Pewna.
Usiadłam na ławce i zakryłam twarz rękami. Chciałam krzyczeć, ale z piersi wydobył się tylko szept. Wmawiałam sobie, że to nie na próżno, że Samir mnie nie oszuka. Przecież nie jest taki. Nie może być.
Telefon zadzwonił.
— Wszystko idzie zgodnie z planem — powiedział. — Pieniądze już są w ruchu. Za parę dni przyjadę. Będziemy świętować.
Jego głos znowu brzmiał jak muzyka. I uwierzyłam. Przynajmniej do rana.
Ale rano nie było go. Dzień minął w ciszy. Potem kolejny. Telefon milczał. Pisałam: „Gdzie jesteś? Co z pieniędzmi?”. W odpowiedzi — jeden szary znaczek.
Trzeciego dnia zrozumiałam. Zniknął.
Siedziałam na podłodze pośród walizki i papierów. Paszport, dokumenty, puste konto. Wszystko wydawało się nierzeczywiste. Samir przepadł, a razem z nim osiem milionów. Osiem milionów, które nie były moje.
Patrzyłam na ostatnią wiadomość: „Jesteś moim losem”. I po raz pierwszy zrozumiałam: los naprawdę istnieje. Tylko czasem nie jest prezentem, lecz wyrokiem.
Minęły trzy dni. Potem cztery. Potem tydzień. Telefon milczał. Pisałam rano i wieczorem, ściskając go w dłoniach, jakby przez plastik dało się przesłać ból.
„Samirze, odezwij się. Gdzie jesteś? Obiecałeś wrócić. Proszę, napisz choć słowo”.
Wiadomości pozostawały szare jak popiół.
Najpierw nie wierzyłam. Myślałam, że zachorował. Telefon się zepsuł. Wyjechał w pilnych sprawach. Ale potem intuicja — ta kobieca, dokładna i okrutna — szepnęła: jego nie ma. Nie umarł. Nie zniknął przypadkiem. Po prostu wymazał cię jak niepotrzebny numer.
Poszłam do restauracji, w której jedliśmy kolację. Kelner nie pamiętał żadnego Samira. Zadzwoniłam do kancelarii notarialnej — numer był nieaktywny. Napisałam na adres, z którego przychodziły dokumenty. Wiadomość wróciła z informacją, że adres nie istnieje.
I wtedy wszystko runęło.
Siedziałam w hotelu na łóżku pośród walizek. Za oknem świeciły światła, grała muzyka, ludzie się śmiali. A we mnie była cisza, pustka i czerń.
Otworzyłam jego zdjęcia. Na każdym — oczy, uśmiech, dłonie, morze w tle. Wszystko wyglądało prawdziwie. Żywo. Ale teraz te oczy wydawały się obce, bezdenne jak dół.
Łzy same popłynęły. Płakałam głośno, bez wstydu, jak dziecko. Nikt nie słyszał. Nikogo to nie obchodziło.
Następnego dnia przyszło pismo z banku: „Środki z pani konta zostały przekazane w pełnej wysokości. Potwierdzenie operacji w załączniku”.
Otworzyłam plik i zobaczyłam kwotę — osiem milionów. Serce jakby stanęło. Czytałam raz po raz. Dopiero wtedy zrozumiałam ostatecznie: transakcja przeszła. Ciężarówka sprzedana. Pieniądze odeszły.
Miotałam się po pokoju jak w klatce. Chciałam zadzwonić do Marka, ale nie mogłam. Co miałam powiedzieć? „Przepraszam, sprzedałam twoje życie za piękne słowa?”.
Nie mogłam oddychać.
Wieczorem podeszłam do recepcji.
— Czy zna pani Samira? — zapytałam.
Kobieta w chustce spojrzała zdziwiona:
— Jaki numer pokoju?
Nie wiedziałam. Nigdy nie wiedziałam, gdzie mieszka. Zawsze przyjeżdżał do mnie. Zawsze sam.
I w tym momencie wszystko stało się jasne.
Wyszłam na ulicę. Powietrze było gorące, pachniało kurzem i benzyną. Ludzie mijali mnie — opaleni, szczęśliwi, spieszący gdzieś. A ja stałam sama pośrodku obcego miasta, w którym nikt nie wiedział, że właśnie straciłam wszystko.
Nogi same zaniosły mnie nad morze. Usiadłam prosto na piasku. Fale toczyły się do moich stóp, jakby szeptały: „Sama wybrałaś tę drogę”.
Płakałam do świtu. Piasek kleił się do twarzy, włosów, łez. Gdy wzeszło słońce, wróciłam do hotelu i kupiłam najbliższy bilet do domu.
Przed wylotem otworzyłam walizkę i znalazłam ten amulet. Zielony kamień od złego oka. Trzymałam go w dłoni, aż chłód metalu zmienił się w gniew. Potem wyszłam na balkon i rzuciłam go w dół z całej siły. Uderzył o kamienną płytę i pękł na trzy części.
— Masz, Samirze — wyszeptałam. — Oto twoje szczęście.
Potem zamknęłam walizkę i pojechałam na lotnisko.
W samolocie nie wolno było płakać. Obok siedzieli turyści, śmiali się, omawiali zakupy. Patrzyłam przez okno. W dole znikały światła Dubaju, zmieniając się w błyszczącą garść punktów.
Miasto, które obiecało mi cud, stało się pustynią ze szkła i oszustwa.
W piersi rosło tylko jedno uczucie — strach. Strach przed powrotem. Strach przed wyznaniem. Strach przed samą sobą. Wiedziałam: najgorsze czeka w domu.
Samolot wylądował pod szarym porannym niebem. Śnieg, wiatr, zapach nafty. Wszystko wydawało się obce, jakbym wróciła nie do domu, lecz do dawnego życia, z którego już próbowałam uciec.
Kiedy drzwi autobusu się otworzyły, chłód uderzył mnie w twarz. Po wschodnim upale rodzima zima była jak wyrok. Dworzec, taksówka, droga — wszystko zlało się w szarą maź. Kierowca milczał. Patrzyłam na zaśnieżone domy, a serce uderzało głucho, jak przed sądem.
Dom przywitał mnie ciszą. Na parapecie stał kubek, w którym dawno wyschła herbata. Pachniało stęchlizną i tęsknotą. Postawiłam walizkę i usiadłam na taborecie.
— No i wróciła Anna — powiedziałam na głos.
Z bajki do rzeczywistości.