— Mama przyjechała z dobrego serca.
— Przyjechała sprawdzić, czy jej synek nie umarł z głodu po tym, jak oddał jej całą wypłatę.
Lucyna zacisnęła usta.
— Jestem jego matką!
— A ja jestem jego żoną.
Uśmiechnęła się krzywo.
— Żona dziś jest, a jutro może jej nie być. Matkę ma się tylko jedną.
W kuchni zapadła cisza.
Nawet Marcin podniósł wzrok.
Patrzyłam na Lucynę, ale tak naprawdę czekałam na reakcję męża. Chciałam usłyszeć tylko jedno zdanie:
„Mamo, tak nie wolno”.
Marcin milczał.
I wtedy zrozumiałam, że nie milczy dlatego, że nie wie, co powiedzieć.
Milczał, bo się z nią zgadzał.
Przez kolejne dwa dni prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. Marcin ostentacyjnie jadł makaron ugotowany przez matkę, a ja przygotowywałam sobie osobne posiłki.
W piątkowy wieczór, gdy wychodziłam z metra, dostałam powiadomienie.
Pobrano 1840 złotych. Dostawa jedzenia.
Zatrzymałam się przy wejściu i otworzyłam aplikację.
Pizza.
Skrzydełka.
Sosy.
Dwa desery.
Adres: nasze mieszkanie.
Karta: moja.
Zadzwoniłam do Marcina.
— Tak?
— Smakuje?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Co?
— Pizza.
— Iza, nie zaczynaj.
— Zamówiłeś jedzenie z mojej karty?
— Była podpięta do konta.
— I co z tego?
— Oddam przy najbliższej zaliczce.
Rozłączyłam się.
Otworzyłam aplikację, usunęłam kartę ze wspólnego konta i zmieniłam hasło do bankowości.
Potem przypomniałam sobie o pudełku schowanym w szafie.
O naszych oszczędnościach.
Odkładaliśmy na urlop. Co miesiąc wkładałam do niego gotówkę — czasem dwa tysiące, czasem pięć. Marcin również obiecywał, że będzie dokładał. Do lata miało się tam znaleźć około stu pięćdziesięciu tysięcy złotych.
Wracałam do domu z nieprzyjemnym uciskiem w środku. Miałam wrażenie, że już wiem, co zobaczę.
Marcin siedział na kanapie i oglądał film. Na stoliku leżało puste pudełko po pizzy.
— Cześć — powiedział ostrożnie.
Nie odpowiedziałam.
Weszłam do sypialni, otworzyłam szafę i wyjęłam pudełko.
Od razu poczułam, że jest za lekkie.
Uniósłszy wieko, zobaczyłam na dnie dwie banknoty po tysiąc złotych.
Nic więcej.
Przez dłuższą chwilę tylko na nie patrzyłam.
Potem zaniosłam pudełko do salonu i postawiłam je przed mężem.
— Gdzie są pieniądze?
Marcin pobladł.
— Jakie pieniądze?
— Nie udawaj.
— Iza…
— Sto czterdzieści osiem tysięcy. Gdzie one są?
Wyłączył telewizor. Powoli, jakby wykonywał czynność wymagającą ogromnego wysiłku.
Nagle przestraszyło mnie nie to, że zniknęły oszczędności.
Najbardziej przeraziło mnie, jak łatwo przyszło mu kłamać mi prosto w twarz.
— Mamie zabrakło na remont.
Nie od razu zrozumiałam jego słowa.
— Co?
— Okna wyszły drożej, niż myśleliśmy. Trzeba było zrobić ocieplenie i wykończenie.
— Zabrałeś nasze pieniądze na urlop?
— Oddam.
— Wziąłeś je bez powiedzenia mi?
— Jaka różnica? To były wspólne pieniądze.
Usiadłam w fotelu.
— Wspólne.
— No właśnie.
— Skoro wspólne, dlaczego tylko ty podjąłeś decyzję?
— Bo sprawa była pilna!
— A gdyby pilnie potrzebne były pieniądze dla mnie?
— Na co?
Właśnie wtedy coś we mnie pękło.
— Nieważne.
— Nie, powiedz.
— Nieważne, Marcin. Nie rozumiesz nawet, co właśnie powiedziałeś.
Machnął ręką.
— Boże, robisz tragedię. Jeszcze zarobimy.
— My?
— Tak, my.
— Przecież całą pensję oddałeś matce.
— Dostanę następną.
— I ją też jej oddasz?
— Jeśli będzie potrzebowała.
Powiedział to spokojnie. Bez wstydu, bez chwili zawahania.
A we mnie jakby zgasło światło.
— Spakuj się.
Marcin znieruchomiał.
— Co?
— Powiedziałam: spakuj swoje rzeczy.
Roześmiał się nerwowo.
— Wyrzucasz mnie z powodu pieniędzy?
— Nie.
— To z jakiego powodu?
Wstałam.
— Bo zabrałeś pieniądze z pudełka, do którego przez cztery lata wkładałam swoją pracę, nadgodziny i marzenia, z których rezygnowałam.
— To były nasze pieniądze!
— Właśnie.
Podeszłam bliżej.
— A ty ukradłeś połowę znaczenia słowu „nasze”.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Nie dramatyzuj.
— Możesz powtarzać to bez końca. Nie zmienisz rzeczywistości.
— To mieszkanie jest również moje.
— Tak.
— Więc nigdzie nie pójdę.
Patrzyłam na niego przez chwilę.
— Dobrze.
Wyraźnie się speszył. Najwyraźniej spodziewał się krzyku, płaczu i awantury.
— Jutro idę do prawnika — powiedziałam.
— Po co?
— Dowiedzieć się, jak podzielić mieszkanie, kredyt i resztę majątku.
Zerwał się z kanapy.
— Naprawdę mówisz o rozwodzie?
— Naprawdę.
— Z powodu balkonu?!
Pokręciłam głową.
— Jeśli nadal myślisz, że chodzi o balkon, to rzeczywiście nie mamy już o czym rozmawiać.
Tej nocy prawie nie spałam. Marcin kręcił się w salonie. Około trzeciej nad ranem dostałam wiadomość od Lucyny.
„Iza, nie niszcz rodziny przez pieniądze. Marcin jest dobrym synem. Powinnaś być z tego dumna”.
Przeczytałam ją kilka razy, po czym odpisałam:
„Dobry syn i dobry mąż nie muszą się wzajemnie wykluczać. Po prostu pani syn wybrał tylko pierwszą rolę”.
Odpowiedź przyszła natychmiast.
„Nigdy nie rozumiałaś, czym jest rodzina”.
Patrzyłam na ekran telefonu.
Po raz pierwszy nie odpisałam.
Nagle zrozumiałam, że przekonywanie kogoś, iż mam prawo nie być jego portfelem, jest upokarzające.
Rano nie poszłam do urzędu stanu cywilnego.