie. Są stare, wieje przez nie.
Zamknęłam oczy.
Od trzech miesięcy odkładaliśmy na remont naszej łazienki. Rura pod umywalką przeciekała, a płytka przy wannie pękła na pół. Co miesiąc przekazywałam połowę swojej pensji na ratę kredytu hipotecznego.
— Czyli na jedzenie nie mamy, ale twoja mama będzie miała ciepły balkon?
— Nie rób dramatu.
— Nie robię dramatu.
Poszłam do kuchni, wyjęłam z torby jajka i postawiłam patelnię na kuchence. Marcin ruszył za mną.
— Mnie też zrobisz?
Wbiłam na patelnię dwa jajka.
— Nie.
Zatrzymał się.
— Co to znaczy?
— Dokładnie to, co usłyszałeś. Twoja pensja jest u mamy. Niech mama cię nakarmi.
— Iza, naprawdę wszczynasz awanturę z powodu jedzenia?
Odwróciłam się do niego.
— Nie, Marcin. Z powodu jedzenia nie wszczynałabym awantury.
— To o co ci chodzi?
— O to, że znowu podjąłeś decyzję za nas oboje.
Przewrócił oczami.
— Zaczyna się.
— Nie. Właśnie się kończy.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak prorocze okażą się te słowa.
Byliśmy małżeństwem od czterech lat.
Kiedy się poznaliśmy, Marcin wydawał mi się człowiekiem, przy którym można spokojnie zasnąć. Potrafił mnie rozśmieszyć, gdy się denerwowałam. Sam skręcał meble, a w weekendy parzył kawę. Często powtarzał:
— Najważniejsze, żebyśmy wszystko ustalali razem.
Był tylko jeden problem.
Jego matka, Lucyna.
Mieszkała sama w dwupokojowym mieszkaniu, dwadzieścia minut jazdy od nas, i miała niezwykły talent do popadania w finansowe tarapaty dokładnie w dniu wypłaty Marcina.
Raz psuła się lodówka. Innym razem nagle potrzebowała pieniędzy na dentystę. Potem pojawiała się sprawa działki, zalanego mieszkania albo nowych firanek, bo stare były już podobno zbyt brzydkie, by pokazywać je ludziom.
Początkowo nie protestowałam.
To przecież jego matka.
Starsza kobieta.
Jeśli potrzebowała pomocy, należało jej pomóc.
Z czasem dostrzegłam jednak pewną prawidłowość.
Pomoc zawsze oznaczała pieniądze Marcina.
A ponieważ po takim przelewie Marcinowi nic nie zostawało, całe nasze życie zaczynało być finansowane z mojej pensji.
— Jesteśmy rodziną — mówił.
Przytakiwałam.
Aż w końcu zrozumiałam, że to „jesteśmy rodziną” działało tylko w jedną stronę.
Następnego wieczoru, kiedy wróciłam do domu, od razu poczułam zapach smażonej cebuli.
W kuchni siedziała Lucyna. Przed nią stał ogromny garnek makaronu, a Marcin jadł z pełnego talerza.
Kiedy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się ustami, ale jej oczy pozostały chłodne.
— Iza, już jesteś?
— Jestem.
— Przyjechałam nakarmić syna.
— Widzę.
Zdjęłam płaszcz.
— Wczoraj był głodny.
Marcin spuścił wzrok nad talerz.
Spojrzałam na niego.
— Naprawdę?
Lucyna westchnęła.
— Iza, mężczyzna pracuje cały dzień. Musi zjeść coś ciepłego.
— Kobieta też pracuje.
— Kobieta jest gospodynią domu.
Podeszłam do lodówki i wyjęłam jogurt dla siebie.
— To gdzie są pieniądze gospodarza?
Lucyna natychmiast się wyprostowała.
— Marcin pomaga matce.
— Wiem.
— Potrzebuję nowych okien.
— To też wiem.
— Zimą jest u mnie strasznie zimno.
— U nas przecieka rura w łazience.
— Łazienka może poczekać.
Zamknęłam lodówkę.
— Tak samo jak pani balkon.
Odłożyła widelec.
— Co chcesz przez to powiedzieć?
— Że dorosły, żonaty mężczyzna nie może co miesiąc oddawać całej pensji matce, a potem utrzymywać się z wypłaty żony.
— Jak śmiesz liczyć jego pieniądze?
Spojrzałam jej prosto w oczy.
— Ponieważ ratę jego części kredytu bank pobiera z mojego konta.
Marcin gwałtownie odsunął talerz.
— Wystarczy!
— Nie, Marcin. Nie wystarczy.