W gabinecie ultrasonograficznym słychać było dwa wyraźne, szybkie rytmy serca.
Marek stał przy leżance i patrzył na monitor tak, jakby to właśnie ekran osobiście go zdradził.
Katarzyna zatrzymała się pół kroku za nim, przyciskając do piersi szarą teczkę z dokumentami rozwodowymi.
Doktor Nowak wskazała pierwszą drżącą sylwetkę, a potem przesunęła palec na drugą.
— Widzę dwoje dzieci — powiedziała. — Oboje mają silne czynności serca. Zgodnie z pomiarami pani Agnieszka jest mniej więcej w trzynastym tygodniu ciąży.
Wazektomia Marka odbyła się osiem tygodni wcześniej.
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Z jego twarzy zniknęła pewność siebie. Usta rozchyliły się, lecz oskarżenie, z którym wszedł do gabinetu, nagle przestało pasować do faktów widocznych na monitorze.
Katarzyna jako pierwsza odzyskała głos.
— USG może się mylić — stwierdziła.
Doktor Nowak spojrzała na nią spokojnie.
— Wczesne pomiary mogą różnić się o kilka dni. Nie o pięć tygodni.
Leżałam nieruchomo pod papierowym prześcieradłem, z dłonią ochronnie ułożoną na brzuchu.
Ulga przyszła tak gwałtownie, że aż zabolała.
Dzieci zostały poczęte na długo przed zabiegiem, którym Marek próbował udowodnić, że go zdradziłam.
Doktor Nowak nie skończyła jednak badania. Sięgnęła po moją dokumentację i wyjęła z niej jednostronicowy raport.
— Jest jeszcze jedna kwestia — powiedziała. — Chirurg pana Marka pracuje w tej samej sieci medycznej. Za zgodą pani Agnieszki przejrzałam najważniejsze daty, ponieważ zgłosiła ciążę zakwestionowaną po niedawnej wazektomii.
Marek zrobił krok do przodu.
— Nie miała pani prawa przeglądać mojej dokumentacji.
— Analizowałam informacje, do których pani Agnieszka miała dostęp jako małżonka w chwili planowania zabiegu — odparła lekarka. — W dokumentach zaznaczono, że miał pan wrócić na badanie nasienia. Nie wrócił pan. Nie ma żadnego medycznego potwierdzenia, że zabieg stał się skuteczny.
Przypomniałam sobie chirurga, który po operacji mówił Markowi powoli i bardzo wyraźnie.
Tłumaczył, że wazektomia nie działa natychmiast. Do czasu potwierdzenia w badaniach, że w nasieniu nie ma już plemników, trzeba było stosować dodatkowe zabezpieczenie.
Marek machnął wtedy ręką na instrukcje.
— Lekarze zawsze mówią takie rzeczy, żeby się zabezpieczyć — rzucił w samochodzie.
Uwierzyłam mu, kiedy później zapewniał, że wszystko jest w porządku.
Teraz doktor Nowak położyła na biurku niepodpisany formularz kontroli po zabiegu.
— Daty ciąży całkowicie zgadzają się z poczęciem przed wazektomią — powiedziała. — Nic w tej dokumentacji nie potwierdza pana oskarżeń.
Marek wyciągnął rękę po kartkę.
Usiadłam i zabrałam ją pierwsza.
Jego oczy zwęziły się.
— Oddaj mi to.
— Nie.
Po raz pierwszy wypowiedziałam to słowo bez tłumaczenia się, przeprosin ani łagodzenia tonu.
Katarzyna stanęła obok niego. Jej telefon leżał na brzegu leżanki i właśnie rozświetlił się podglądem wiadomości.
Nadawcą był Marek.
„Kiedy Agnieszka przepisze dom, będziemy mogli ogłosić, że spodziewamy się dziecka”.
Mój wzrok przesunął się z telefonu na brzuch Katarzyny.
Chwyciła urządzenie i odwróciła ekranem do dołu.
Doktor Nowak już zdążyła zobaczyć wiadomość.
Marek również.
Jego twarz zmieniła się po raz kolejny. Tym razem nie pojawiło się na niej zawstydzenie. Zamiast niego zobaczyłam chłodne kalkulowanie.
— To nie jest sprawa Agnieszki — powiedział.
Wymknął mi się śmiech. Cichy, spokojny i zupełnie obcy dla kobiety, którą byłam jeszcze kilka dni wcześniej.
— Przyprowadziłeś ją na moje badanie z dokumentami rozwodowymi. Zrobiłeś z mojego życia element swojego planu.
Marek podszedł bliżej.
— Jesteś zdezorientowana i działasz pod wpływem emocji. Oddaj dokument, a porozmawiamy o tym w domu.
— Nie mieszkasz już w moim domu.
W tym momencie ktoś zapukał do zamkniętych drzwi.
— Pani Agnieszko? — odezwała się kobieta po drugiej stronie. — Nazywam się Ewa Kowalska. Recepcjonistka powiedziała, że potrzebuje pani pomocy.
Była prawniczką specjalizującą się w prawie rodzinnym. Jej numer dostałam od kuzyna wieczorem, gdy Marek po raz pierwszy zażądał mojego podpisu.
Zadzwoniłam do niej z parkingu przed wizytą, sądząc, że uda mi się jedynie umówić konsultację. Przypadkiem miała spotkanie z innym klientem w sąsiednim budynku.
Doktor Nowak otworzyła drzwi.
Ewa weszła do środka z brązową skórzaną teczką. Była drobna, miała srebrne włosy i spokój kogoś, kto przez wiele lat obserwował ludzi przekonanych, że podniesiony głos daje im władzę.
Najpierw spojrzała na moje bose stopy, potem na Marka, Katarzynę i szarą teczkę.
— Kto przyniósł dokumenty prawne do gabinetu lekarskiego?
Katarzyna opuściła teczkę.
— To prywatna sprawa rodzinna — odpowiedział Marek.
— W takim razie proszę wyprowadzić swoją partnerkę z gabinetu — odparła Ewa.
Policzki Katarzyny oblały się czerwienią.
— Jestem jego narzeczoną.
— To nie czyni pani stroną jego małżeństwa.
Marek natychmiast spróbował odzyskać kontrolę. Zaczął mówić, że jestem niestabilna, że ciąża budzi wątpliwości, a on przyszedł wyłącznie po to, żeby ustalić jej wiek.